Η λίστα των 31 «πιο κουλ» δρόμων στον κόσμο δημιουργήθηκε με βάση τέσσερα βασικά κριτήρια: ποτό, διασκέδαση, πολιτισμό και κοινότητα. Η συντακτική ομάδα του TimeOut αναζήτησε δρόμους που χαίρονται οι ντόπιοι—είτε πρόκειται για στενάκια είτε για πολύβουες λεωφόρους—με εκείνη την αυθεντική αστική ζωή που κάνει μια περιοχή ξεχωριστή.

Η συντάκτρια του περιοδικού για τις Βρυξέλλες δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό της για τη Rue de Flandre: πρόκειται για έναν δρόμο που διαθέτει τη γοητεία των λιθόστρωτων, των ελαφρώς στραβών προσόψεων και των σπιτιών αιώνων, χωρίς όμως να γίνεται τουριστικό κλισέ. Επιπλέον, βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τα γνωστά «τουριστικά σημεία» της πόλης, όπως η Grand-Place και το Manneken Pis, προσφέροντας μια πιο αυθεντική εμπειρία της βελγικής πρωτεύουσας.

Η ποικιλία δραστηριοτήτων και καταστημάτων στη Rue de Flandre είναι ένα από τα στοιχεία που εντυπωσίασαν το TimeOut. Η οδός φιλοξενεί εναλλακτικές μπουτίκ, ένα παλιό photomaton μέσα στον τοίχο, μικρά καφέ, street art και μερικά από τα πιο δημοφιλή εστιατόρια της πόλης. Το περιοδικό αναφέρει χαρακτηριστικά ότι «σφύζει από εκλεκτισμό»: από αγορά ενός bonsai με μικροσκοπικά μήλα, επίσκεψη σε μουσείο γερακιών, vintage ποπ κουλτούρα στο Stuff, μέχρι μια στάση στο μπαρόκ πολιτιστικό κέντρο La Bellone, επιδιόρθωση ποδηλάτου ή παρακολούθηση καλλιτεχνών να δουλεύουν πίσω από βιτρίνες.

Τέλος, το TimeOut δεν παρέλειψε να αναφέρει μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές γευστικές στάσεις της περιοχής: το wine bar Nighshop, τα φρέσκα μύδια του Pré Salé και το αγαπημένο μπαρ Au Laboureur, όπου η μπύρα κοστίζει μόλις 2,50 ευρώ το ποτήρι—μια μικρή πολυτέλεια στην καρδιά της πόλης.

Επιπλέον διεθνείς αναφορές και η παρουσία της Θεσσαλονίκης στη λίστα

Στην κορυφή της λίστας του TimeOut για τις πιο κουλ οδούς του κόσμου βρέθηκε η Rua do Senado στο Ρίο ντε Τζανέιρο, μια οδός γεμάτη αντικερί με έντονη «μποέμ» ατμόσφαιρα. Στην Ευρώπη, στο Top 10 συναντά κανείς τη Rua do Bonjardim στο Πόρτο, τη Maybachufer στο Βερολίνο, αλλά και την Οδό Ολύμπου στη Θεσσαλονίκη, η οποία κερδίζει ολοένα και περισσότερη διεθνή προσοχή.

Η Οδός Ολύμπου, στην «πρωτεύουσα του βορρά», εντυπωσιάζει με τον χαλαρό ρυθμό της πόλης και τη δυνατή γαστρονομική της ταυτότητα. Λίγα βήματα από το πανεπιστημιακό κέντρο, αποτελεί σημείο όπου η ιστορική κομψότητα της Θεσσαλονίκης συναντά τη νεανική, δημιουργική ενέργεια των φοιτητών. Την ημέρα, τα κομψά κτίρια της φιλοξενούν vintage καταστήματα και πολιτιστικούς χώρους, όπως το To Pikap, ένα μοναδικό υβρίδιο καφέ, ανεξάρτητης δισκογραφικής, εκθεσιακού χώρου και web radio που προσελκύει ανήσυχους ντόπιους και επισκέπτες. Το βράδυ, ο δρόμος μεταμορφώνεται: τα πεζοδρόμια γεμίζουν τραπεζάκια σε σημεία όπως η παραδοσιακή ταβέρνα Kits kai S’ Efaga, ο indie ήχος απλώνεται στην ατμόσφαιρα και μπαρ όπως η Valitsa γεμίζουν με κόσμο και συζητήσεις.

