Σύμφωνα με την Έκθεση Σύγκλισης 2025 της Επιτροπής, η οποία συντάχθηκε κατόπιν αιτήματος των βουλγαρικών αρχών, η χώρα πληροί τα τέσσερα κριτήρια ονομαστικής σύγκλισης: χαμηλό πληθωρισμό (2,7% κατά μέσο όρο την περίοδο Μαΐου 2024 – Απριλίου 2025, κάτω από το όριο του 2,8%), υγιή δημόσια οικονομικά (χρέος στο 24,1% και έλλειμμα στο 3% του ΑΕΠ για το 2024), σταθερότητα συναλλαγματικής ισοτιμίας και μακροπρόθεσμα επιτόκια εντός των προβλεπόμενων ορίων. Παράλληλα, η σχετική νομοθεσία κρίνεται συμβατή με τις απαιτήσεις της Συνθήκης και του καταστατικού της ΕΚΤ και του Ευρωπαϊκού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών.

Today, Bulgaria is one step closer to adopting the euro.

This will mean more investment and trade with euro area partners, and more stability and prosperity for the Bulgarian people.

Bulgaria will also take its rightful place in shaping euro area decisions.

Congratulations!

— Ursula von der Leyen (@vonderleyen) June 4, 2025

Η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν υπογράμμισε ότι «με την υιοθέτηση του ευρώ, η οικονομία της Βουλγαρίας θα ισχυροποιηθεί, με αύξηση του εμπορίου, ξένες επενδύσεις, νέες θέσεις εργασίας και πραγματική άνοδο των εισοδημάτων», προσθέτοντας ότι η χώρα «θα έχει πλέον λόγο στη διαμόρφωση των αποφάσεων στην καρδιά της ευρωζώνης».

Η απόφαση αποτελεί σημαντική νίκη για την κυβέρνηση μειοψηφίας του πρωθυπουργού Ρόσεν Ζέλιαζκοφ, η οποία θεωρεί το ευρώ κρίσιμο βήμα για την ενίσχυση του εμπορίου και την πολιτική επιρροή της χώρας στους κόλπους της ΕΚΤ. Παρότι το βουλγαρικό λέβα είναι συνδεδεμένο με το ευρώ ήδη από το 1999, η χώρα δεν είχε μέχρι σήμερα συμμετοχή στις αποφάσεις της ευρωζώνης.

Ωστόσο, η προοπτική ένταξης δεν είναι καθολικά αποδεκτή στο εσωτερικό. Η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με μαζικές διαδηλώσεις, με την ακροδεξιά παράταξη Revival να ηγείται των κινητοποιήσεων, κάνοντας λόγο για επερχόμενες αυξήσεις τιμών και ζητώντας δημοψήφισμα – αίτημα που έχει απορριφθεί από το κοινοβούλιο και τα δικαστήρια.

Η Βουλγαρία είχε αντιμετωπίσει στο παρελθόν σημαντικά εμπόδια στον δρόμο προς την ευρωζώνη, όπως καθυστερήσεις σε κρίσιμες νομοθετικές μεταρρυθμίσεις, προβλήματα με την καταπολέμηση του ξεπλύματος χρήματος, πληθωριστικές πιέσεις και πολιτική αστάθεια – με επτά εκλογικές αναμετρήσεις τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Παρά τις προκλήσεις, η θετική αξιολόγηση της Κομισιόν και της ΕΚΤ σηματοδοτεί ένα ιστορικό βήμα προς την πλήρη ευρωπαϊκή ενοποίηση για τη Βουλγαρία – και μια νέα εποχή για την οικονομία της.

The post Βουλγαρία και ευρώ: Πράσινο φως από την Κομισιόν για ένταξη στην ευρωζώνη appeared first on .

Ως εκ τούτου, σε συνεδρίασή του την Τετάρτη, το διοικητικό συμβούλιο της κεντρικής τράπεζας της χώρας, της Εθνικής Τράπεζας της Βουλγαρίας (BNB), ενέκρινε τα αναθεωρημένα σχέδια για την εθνική όψη όλων των ονομαστικών αξιών των βουλγαρικών κερμάτων ευρώ, με μόνη αλλαγή το έτος έκδοσης: 2026. Τα σχέδια απεικονίζουν τον Ιππέα της Μαντάρα στην εμπρόσθια όψη των κερμάτων 1, 2, 5, 10, 20 και 50 λεπτών. Το κέρμα του 1 ευρώ θα απεικονίζει τον Άγιο Ιωάννη της Ρίλα και το κέρμα των 2 ευρώ θα απεικονίζει τον Παΐσιο του Χιλανδαρίου.

Τα κύρια στοιχεία του σχεδίου αναπαράγουν το σχέδιο των σημερινών βουλγαρικών νομισμάτων που κυκλοφορούν. Αυτά τα σύμβολα είναι ήδη καθιερωμένα και ευρέως αποδεκτά από τους Βουλγάρους πολίτες και η διατήρησή τους θα διασφαλίσει την ομαλή μετάβαση στο ευρώ διατηρώντας παράλληλα τη βουλγαρική ταυτότητα.