Μέσα σε αυτό το διεθνές πλαίσιο, η θέση της Rue de Flandre – που ξεπέρασε γνωστές αστικές αρτηρίες όπως η Rue des Gravilliers στο Παρίσι, η Via Panisperna στη Ρώμη και η Blackstock Road στο Λονδίνο – δείχνει πόσο ανταγωνιστική έχει γίνει η βελγική πρωτεύουσα στον παγκόσμιο χάρτη των πιο ζωντανών και αυθεντικών γειτονιών. Δεν είναι μικρό κατόρθωμα για έναν δρόμο όπου κάποτε μια γιαγιά πουλούσε γάλα ως «melkwijf»· σήμερα, η ίδια οδός να συγκαταλέγεται στις πιο πολύχρωμες και δημιουργικές του κόσμου.

Le magazine international de lifestyle urbain TimeOut a désigné la Vlaamsesteenweg, en plein centre de Bruxelles, comme la 11e rue la plus cool du monde. Pour le magazine, cette rue «capture l’esprit de Bruxelles : créatif, joyeux et un peu brut sur les bords», une description qui résume parfaitement son caractère unique.

Le classement des 31 «rues les plus cool du monde» repose sur quatre critères essentiels : boissons, ambiance, culture et communauté. L’équipe de TimeOut a recherché des rues – qu’il s’agisse de ruelles discrètes ou de boulevards animés – véritablement appréciées par les habitants, où la vie locale s’exprime avec authenticité.

La correspondante bruxelloise du magazine se montre particulièrement enthousiaste : la Vlaamsesteenweg possède le charme des rues pavées, des façades légèrement de travers et des maisons anciennes, sans tomber dans les clichés touristiques. De plus, elle se situe à deux pas des attractions emblématiques comme la Grand-Place et le Manneken Pis, tout en offrant une atmosphère beaucoup plus authentique.

Ce qui impressionne le plus le TimeOut, c’est la diversité offerte par cette rue étroite et pavée. Boutiques indépendantes, photomaton encastré dans un mur, cafés chaleureux, touches de street art et certains des restaurants les plus prisés de Bruxelles : tout y est. Selon le magazine, «la rue déborde d’éclectisme» : on peut y acheter un bonsaï avec de minuscules pommes, visiter un musée de fauconnerie, découvrir la pop culture vintage chez Stuff, entrer dans le centre culturel baroque La Bellone, faire réparer son vélo ou encore observer des artistes travaillant derrière des vitrines.

Enfin, TimeOut souligne plusieurs adresses incontournables : le bar à vin Nighshop, les moules fraîches du Pré Salé, ainsi que le célèbre Au Laboureur, où un verre de bière coûte seulement 2,50 euros — un plaisir simple au cœur de la capitale.

Références internationales supplémentaires et la présence de Thessalonique dans le classement

En tête du classement mondial de TimeOut figure la Rua do Senado à Rio de Janeiro, une rue pleine de magasins d’antiquités au charme résolument bohème. En Europe, le Top 10 inclut la Rua do Bonjardim à Porto, la Maybachufer à Berlin, ainsi que la rue Olympou à Thessalonique, qui attire désormais une attention internationale croissante.