Madara Horseman, St Ivan Rilski, Paisiy Hilendarski to Be Depicted on Bulgarian #Euro Coins – Central Bankhttps://t.co/xeV3jxbEFY pic.twitter.com/4DbhKRiGSD

— Bulgarian News Agency (@BTAnewsENG) April 9, 2025

Τα αναθεωρημένα σχέδια των κερμάτων δημιουργήθηκαν από το βουλγαρικό νομισματοκοπείο, πρόσθεσε η κεντρική τράπεζα.
Η BNB υπενθύμισε ότι η διαδικασία συντονισμού και έγκρισης του σχεδίου των βουλγαρικών κερμάτων ευρώ ολοκληρώθηκε τον Φεβρουάριο του 2024, όταν το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης υιοθέτησε απόφαση (5693/24) με την οποία ενέκρινε τα σχέδια. Τα κέρματα του ευρώ έχουν μια κοινή όψη και μια εθνική όψη. Οι κοινές όψεις των νομισμάτων έχουν σχεδιαστεί από τον Luc Luycx του Βασιλικού Νομισματοκοπείου του Βελγίου και παρουσιάζουν εικόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή της Ευρώπης, συμβολίζοντας την ενότητα της ΕΕ.

Ο καλλιτεχνικός σχεδιασμός για τη βουλγαρική εθνική όψη των κερμάτων ευρώ πληροί τις απαιτήσεις για τα κύρια μοτίβα και τις υποχρεωτικές λεπτομέρειες του σχεδίου, που ορίζονται στον Κανονισμό του Συμβουλίου (ΕΕ) αριθ. 729/2014 της 24ης Ιουνίου 2014, για τις ονομαστικές αξίες και τις τεχνικές προδιαγραφές των κερμάτων ευρώ που προορίζονται για κυκλοφορία.
Σύμφωνα με τις κανονιστικές απαιτήσεις, κάθε εθνική όψη των κερμάτων ευρώ περιλαμβάνει υποχρεωτικές και προαιρετικές λεπτομέρειες.

Οι υποχρεωτικές λεπτομέρειες που περιλαμβάνονται στο σχέδιο της εθνικής όψης των βουλγαρικών κερμάτων ευρώ είναι μια απεικόνιση ενός κύκλου με 12 αστέρια όπως στη σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η λέξη  БЪЛГАРИЯ  (ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ) στα κυριλλικά. Η επιγραφή κατά μήκος του περιθωρίου του κέρματος των 2 ευρώ αναφέρει  БОЖЕ ПАЗИ БЪЛГАРИЯ  (Ο ΘΕΟΣ ΝΑ ΣΩΖΕΙ ΤΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ).
Τα προαιρετικά χαρακτηριστικά που επιλέχθηκαν για τα βουλγαρικά κέρματα ευρώ περιλαμβάνουν τη λέξη евро (ευρώ) στα κυριλλικά για τα κέρματα των 1 και 2 ευρώ, τη λέξη стотинка (λεπτό/σεντ) για το κέρμα του 1 λεπτού του ευρώ και стотинки (λεπτά/σεντ) για τα κέρματα των 2, 5, 10, 20 και 50 λεπτών του ευρώ, καθώς και μια επιγραφή του έτους υιοθέτησης του ευρώ από τη Βουλγαρία.

The post Η Βουλγαρία στην Ευρωζώνη: τι θα απεικονίζουν τα νέα κέρματα του ευρώ της; appeared first on .

«Το ευρώ είναι μια ξεκάθαρη ευρωπαϊκή ιστορία επιτυχίας. Ένα αξιόπιστο παγκόσμιο νόμισμα που συμβολίζει τη δύναμή μας, την ενότητα και την αλληλεγγύη μας. Ωστόσο, καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν να πληρώνουν ψηφιακά, το ευρώ θα πρέπει να αντανακλά και να προσαρμοστεί στην ψηφιακή εποχή», τόνισε ο Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Βάλντις Ντομπρόβσκις, κατά την παρουσίαση του νομοθετικού πλαισίου.

Having both cash and a digital euro would mean that everyone can choose how to pay and no one is left behind in the digitalisation of payments, write Executive Board member Fabio Panetta and @EU_Commission Executive Vice-President @VDombrovskis.https://t.co/U20CwjBlGr

1/3 pic.twitter.com/0GN19wUpbV

— European Central Bank (@ecb) June 28, 2023

Το ευρώ εξακολουθεί να είναι σύμβολο της ενότητας και της δύναμης της Ευρώπης. Σε ολόκληρη την Ευρωζώνη και πέραν αυτής, για περισσότερες από δύο δεκαετίες, οι άνθρωποι και οι επιχειρήσεις έχουν συνηθίσει να πληρώνουν με μετρητά. Ενώ το 60% των ερωτηθέντων θα ήθελε να συνεχίσει να έχει την επιλογή να χρησιμοποιεί μετρητά, ένας αυξανόμενος αριθμός ατόμων επιλέγει να πληρώσει ψηφιακά, χρησιμοποιώντας κάρτες και εφαρμογές που εκδίδονται από τράπεζες και άλλες ψηφιακές και χρηματοοικονομικές εταιρείες. Μια τάση που γιγαντώθηκε μέσα στην πανδημία.

Για να αντικατοπτρίσει αυτές τις τάσεις, η Επιτροπή πρότεινε την Τετάρτη 28 Ιουνίου δύο αμοιβαία υποστηρικτικά σύνολα μέτρων για να διασφαλίσει ότι οι άνθρωποι έχουν και τις δύο επιλογές πληρωμής, μετρητών και ψηφιακού χρήματος.

Μια νομοθετική πρόταση για το νόμιμο χρήμα των μετρητών ευρώ για τη διασφάλιση του ρόλου των μετρητών, τη διασφάλιση της ευρείας αποδοχής τους ως μέσου πληρωμής και την εύκολη πρόσβαση σε άτομα και επιχειρήσεις σε ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ.

Μια νομοθετική πρόταση για τη θέσπιση του νομικού πλαισίου για ένα πιθανό ψηφιακό ευρώ ως συμπλήρωμα των τραπεζογραμματίων και κερμάτων ευρώ. Θα διασφάλιζε ότι οι άνθρωποι και οι επιχειρήσεις θα έχουν μια πρόσθετη επιλογή – πέρα από τις τρέχουσες ιδιωτικές επιλογές – που τους επιτρέπει να πληρώνουν ψηφιακά με μια ευρέως αποδεκτή, φθηνή, ασφαλή και ανθεκτική μορφή δημόσιου χρήματος στη ζώνη του ευρώ (συμπληρώνοντας τις ιδιωτικές λύσεις που υπάρχουν σήμερα).

Ενώ η σημερινή πρόταση –αφού εγκριθεί από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο– θα θεσπίσει το νομικό πλαίσιο για το ψηφιακό ευρώ, θα εναπόκειται τελικά στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να αποφασίσει εάν και πότε θα το εκδώσει.

Πως θα μοιάζει;

Πώς θα μοιάζει λοιπόν το ψηφιακό ευρώ; «Θα είναι μια ψηφιακή μορφή μετρητών σε ευρώ», λέει ο Βάλντις Ντομπρόβσκις. Θα είναι ένα ψηφιακό νόμισμα της ΕΚΤ ως καθημερινό μέσο πληρωμής και το οποίο θα διανέμεται δωρεάν -και υποχρεωτικά- από τις εμπορικές τράπεζες, με τη μορφή «ψηφιακού πορτοφολιού» σε εφαρμογή για κινητά ή διαδικτυακά.

Οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί προβλέπουν τον περιορισμό μιας ψηφιακής συναλλαγής στα 3.000 ευρώ για να αποφευχθεί η κατάχρηση, αλλά πιθανώς και για να αντιμετωπιστεί κάθε κίνδυνος “bank run”, δηλαδή η φυγή ψηφιακών καταθέσεων σε ευρώ σε περίπτωση κρίσης εμπιστοσύνης σε ένα τραπεζικό ίδρυμα.

Το ψηφιακό ευρώ θα είναι προσβάσιμο σε 350 εκατομμύρια καταναλωτές και 50 εκατομμύρια επιχειρήσεις, στη ζώνη του ευρώ. Όπως και με τα μετρητά, ο χρήστης είναι αυτός που θα αποφασίζει αν θα πληρώσει ή όχι με το ψηφιακό ευρώ. Το νέο ψηφιακό μέσο πληρωμής θα γίνει αποδεκτό από όλους στη ζώνη του ευρώ, συμπεριλαμβανομένων των διασυνοριακών πληρωμών.

As Europe moves towards a true digital economy, it is time for the euro to reflect and adapt to the digital age, to keep up with innovation and advances in technology.

Please read our statements on #DigitalEuro
https://t.co/555wFx77zg pic.twitter.com/6CcZHpr76o

— Valdis Dombrovskis (@VDombrovskis) June 28, 2023

«Το ευρώ είναι το πιο απτό σύμβολο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης», δήλωσε η πρόεδρος της ΕΚΤ Κριστίν Λαγκάρντ. «Χαίρει μεγάλης εκτίμησης και εμπιστοσύνης από τους πολίτες. Ανυπομονούμε να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε μαζί με άλλα θεσμικά όργανα της ΕΕ για ένα ψηφιακό ευρώ για να διασφαλίσουμε ότι το νόμισμά μας είναι κατάλληλο για την ψηφιακή εποχή».

Η φάση διερεύνησης του ψηφιακού ευρώ θα ολοκληρωθεί τον Οκτώβριο του 2023. Στη συνέχεια, το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΚΤ θα αποφασίσει εάν θα προχωρήσει στην επόμενη φάση. Σε αυτή την επόμενη φάση, η ΕΚΤ θα αναπτύξει και θα δοκιμάσει περαιτέρω τις τεχνικές λύσεις και τις επιχειρηματικές ρυθμίσεις. Πιθανή απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου για έκδοση ψηφιακού ευρώ θα ληφθεί μόνο μετά την έκδοση της νομοθετικής πράξης.

«Η νομοθετική πρόταση είναι το κλειδί για να διασφαλιστεί ότι το ψηφιακό ευρώ φέρνει αξία στους ανθρώπους, μεταφέροντας τα εκτιμώμενα χαρακτηριστικά των μετρητών στην ψηφιακή σφαίρα», δήλωσε το μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής Fabio Panetta, ο οποίος προεδρεύει της Task Force υψηλού επιπέδου για το ψηφιακό ευρώ. «Η ΕΚΤ χαιρετίζει επίσης την πρόταση της Επιτροπής σχετικά με το καθεστώς νόμιμου χρήματος των μετρητών ευρώ, προκειμένου να διασφαλιστεί ότι τα τραπεζογραμμάτια παραμένουν εύκολα προσβάσιμα για πολίτες και επιχειρήσεις και ευρέως αποδεκτά σε ολόκληρη τη ζώνη του ευρώ».

The post Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δημοσίευσε τη νομοθετική της πρόταση για το ψηφιακό ευρώ appeared first on .

Ολόκληρο το άρθρο είναι το ακόλουθο:

«Μερικές σκέψεις για τα 20 χρόνια του ευρώ

Σαν αύριο πριν από είκοσι χρόνια, περίπου 300 εκατομμύρια Ευρωπαίοι κράτησαν στα χέρια τους ένα ολοκαίνουργιο νόμισμα, το ευρώ. Από τη Λισαβόνα έως το Ελσίνκι και την Αθήνα, οι πολίτες είχαν τη δυνατότητα να κάνουν αναλήψεις χαρτονομισμάτων ευρώ στα κατά τόπους ΑΤΜ, να κάνουν τα ψώνια τους με ευρώ και να ταξιδέψουν στο εξωτερικό χωρίς να αλλάξουν συνάλλαγμα.