À Thessalonique, la «capitale du nord» réputée pour son ambiance décontractée et sa scène culinaire remarquable, la rue Olympou incarne pleinement cet esprit. À quelques pas du quartier universitaire, elle marie l’élégance historique de la ville à l’énergie créative des étudiants. Le jour, ses bâtiments majestueux accueillent des boutiques vintage et des espaces artistiques comme To Pikap, un lieu hybride rassemblant café, label indépendant, espace d’exposition et web radio, attirant une communauté créative et curieuse. Le soir venu, la rue change de rythme : les trottoirs se couvrent de tables aux tavernes traditionnelles telles que Kits kai S’ Efaga, des airs indie flottent dans l’air et les bars de bière artisanale comme Valitsa vibrent de conversations animées.

Dans ce contexte international, la place obtenue par la Vlaamsesteenweg – qui dépasse des rues emblématiques telles que la Rue des Gravilliers à Paris, la Via Panisperna à Rome ou Blackstock Road à Londres – illustre à quel point Bruxelles s’impose désormais comme une ville où les quartiers vibrants et authentiques rivalisent à l’échelle mondiale. Une performance remarquable pour une rue où, autrefois, la grand-mère de Lucas Catherine vendait du lait comme «melkwijf», et qui figure aujourd’hui parmi les plus créatives et colorées du monde.

The post Ένας από τους «πιο κουλ» δρόμους του κόσμου, βρίσκεται στις Βρυξέλλες appeared first on .

Η εγκατάσταση καταλαμβάνει κεντρική θέση στο μουσείο και εντάσσεται και στο πρόγραμμα του φεστιβάλ τέχνης ‘MoMeNT’ της περιοχής Tongeren-Borgloon.

«Η έκθεση διηγείται την ιστορία και την πορεία της ανθρωπότητας, από την αρχή μέχρι τον κόσμο του αύριο», εξηγεί ο Mark Swysen. «Όλα συνοψίζονται σε 50 μικρές σκηνές, μέσα σε έναν κύβο 6,5 τετραγωνικών μέτρων.»

Στο επίκεντρο της εγκατάστασης βρίσκεται ένα φωτεινό δένδρο της ζωής, το “arbre de vie”, με διαφανή κορμό που περιέχει μια έλικα RNA – το θεμελιώδες μόριο της ζωής. Γύρω του, μια “πλανητική κάψουλα” παρουσιάζει δεκάδες μικροσκηνές μπροστά από καθρέφτες, δημιουργώντας μια αίσθηση βάθους και διαχρονίας.

Σε λιγότερο από 10 λεπτά, οι επισκέπτες διασχίζουν 4,5 δισεκατομμύρια χρόνια ιστορίας: από τη γέννηση της Γης, την εμφάνιση της φωτιάς και της γεωργίας, τη δημιουργία γλώσσας και θρησκείας, έως τη βιομηχανική επανάσταση, την αεροδιαστημική και την ψηφιακή εποχή.

Ο Mark Swysen ξεκίνησε να δημιουργεί αυτό το έργο το 2023. Με σπουδές στη βιολογία, θεωρεί τον άνθρωπο «το πιο συναρπαστικό ζώο που έζησε ποτέ στον πλανήτη» και ήθελε να αποτυπώσει την πορεία του με απλά, οικεία υλικά – όπως μικρές φιγούρες από baby-foot – για να καταστήσει την τέχνη του προσβάσιμη σε όλους.

«Μου αρέσει ο επισκέπτης να αισθάνεται ότι το έργο του ανήκει», λέει. «Δεν χρειάζεται να είναι περίπλοκο για να είναι ουσιαστικό.»

Η ιδέα να εκθέσει στο γαλατικό-ρωμαϊκό Μουσείο γεννήθηκε αυθόρμητα, όταν παρατήρησε ότι η πλειονότητα των βιβλίων στο πωλητήριο του μουσείου αφορούσε την ανθρώπινη εξέλιξη. Έτσι, αποφάσισε να προτείνει το πρότζεκτ του – κι έγινε δεκτό με ενθουσιασμό.

Η υπεύθυνη Τουρισμού An Christiaens (Tongeren-Borgloon.nu) δήλωσε πως στόχος της πόλης είναι να αναδείξει τη μόνιμη συλλογή του μουσείου μέσω σύγχρονης και προσιτής τέχνης, προσελκύοντας νέο κοινό.

Η έκθεση “Arbre de vie” θα παραμείνει ανοιχτή έως το τέλος του έτους, προσκαλώντας μικρούς και μεγάλους σε ένα οπτικοακουστικό ταξίδι μέσα στον χρόνο – ή όπως το αποκαλεί ο ίδιος ο δημιουργός: «η εξελικτική ανάβαση του φιλοσόφου χιμπατζή».

Το Musée gallo-romain de Tongres-Borgloon λειτουργεί Τρίτη με Παρασκευή 09:00-17:00 και Σαββατοκύριακα & αργίες 10:00-18:00. Περισσότερες πληροφορίες: gallo-romeinsmuseum.be.

The post «Arbre de vie»: ένα καλλιτεχνικό ταξίδι στην εξέλιξη του ανθρώπου στο Μουσείο του Tongres appeared first on .

Ήρθα στην Αγγλία κατευθείαν για δουλειά, έχοντας κάνει όλες μου τις σπουδές μου στην Ελλάδα. Πήγα αρχικά σε μια πόλη (όχι στο Λονδίνο), όπου δεν ήξερα κανέναν, με μόνο κίνητρο ότι θα μπορούσα επιτέλους να συντηρώ τον εαυτό μου με τα δικά μου λεφτά. Στην πορεία, και επιστρέφοντας αρκετά συχνά στην Ελλάδα, ανακάλυψα ότι δεν την έχουν όλοι αυτή την ανάγκη, είτε γιατί απλά βρέθηκαν με λεφτά και δεν τους πολυνοιάζει είτε γιατί φοβούνται να αφήσουν τα πάντα πίσω και να ξενιτευτούν είτε γιατί απλά είναι τεμπελχανάδες που δεν ψάχνουν για δουλειά, αλλά για δικαιολογίες.

Ανοίγει παρένθεση. Στην Ελλάδα έχει επικρατήσει μια αντίληψη ότι επειδή τελειώσαμε πανεπιστήμιο, κάποιος μας χρωστάει μια καλή δουλειά. Δυστυχώς, αυτή η νοοτροπία συνεχίζει ακόμα και σήμερα, μετά από εφτά χρόνια κρίσης, με αποτέλεσμα να ακούς γονείς ανέργων να λένε “δεν σπούδασα τόσα χρόνια το παιδί μου για να γίνει σερβιτόρος”. Και συνήθως είναι οι ίδιοι που μας λένε “εσύ έφυγες, τι ανάγκη έχεις; Αλίμονο στα δικά μας παιδιά”. Όντως, τι ανάγκη έχουμε εμείς που αφήσαμε τις οικογένειές μας για να μην γίνουμε κηφήνες; Κλείνει η παρένθεση.

Ήμουν ανέκαθεν αυτό που λένε πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης. Ο ορισμός ο ίδιος βασικά. Αν δεν υπήρχε η ταινία με τον Βέγγο, θα νόμιζα ότι η φράση είχε βγει για μένα. Στα 27 μου, όταν έφυγα, είχα σπουδάσει Ψυχολογία, είχα μεταπηδήσει στα ΜΜΕ, είχα δουλέψει σερβιτόρος, σε τηλεφωνικά κέντρα, σε τηλεοπτικές εκπομπές, σε κινηματογραφικά φεστιβάλ, είχα εκδόσει και δύο βιβλία, αλλά όταν ήρθα στο εξωτερικό ξαναγύρισα στην Ψυχολογία. Πάνω που δούλευα σε αυτό τον τομέα επί δύο χρόνια και οι γονείς μου πίστευαν ότι το παιδί τους είχε ξαναβρεί τον σωστό δρόμο, τον εγκατέλειψα για να ασχοληθώ με την εκπαίδευση προσωπικού και το e-learning.