Η μετάβαση από 12 εθνικά νομίσματα στο ευρώ ήταν ιστορικά ένα μοναδικό εγχείρημα στο είδος του: η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα εξέδωσε πάνω από 15 δισεκατομμύρια χαρτονομίσματα ευρώ και κόπηκαν περίπου 52 δισεκατομμύρια κέρματα πριν από την 1η Ιανουαρίου 2002.

Αξιοποιώντας την εξάπλωση της ενιαίας αγοράς, το ευρώ έγινε ένα από τα πιο απτά επιτεύγματα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, μαζί με την ελεύθερη κυκλοφορία των προσώπων, το πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών Erasmus ή την άρση των τελών περιαγωγής εντός της ΕΕ.

Σε βαθύτερο επίπεδο, το ευρώ αντικατοπτρίζει μια κοινή ευρωπαϊκή ταυτότητα, που συμβολίζει την ολοκλήρωση ως εγγυήτρια της σταθερότητας και της ευημερίας στην Ευρώπη.

Ως υπουργοί Οικονομικών και μέλη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που κατευθύνουν την οικονομική πολιτική της Ευρωζώνης, ανατρέχουμε μαζί στα τελευταία 20 χρόνια και προσδιορίζουμε ορισμένες προτεραιότητες για το μέλλον του κοινού μας νομίσματος.

Τα τελευταία 20 χρόνια – η ωρίμανση

Ομολογουμένως, οι δύο πρώτες δεκαετίες του ευρώ ήταν πλούσιες σε γεγονότα.

Από τον μεγάλο ενθουσιασμό στις απαρχές του, το ευρώ έχει αναδειχθεί στο δεύτερο πλέον χρησιμοποιούμενο νόμισμα στον κόσμο. Το κοινό μας νόμισμα παραμένει ιδιαίτερα δημοφιλές – περίπου το 80% των πολιτών πιστεύει ότι το ευρώ ωφελεί την ΕΕ – και η Ευρωζώνη συνεχίζει να επεκτείνεται: από τα 11 αρχικά μέλη σε 19 χώρες σήμερα, και με ακόμη περισσότερες σε πορεία ένταξης τα επόμενα έτη.

Η πρόοδος αυτή σημειώθηκε σε πείσμα σοβαρών προκλήσεων. Το εγχείρημα αντιμετωπίστηκε από ορισμένους με επιφυλακτικότητα ενώ ήταν ακόμη στα σπάργανα.

Στα δέκα του περίπου χρόνια, στα κράτη μέλη και στα θεσμικά όργανα άρχισε να γίνεται αντιληπτό όλο και περισσότερο ότι η αρχιτεκτονική του ευρώ δεν είχε εξαρχής σχεδιαστεί για να αντιμετωπίσει το βαρύτατο σοκ που προκάλεσαν η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση και η κρίση δημοσίου χρέους που ακολούθησε. Δόθηκε έτσι το έναυσμα για τη μεταρρύθμιση του πλαισίου διακυβέρνησης της Ευρωζώνης, τη δημιουργία κοινού μηχανισμού στήριξης προς χώρες που αντιμετωπίζουν χρηματοοικονομικές δυσχέρειες και τη θέσπιση συστήματος ενιαίας εποπτείας για τις ευρωπαϊκές τράπεζες, σε αναγνώριση της ανάγκης να βρεθεί η λύση μέσω ευρύτερου συντονισμού και βαθύτερης ολοκλήρωσης.

Αυτές οι πρώτες κρίσεις επέτρεψαν στο ευρώ να ωριμάσει και να ενισχύσει τον διεθνή ρόλο του. Αντλήσαμε επίσης πολύτιμα διδάγματα που μας φάνηκαν χρήσιμα κατά την τρέχουσα πανδημία, η οποία δεν γνωρίζει σύνορα και ανέδειξε τόσο τον βαθμό της αλληλεξάρτησής μας όσο και την ισχύ της ενότητάς μας.

Όταν κατέστη σαφές το εύρος της κρίσης COVID-19, αντιμετωπίστηκε με πολύ ταχύτερη, πιο αποφασιστική και πιο συντονισμένη δράση πολιτικής, σε αντίθεση με προηγούμενες κρίσεις. Μολονότι τα υφιστάμενα συστήματα φορολογίας και πρόνοιας κατάφεραν να αμβλύνουν τις οικονομικές επιπτώσεις, η ΕΕ έλαβε άνευ προηγουμένου αποφάσεις για την περαιτέρω προστασία της ζωής και των εισοδημάτων, συμπληρώνοντας τις υποστηρικτικές νομισματικές πολιτικές της ΕΚΤ. Η συλλογική μας αντίδραση περιλάμβανε το πρόγραμμα χρηματοδοτικής στήριξης SURE, το οποίο συνέβαλε στην προστασία περίπου 31 εκατομμυρίων θέσεων εργασίας, καθώς και το πρωτοποριακό σχέδιο ανάκαμψης για την Ευρώπη Next Generation EU.

Η συντονισμένη αντίδρασή μας σε επίπεδο πολιτικών, σε συνδυασμό με τη διάθεση εμβολίων κατά της COVID-19, βοήθησαν την Ευρωζώνη να ανακάμψει γρήγορα από τις οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας. Εξάλλου, η χρηματοδοτική στήριξη και η στήριξη της ρευστότητας που παρασχέθηκαν είχαν σχεδιαστεί για να περιορίσουν τον κίνδυνο μακροπρόθεσμων ζημιών, ώστε οι οικονομίες μας να ξανακερδίσουν γρήγορα το χαμένο έδαφος.