Μην ανησυχείτε αν δεν ξέρετε τι ακριβώς είναι. Ούτε οι γονείς μου έχουν καταλάβει ακριβώς. Είναι κάτι που δεν πολυέχουμε στην Ελλάδα, κυρίως γιατί δεν πολυέχουμε σοβαρές μεγάλες επιχειρήσεις. Έχουμε όμως σοβαρούς νέους επιχειρηματίες, οπότε ελπίζω ότι κάποτε θα ευδοκιμήσει και στη χώρα μας αυτό το φρούτο.

Με τέτοιο μυαλό λοιπόν, φοβόμουν ότι δε θα στεριώσω ποτέ σε τίποτα. Έβλεπα τους συνομήλικούς μου να προοδεύουν και να παίρνουν αυξήσεις και προαγωγές, και φοβόμουν ότι εγώ θα βαρεθώ πάλι και θα ξεκινήσω κάτι άλλο. Σχεδόν το έκανα, όταν πήρα την απόφαση να γίνω αυτόφωτος digital marketer. Ευτυχώς, βαρέθηκα νωρίς και το άφησα.

Ο πρώτος χρόνος στην τελευταία μου δουλειά, σε αυτή που είχα μόλις ξεκινήσει όταν έγραψα το προηγούμενο κείμενο, πέρασε εύκολα. Το αντικείμενο συνέχιζε να με ενδιαφέρει. Επίσης, σχολούσα στις 5 ακριβώς. Μεγάλη πολυτέλεια ο ελεύθερος χρόνος.  Το πρόβλημα ήταν ότι έπαιρνα τα λιγότερα λεφτά απ’ όσους ήξερα, και το Λονδίνο ήταν (και είναι) μια πόλη ακριβή. Τα έξοδα έτρεχαν, αλλά ο μισθός είχε κάτσει σταυροπόδι και δεν το κουνούσε ρούπι. Και όσες ελεύθερες ώρες και να είχα, δεν έφταναν για να αγοράσω εισιτήρια ούτε για να πάω σουπερμάρκετ.

Έπρεπε να αλλάξω δουλειά. Έλα όμως που στην εκπαίδευση προσωπικού είχα εμπειρία μόνο ένα χρόνο και ήμουν ήδη 30. Σε μια συνέντευξη, με ρώτησε ο υποψήφιος μάνατζερ: “Κοιτώντας το βιογραφικό σου, βλέπω ότι αλλάζεις συχνά επαγγέλματα. Πώς ξέρω ότι θα μείνεις εδώ αν σε πάρουμε;”

Περιττό να πω ότι δεν με πήραν.

Είχα κι άλλες συνεντεύξεις, αλλά όσο και αν έφτανα στην πηγή, νερό δεν έπινα. Πάντα με έτρωγε κάποιος άλλος με περισσότερη προϋπηρεσία. Δεν ήταν και δύσκολο, εδώ που τα λέμε.

Κατάλαβα ότι έπρεπε να βάλω το κεφάλι κάτω και να λιώσω στη δουλειά. Έπρεπε να αποκτήσω εμπορεύσιμες δεξιότητες ώστε να γίνω ανταγωνιστικός σε μια πολύ απαιτητική αγορά εργασίας. Άρχισα να δουλεύω μεθοδικά, να μαθαίνω καινούρια πράγματα και να τα εφαρμόζω. Παράλληλα, συνέχιζα την αναζήτηση.

Μέσα σε δύο χρόνια έκανα σχεδόν διακόσιες αιτήσεις και στις περισσότερες δεν μου απάντησαν ποτέ. Πάει, έλεγα μερικές φορές, σε αυτή τη δουλειά θα μείνω μια ζωή, να με εκμεταλλεύονται και να με ρωτάνε συνέχεια πράγματα που τους έχω εξηγήσει δεκαπέντε φορές. Άνθρωποι που παίρνουν τα διπλά λεφτά από μένα και δεν ξέρουν πώς να διαβάσουν ένα ζιπαρισμένο αρχείο.

Αυτές οι φορές, όταν η αυτοπεποίθηση μου έπιανε πάτο δηλαδή, ήταν οι φορές που κοιτούσα για δουλειές και εκτός Λονδίνου. Σε όλη την Ευρώπη. Μια φορά ήμουν τόσο απογοητευμένος που κοίταξα και στην Ελλάδα. Βρήκα μια θέση στο LinkedIn, έστειλα μήνυμα για μια διευκρίνιση, αλλά δε μου απάντησαν ποτέ.

Τον προηγούμενο Νοέμβρη, πάνω που είχα εγκαταλείψει την αναζήτηση εργασίας λόγω απογοήτευσης, με πήραν τηλέφωνο από μία μεγάλη εταιρεία. Μία πολυεθνική που όλοι γνωρίζετε. Έκανα την πρώτη συνέντευξη, πήγε καλά. Έκανα άλλες τέσσερις συνεντεύξεις, πήγαν καλά. Μου ζήτησαν να ταξιδέψω στα κεντρικά τους για μία παρουσίαση, πήγε κι αύτη καλά.

Μου πρόσφεραν μια δουλειά ανώτερη από τη θέση για την οποία είχα κάνει αίτηση. Η πρότασή τους ήταν πολύ δελεαστική, αλλά είχε ένα μειονέκτημα: η δουλειά ήταν στην Πράγα. Θα έπρεπε να αφήσω το Λονδίνο και να πάω σε μία πόλη άγνωστη (ναι, σκέφτεστε ότι είναι ωραία, το ξέρω, αλλά εγώ δεν έχω πάει).

Ζυγίζοντας την πρότασή τους, ένιωσα πως ήμουν μπροστά στην πραγματική ενηλικίωση. Παλιά νόμιζα ότι είχε έρθει όταν έκλεισα τα δεκαοχτώ. Μετά όταν ξεκίνησα να δουλεύω. Μετά όταν έφυγα στο εξωτερικό. Λάθος. Η πραγματική ενηλικίωση έρχεται όταν αποδέχεσαι την πικρή αλήθεια: η καριέρα και τα λεφτά σε κάνουν να πάρεις αποφάσεις που δε θα είχες πάρει διαφορετικά. Ωραίοι οι ιδεαλισμοί, αλλά στο τέλος του μήνα δεν πληρώνουν λογαριασμούς. Δυστυχώς.

Δέχτηκα. Δεν είχα την πολυτέλεια να πω όχι. Μετά από 6 χρόνια στο εξωτερικό, μου είχε δοθεί η ευκαιρία να ανέβω αρκετά σκαλιά. Δεν δικαιούμουν να σκοντάψω.

Φεύγω σε τρεις εβδομάδες και έχω πολλά να κάνω. Πώς πακετάρεις ξανά όλη σου την ζωή όμως; Πώς αφήνεις τα πάντα πίσω σου για δεύτερη φορά; Πώς αποχωρίζεσαι αυτά που μόλις είχες αποκτήσει; Πώς πας σε μια χώρα όπου δεν έχεις πάει ποτέ, όπου δεν έχεις κανέναν, όπου μιλάνε μια γλώσσα που δεν μιλάς, όπου έχουν διαφορετικό νόμισμα; Δεν έχω κανένα σημείο αναφοράς στην Πράγα. Όλα θα είναι καινούρια. Και όσο συναρπαστικό και αν ακούγεται αυτό, άλλο τόσο τρομακτικό είναι.