Τα επόμενα 20 χρόνια

Έχουμε επιτύχει πολλά κατά τα πρώτα 20 χρόνια του ευρώ, ωστόσο πρέπει να γίνουν περισσότερα.

Πρέπει να συμβαδίσουμε με την καινοτομία και να προωθήσουμε τον διεθνή ρόλο του ευρώ. Το ίδιο το ευρώ πρέπει να προσαρμοστεί στην ψηφιακή εποχή. Για τον λόγο αυτό στηρίζουμε και συμβάλλουμε στις εν εξελίξει εργασίες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας σχετικά με την ψηφιακή μορφή του νομίσματός μας.

Ταυτόχρονα, η Ευρωζώνη πρέπει να ενισχυθεί περαιτέρω. Μολονότι το ευρωπαϊκό τραπεζικό μας σύστημα στηρίζεται σε ισχυρά θεμέλια, πρέπει να καταβάλουμε περαιτέρω προσπάθειες προκειμένου να ενισχύσουμε την τραπεζική μας ένωση και να προσφέρουμε νέες ευκαιρίες οικονομικής ανάκαμψης και ανάπτυξης. Το ίδιο ισχύει και για τις κεφαλαιαγορές μας: πρέπει να αναλάβουμε αποφασιστική δράση ώστε να βελτιωθεί ο τρόπος με τον οποίο οι ιδιωτικές επενδύσεις και αποταμιεύσεις διοχετεύονται σε ολόκληρη την ενιαία αγορά προκειμένου να δοθεί στις επιχειρήσεις μας, συμπεριλαμβανομένων των μικρομεσαίων, η χρηματοδότηση που χρειάζονται και στη συνέχεια να δημιουργηθούν νέες ευκαιρίες απασχόλησης.

Τα επίπεδα επενδύσεων έχουν παραμείνει πολύ χαμηλά για υπερβολικά μεγάλο διάστημα: πρέπει να επενδύσουμε στους ανθρώπους, στις υποδομές και στους θεσμούς μας, και οι επενδύσεις μας να είναι μαζικές και βιώσιμες. Σε συνδυασμό με υπεύθυνες δημοσιονομικές πολιτικές και τη συμβολή του ιδιωτικού τομέα, το Next Generation EU θα διαδραματίσει καίριο ρόλο στην υλοποίηση πολλών απαραίτητων μεταρρυθμίσεων και επενδύσεων. Πρόκειται για το καλύτερο μέσο που διαθέτουμε για να δώσουμε ώθηση στο αναπτυξιακό δυναμικό μας, να βελτιώσουμε το βιοτικό μας επίπεδο και να αντεπεξέλθουμε στις κρίσιμες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα.

Πρέπει επίσης να διασφαλίσουμε τη δημοσιονομική βιωσιμότητα δεδομένης της γήρανσης του πληθυσμού. Στο πλαίσιο της αναθεώρησης των κοινών δημοσιονομικών κανόνων μας, πρέπει να εγγυηθούμε ότι οι δημοσιονομικές και οικονομικές πολιτικές της Ευρωζώνης είναι κατάλληλες για τον επιδιωκόμενο σκοπό σε ένα μεταβαλλόμενο περιβάλλον και ανταποκρίνονται στις μελλοντικές προκλήσεις.

Το κοινό μας νόμισμα αποτελεί ένα άνευ προηγουμένου συλλογικό εγχείρημα, και μαρτυρεί την ενότητα που στηρίζει την Ένωσή μας.

Καθώς ο κόσμος ανακάμπτει από την πανδημία, ήρθε η στιγμή να συνδυάσουμε τις προσπάθειες και τους πόρους μας για να αποκομίσουμε τα οφέλη ενός ταχέως ψηφιοποιούμενου κόσμου και να διαχειριστούμε την κατάσταση έκτακτης ανάγκης στον τομέα του κλίματος. Κανένα από αυτά τα θέματα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί από χώρες που ενεργούν μεμονωμένα. Το ευρώ αποτελεί απόδειξη των όσων μπορούμε να επιτύχουμε με τη συνεργασία· με το βλέμμα στραμμένο στα επόμενα 20 χρόνια, ας το καταστήσουμε σύμβολο της δέσμευσής μας να εξασφαλίσουμε ένα βιώσιμο μέλλον, με ευημερία και χωρίς αποκλεισμούς, για τις επόμενες γενιές».

* Το παρόν άρθρο συνυπογράφουν οι: Magnus Brunner, υπουργός Οικονομικών της Αυστρίας, Nadia Calviño, Α΄ Αντιπρόεδρος και υπουργός Οικονομίας και Ψηφιοποίησης της Ισπανίας, Clyde Caruana, υπουργός Οικονομικών και Απασχόλησης της Μάλτας, Valdis Dombrovskis, Εκτελεστικός Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για μια Οικονομία στην Υπηρεσία των Ανθρώπων, Paschal Donohoe, Πρόεδρος του Eurogroup και υπουργός Οικονομικών της Ιρλανδίας, Daniele Franco, υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών της Ιταλίας, Paolo Gentiloni, Ευρωπαίος Επίτροπος Οικονομίας, Pierre Gramegna, υπουργός Οικονομικών του Λουξεμβούργου, Wopke Hoekstra, υπουργός Οικονομικών των Κάτω Χωρών, João Leão, υπουργός Επικρατείας και υπουργός Οικονομικών της Πορτογαλίας, Bruno Le Maire, υπουργός Οικονομίας, Οικονομικών και Ανάκαμψης της Γαλλίας, Christian Lindner, υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Mairead McGuinness, Ευρωπαία Επίτροπος για τις Χρηματοπιστωτικές Υπηρεσίες, τη Χρηματοπιστωτική Σταθερότητα και την Ένωση Κεφαλαιαγορών, Igor Matovič, υπουργός Οικονομικών και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης της Σλοβακίας, Keit Pentus-Rosimannus, υπουργός Οικονομικών της Εσθονίας, Κωνσταντίνος Πετρίδης, υπουργός Οικονομικών της Κύπρου, Jānis Reirs, υπουργός Οικονομικών της Λετονίας, Annika Saarikko, υπουργός Οικονομικών της Φινλανδίας, Andrej Šircelj, υπουργός Οικονομικών της Σλοβενίας, Gintarė Skaistė, υπουργός Οικονομικών της Λιθουανίας, Χρήστος Σταϊκούρας, υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας, Vincent Van Peteghem, υπουργός Οικονομικών του Βελγίου.