Θα συνηθίσω και θα αντεπεξέλθω. Δεν έχω καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Όσοι είμαστε στο εξωτερικό από ανάγκη έχουμε γίνει εξαιρετικοί σχοινοβάτες. Δεν δικαιούμαστε να πέσουμε, γιατί πολύ απλά από κάτω δεν έχουμε δίχτυ ασφαλείας. Δεν έχουμε την επιλογή να μείνουμε στο πατρικό για να γλιτώσουμε λεφτά. Δεν έχουμε τη μάνα μας να μας ετοιμάζει φαγητό ή να μας στέλνει κρέατα από την επαρχία ούτε τον πατέρα μας να τρέχει στις τράπεζες και στις Εφορίες επειδή δεν προλαβαίνουμε εμείς. Κι επειδή και στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί που δεν έχουν τέτοια βοήθεια, να πω ότι αυτοί είναι οι πιο άξιοι από όλους μας. Όσοι όμως έχουν βοήθεια από την οικογένεια, ας μιλήσουν τελευταίοι.

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα λοιπόν;

Δεν είμαι σίγουρος. Νομίζω ότι γράφω αυτό το κείμενο γιατί, μετά το προηγούμενο, μου έστελναν γνωστοί και άγνωστοι για να τους συμβουλεύσω αν πρέπει να φύγουν στο εξωτερικό ή όχι. Ήταν κάτι που φανέρωνε απόγνωση και το σεβόμουν, αλλά δεν απάντησα ποτέ με ναι ή όχι. Ίσως γιατί ούτε κι εγώ είχα ξεκάθαρη απάντηση μέσα μου. Τώρα όμως έχω και είναι αυτή:

Αν θέλεις μια καλή δουλειά, μπορείς να την έχεις. Αλλά θα πρέπει πρώτα να φας πολλά σκατά για να την αποκτήσεις. Και όταν θα την αποκτήσεις, μπορεί να μην είναι εκεί που θέλεις. Είσαι διαθέσιμος λοιπόν να αλλάξεις την ζωή σου, όχι μία, αλλά όσες φορές χρειαστεί; Είσαι έτοιμος ή έτοιμη να κάνεις θυσίες και υποχωρήσεις; Μπορεί να συμβιβαστείς με το άγνωστο; Αν ναι, καλώς. Βούτα στο κενό και προσευχήσου να ανοίξει το αλεξίπτωτο. Αν όχι, πάλι καλώς. Μείνε σε αυτά που ξέρεις, αρκεί να μην γκρινιάζεις μετά. Εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν.

Έχοντας γράψει το κείμενο για τα τρία χρόνια στο εξωτερικό και τελειώνοντας αυτό για τα έξι, το μόνο που αναρωτιέμαι είναι πού θα είμαι στα εννιά χρόνια. Στην Πράγα; Πίσω στο Λονδίνο; Πίσω στην Ελλάδα; Κάπου αλλού; Κανείς δεν το ξέρει. Είχαμε την ατυχία να γεννηθούμε σε μια όμορφη χώρα με κουτοπόνηρους κατοίκους και πονηρούς πολιτικούς. Φάγαμε λαίμαργα τους καρπούς από τα δέντρα χωρίς να φυτέψουμε άλλα. Τώρα πρέπει να φύγουμε μακριά για να βρούμε τροφή.

Το πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος άλλαξε και μάλλον δεν το έχουμε καταλάβει. Φοβάμαι ότι η επιλεκτική μας προσοχή θα μας στοιχίσει. Πιστεύουμε ότι κάποτε θα επιστρέψουν οι χρυσές εποχές, οι οποίες όμως έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Κάντε μια χάρη λοιπόν στα παιδιά σας, στα αδέρφιά σας και σε όποιον άλλο μπορείτε να επηρεάσετε: μάθετέ τους να αγαπάνε τους ξένους. Όποιος αφήνει την πατρίδα και την οικογένειά του, μετανάστης ή πρόσφυγας, έχει τους δικούς του λόγους και κουβαλάει την δική του ιστορία. Αύριο μπορεί να είναι το παιδί σας. Ή εσείς.

stefivos.com

The post Έξι χρόνια στο εξωτερικό: Ετοιμάζοντας ένα νέο ξεκίνημα appeared first on .

Η εν λόγω μελέτη ανέλυσε 406 αγορές σε εννέα χώρες κατά τη διάρκεια του τρίτου τριμήνου του περασμένου έτους. Παράγοντες που συνέβαλαν στο αποτέλεσμα ήταν η μέση τιμή μίας κατοικίας, καθώς και το εισόδημα των νοικοκυριών (median multiple).

Δείτε παρακάτω ποιες πόλεις χαρακτηρίστηκαν ως «σοβαρά δυσβάσταχτες» για το 2017 με βαθμολογία άνω του 5,1:

10. ΜΠΟΡΝΜΟΥΘ & ΝΤΟΡΣΕΤ – ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

Η περιοχή Μπόρνμουθ & Ντόρσετ στο Ηνωμένο Βασίλειο θεωρήθηκε ότι διαθέτει μία «σοβαρά δυσβάσταχτη» αγορά τα τελευταία χρόνια.

9. ΣΑΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ – ΗΠΑ

Στο Σαν Φρανσκίσκο, η μέση τιμή των ενοικίων με βάση το μέσο εισόδημα των κατοικιών (median multiple) έφτασαν το 9,2. Σημειώνεται ότι το όριο μίας σοβαρά δυσβάσταχτης αγοράς είναι 5,1 και άνω.

8. ΛΟΣ ΑΝΤΖΕΛΕΣ – ΗΠΑ

Οι τιμές των κατοικιών στο Λος Άντζελες αυξήθηκαν κατακόρυφα τους τελευταίους 12 μήνες σε σχέση με τα εισοδήματα των νοικοκυριών.

7. ΧΟΝΟΛΟΥΛΟΥ – ΗΠΑ

Η πρωτεύουσα της Χαβάης πλεόν θεωρείται ως μία πολύ σημαντική αγορά της χώρας και παράλληλα σοβαρά δυσβάσταχτη για τους κατοίκους της.

 

6. ΜΕΛΒΟΥΡΝΗ – ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

Η μέση τιμή ενοικίων σε σχέση με το μέσο εισόδημα των νοικοκυριών άγγιξαν το 9,5 τη φετινή χρονιά.

 

5. ΣΑΝ ΧΟΣΕ – ΗΠΑ

Άλλη μία πόλη της Καλιφόρνια πρωταγωνιστεί στη φετινή έρευνα, με μέσο πολλαπλάσιο (median multiple) 9,6.

 

4. ΟΚΛΑΝΤ – ΝΕΑ ΖΗΛΑΝΔΙΑ

Το Όκλαντ της Νέας Ζηλανδίας έχει μέσο πολλαπλάσιο (median multiple) 10.

 

3. ΒΑΝΚΟΥΒΕΡ – ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΚΟΛΟΜΒΙΑ

Οι τιμές κατοικιών στο Βανκούβερ έχουν μέσο πολλαπλάσιο 11,8.

 

2. ΣΙΔΝΕΙ – ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

To Σίδνεϊ έχει μέσο πολλαπλάσιο 12,2.

 

1. ΧΟΝΓΚ ΚΟΝΓΚ – ΚΙΝΑ

Το Χονκγ Κονγκ διαθέτει τη λιγότερο προσιτή αγορά κατοικίας, για έβδομη συνεχόμενη χρονιά, σημειώνονται χειρότερη βαθμολογία σε σχέση με το περασμένο έτος.

 

Πηγή: fortunegreece.com

The post Οι πιο ακριβές πόλεις για να ζει κανείς το 2017 appeared first on .