The post Σκέψεις για τα 20 χρόνια του ευρώ – Κοινό άρθρο των υπ. Οικονομικών της ευρωζώνης appeared first on .

Η έκθεση της Κομισιόν διαπίστωνε ότι «λαμβάνοντας υπόψη τις έκτακτες συνθήκες από την έξαρση του κορονοϊού, η Ελλάδα έχει λάβει τα αναγκαία μέτρα για να επιτύχει τις προβλεπόμενες συγκεκριμένες μεταρρυθμιστικές δεσμεύσεις». Η δόση των 748 εκατ. ευρώ αφορά τη μεταφορά των κερδών που είχαν κεντρικές τράπεζες της Ευρωζώνης από ελληνικά ομόλογα και την άρση της προσαύξησης του περιθωρίου επιτοκίου που είχε αποφασισθεί για ορισμένα δάνεια που είχε πάρει η Ελλάδα από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF).

Στη συνέχεια, το Eurogroup θα συνεδριάσει σε διευρυμένη σύνθεση – υπουργοί Οικονομικών όλων των χωρών της ΕΕ – για να συζητήσει σχετικά με την οικονομική κατάσταση στην ΕΕ και τα μέτρα στήριξης της ανάκαμψης της οικονομίας της.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

The post Στην ατζέντα του σημερινού Eurogroup η δόση των 748 εκατ. ευρώ στην Ελλάδα appeared first on .

Οι 19 υπουργοί οικονομικών της Ευρωζώνης θα συζητήσουν την Πέμπτη μέσω τηλεδιάσκεψης τρόπους αντιμετώπισης της επικείμενης ύφεσης αλλά και πώς και να μοιραστούν το οικονομικό βάρος.

Τα κορονο-όμολογα είναι ο πλέον αμφιλεγόμενος όρος στους οικονομικούς κύκλους της Ευρώπης.

Η πρόταση αυτή έχει απορριφθεί επανειλημμένως από Ολλανδία και Γερμανία οι οποίες επιμένουν να διαπραγματεύονται στη βάση των ήδη υπαρχόντων δημοσιονομικών εργαλείων.

«Κατά την άποψή τους, έχουν υπάρξει πολύ προσεκτικοί τα τελευταία δύο χρόνια, έχουν εξοικονομήσει χρήματα για την περίπτωση μίας κρίσης και έτσι ανησυχούν ότι άλλες χώρες όπως η Ιταλία που δεν το έκαναν αυτό και τώρα έχουν πρόβλημα, θα τους σύρουν προς τα κάτω εάν πρέπει όλοι να στηρίξουν αυτά τα ομόλογα» δήλωσε η Μέγκαν Γκριν, οικονομολόγος από τη Σχολή Κένεντι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ.

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αγοράζει 750 δισεκατομμύρια ευρώ σε χρέος μεμονωμένων κυβερνήσεων, αλλά επιμένει ότι η κοινή αντιμετώπιση του επιπλέον χρέους είναι επίσης απαραίτητη.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτείνει ένα πρόγραμμα 100 δις ευρώ για τη στήριξη δανείων σε επιχειρήσεις για να αποφευχθεί η απόλυση εργαζομένων.

Και η Γαλλία προτείνει ένα 10ετές ταμείο, στο οποίο θα συνεισέφεραν όλες οι χώρες για να βοηθήσουν στην έξοδο από την κρίση.

Οι υπουργοί Οικονομικών γνωρίζουν ότι πρέπει να εντάξουν τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας στη λύση – το ταμείο διάσωσης που δημιουργήθηκε μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 μπορεί να πάρει τα χέρια του γύρω στα 700 δισεκατομμύρια ευρώ.

«Αν όλο αυτό εκραγεί σε μια κρίση της Ευρωζώνης, τότε θα επρόκειτο για μια τεράστια κρίση, μία κρίση που θα προκαλούσαμε οι ίδιοι και που είναι πραγματικά εντελώς περιττή, δεδομένου του πού βρισκόμαστε. Η ισχυρή πολιτική ανταπόκριση θα μας επιτρέψει να διαχειριστούμε αυτή την κρίση και έχουμε τη δυνατότητα αυτή και θα πρέπει πραγματικά να το κάνουμε» δήλωσε στο euronews ο διευθυντής του Ινστιτούτου Bruegel, Γκούντραμ Βολφ.

Τα σχέδια για την οικονομική ανάκαμψη της Ευρώπης δοκιμάζουν σε βάθος την ενότητα της ίδιας της Ένωσης.

Πηγή: euronews.com

The post Διχασμένη η ΕΕ για τα οικονομικά μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης του κορονοϊού appeared first on .

Μετά το τέλος του καταστροφικού Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και μέσα από τις στάχτες του πολέμου προέκυψε μια καινοτόμος πρόταση που θα «λύσει» το γερμανικό πρόβλημα. Η πρόταση αυτή ήταν προϊόν των εργασιών της ομάδας που εργάστηκε γύρω από τον επιθεωρητή Σχεδιασμού της γαλλικής κυβέρνησης, τον Jean Monnet.

Η ιδέα ήταν να τεθούν υπό μία κοινή αρχή η παραγωγή και η διαχείριση του άνθρακα και του χάλυβα, απαραίτητων πόρων για την ανάπτυξη των βιομηχανιών. Την πρόταση του Jean Monnet ανέλαβε να την προωθήσει πολιτικά ο Robert Schuman, ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας. Έξι κράτη (Γαλλία, Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία και Λουξεμβούργο) αποδέχτηκαν το σχέδιο μιας «λειτουργικής» κοινότητας που θα είχε «υπερεθνικό» χαρακτήρα.

Στις 9 Μαΐου 1950 (έκτοτε Ημέρα της Ευρώπης) ο Robert Schuman θα παρουσιάσει αυτή την ιδέα με την ιστορική δήλωσή του, η οποία υποστήριζε ότι:

— «Η παγκόσμια ειρήνη δεν μπορεί να διατηρηθεί αν δεν αναληφθούν δημιουργικές προσπάθειες ανάλογες των κινδύνων που την απειλούν».

— «Η Ευρώπη δεν θα δημιουργηθεί διαμιάς, ούτε σε ένα συνολικό οικοδόμημα: θα διαμορφωθεί μέσα από συγκεκριμένα επιτεύγματα που θα δημιουργήσουν πρώτα μια πραγματική αλληλεγγύη».

— «Η από κοινού διαχείριση της παραγωγής άνθρακα και χάλυβα θα αλλάξει το πεπρωμένο αυτών των περιοχών που επί μακρόν ασχολούνταν με την κατασκευή όπλων για πολέμους των οποίων υπήρξαν σχεδόν μονίμως τα θύματα».

Στη λογική που περιγράφει η δήλωση Schuman, τα έξι κράτη που συμφώνησαν θα υπογράψουν στο Παρίσι, στις 18 Απριλίου του 1951, τη Συνθήκη που ιδρύει την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα (ΕΚΑΧ).

Η ευρωπαϊκή ενοποιητική διαδικασία από το 1950 μέχρι σήμερα εξασφάλισε στην Ευρώπη ειρήνη, ευημερία και συνείδηση κοινότητας προκειμένου να ξεπεραστούν οι αντιθέσεις. Με την ευρωπαϊκή ενοποίηση αντλήσαμε διδάγματα από τις αιματηρές αντιπαραθέσεις του παρελθόντος.

Πέρα από την ειρήνη, τη σταθερότητα και την ευημερία, στις επιτυχίες της ευρωπαϊκής ενοποίησης συμπεριλαμβάνονται οι αρχές αλλά και η μορφή συνεργασίας στην Ευρώπη: δημοκρατία, ισότητα δικαιωμάτων, διαφάνεια, επικουρικότητα, αξιοπρέπεια του ανθρώπου, ελευθερία, αλληλεγγύη και ανεκτικότητα είναι μερικές από τις βασικές αξίες της ΕΕ, καθώς η ΕΕ δεν είναι απλώς ένας οικονομικός χώρος, αλλά και μια κοινωνία αξιών.

Σήμερα η ευρωπαϊκή ενοποίηση σηματοδοτεί πρωτίστως την ειρήνη στην ευρωπαϊκή ήπειρο που δοκιμάστηκε τόσο σκληρά στη διάρκεια του 20ού αιώνα. Η ευρωπαϊκή ενοποιητική διαδικασία σημαίνει όμως και ένα πρότυπο ανάπτυξης μοναδικό στον κόσμο, που συνδυάζει κάποιες πολιτικές αλληλεγγύης με αντικειμενικό σκοπό μια ανάπτυξη που πρέπει να συμμεριζόμαστε όλοι.

Τι εξυπηρετεί όμως σήμερα η ΕΕ και ποιο είναι το μέλλον της; Τι έχει ήδη επιτευχθεί προς όφελος των πολιτών της και ποιες νέες προκλήσεις αντιμετωπίζει σήμερα; Ποιες αλλαγές και καινοτομίες πρέπει να προωθήσει η ΕΕ; Σε μια περίοδο παγκοσμιοποίησης, μπορεί η Ένωση να ανταγωνιστεί με επιτυχία άλλες μεγάλες οικονομίες; Μπορεί να διαδραματίσει ηγετικό ρόλο στην παγκόσμια σκηνή; Θα βαδίσει τελικά η ΕΕ προς ένα σχήμα Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης ή στο τέλος θα παραμείνει ένα πλαίσιο συνεργασίας και ανταγωνισμού ανάμεσα σε διαφορετικά κράτη, τα οποία απλώς θα συμμετέχουν στο ίδιο οικοδόμημα;

Τα τελευταία χρόνια η «έλλειψη» της Ευρώπης οδήγησε στην «υποχώρηση» της Ευρώπης. Η Ευρώπη «σαν κενός χώρος» είναι η πραγματική παγίδα που η ίδια η Γηραιά Ήπειρος κινδυνεύει να στήσει στον εαυτό της.

Η πρόκληση που αντιμετωπίζει σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το αν θα μπορέσει να προσαρμοστεί στις προκλήσεις του 21ου αιώνα και να συνδιαμορφώσει τη νέα ατζέντα της διεθνούς πολιτικής και των διατλαντικών σχέσεων.

Όπως φάνηκε στη μέχρι σήμερα πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης, η Ευρώπη επιβεβαιώνει την αξία της μόνο όταν επιδεικνύει την ικανότητά της να απαντά στις προκλήσεις της Ιστορίας.

Ειδικότερα σήμερα, με την ευρωπαϊκή ενοποίηση να έχει μπλοκαριστεί από μια πολυεπίπεδη κρίση, οικονομική και προσφυγική, στην οποία ήρθε να προστεθεί και η απόφαση της Βρετανίας για αποχώρηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση, το βασικό διακύβευμα των ευρωεκλογών του Μαΐου είναι η συνέχιση της ευρωπαϊκής ενοποίησης ως ενιαίας στρατηγικής σε έναν σύνθετο και πολύπλοκο κόσμο.

Ο απερχόμενος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, μας προτρέπει τα τελευταία χρόνια να δούμε την ενωμένη Ευρώπη ως πολιτικό εργαλείο δημιουργίας και ειδικότερα την ΕΕ ως συνολική, αναπτυξιακή, κοινωνική, θεσμική και πολιτική οντότητα.

Το κλειδί για να ανταποκριθεί η Ένωση στις σημερινές και μελλοντικές προκλήσεις είναι να εξοπλιστεί με την απαραίτητη κυριαρχία τόσο στο οικονομικό επίπεδο με την ολοκλήρωση της ΟΝΕ, όσο και στο πολιτικό επίπεδο με την ανάπτυξη μιας κοινής άμυνας που θα της εξασφαλίζει τη στρατηγική της αυτονομία και θα εγγυάται τα εξωτερικά σύνορά της.

Σε αυτή την κρίσιμη καμπή χρειαζόμαστε μια νέα φιλόδοξη Ένωση με μεγαλύτερη πολιτική ενοποίηση και ισχυρή οικονομική αλληλεγγύη.

Ειδικότερα στην Ελλάδα, όπου κάποιοι συνεχίζουν να εμφανίζουν την εθνική κυριαρχία ως έννοια ασύμβατη με το ευρωπαϊκό σχέδιο, θα πρέπει να εξηγηθεί πως η ελληνική κυριαρχία διασφαλίζεται μέσα από την ενίσχυση της συλλογικής ευρωπαϊκής κυριαρχίας. Αυτό πρέπει να το καταλάβουν και αυτοί που στερούνται ευρωπαϊκού οράματος για τη χώρα και θεωρούσαν το ευρώ αιτία της ελληνικής κρίσης και υποστήριζαν στις αρχές του 2015 την αποχώρηση της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Και πρέπει να τους θυμίσουμε πως η χώρα δεν κατέρρευσε γιατί η ευρωζώνη λειτούργησε ως δίχτυ ασφαλείας.

Ας αποφύγουμε τους μοιρολατρικούς τρόπους σκέψης και ας πορευτούμε λοιπόν σε μια ευρωπαϊκή κανονικότητα με γνώμονα έναν εξωστρεφή πατριωτισμό που θέλει την Ελλάδα να προκόβει σε μια ισχυρή και ενωμένη Ευρώπη.

Ο κ. Σωτήρης Ντάλης είναι επίκουρος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Ευρωπαϊκής Ενοποίησης στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Από τις εκδόσεις Παπαζήση κυκλοφορεί το βιβλίο του H «δύσκολη» Ευρώπη. Σε αναζήτηση της νέας ευρωπαϊκής αλληλεγγύης.

Πηγή: tovima.gr

The post Από τον Μάιο του Σουμάν στον Μάιο του Γιούνκερ appeared first on .

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναθεώρησε σήμερα σημαντικά επί τα χείρω τις προβλέψεις για την οικονομική ανάπτυξη στην ευρωζώνη φέτος και την επόμενη χρονιά λόγω της αναμενόμενης επιβράδυνσης στις μεγαλύτερες χώρες του μπλοκ εξαιτίας των παγκόσμιων εντάσεων στο εμπόριοκαι του αυξανόμενου δημόσιου χρέους.

The post Οι Βρυξέλλες αναθεωρούν προς τα κάτω τις προβλέψεις για την ανάπτυξη στην ευρωζώνη appeared first on .

Την 1η Ιανουαρίου του 1999, έντεκα χώρες «κλείδωσαν» τις συναλλαγματικές τους ισοτιμίες και δημιούργησαν ένα νέο νόμισμα: το ευρώ. Έπειτα από τρία χρόνια τέθηκαν σε κυκλοφορία ευρώ σε κέρματα και χαρτονομίσματα. Οκτώ επιπλέον χώρες εντάχθηκαν στη νομισματική ένωση τα επόμενα χρόνια και επτά ακόμα θα το κάνουν μόλις εκπληρώσουν τα κριτήρια.

Είκοσι χρόνια αργότερα, το ευρώ είναι ένα επιτυχημένο εγχείρημα με βάση την εξάπλωση του και τη στήριξη που απολαμβάνει. Τα τρία τέταρτα των πολιτών στην ευρωζώνη είναι υπέρ του ευρώ, το υψηλότερο ποσοστό από το 2004, το οποίο φαίνεται να αντιβαίνει στην άνοδο του αντιευρωπαϊκού αισθήματος σε πολλές χώρες.

Ωστόσο, δεν είναι όλα ρόδινα για το ευρώ – όπως αναγνωρίζουν ακόμα και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του. Η κρίση της περασμένης δεκαετίας αποκάλυψε ελαττώματα στην αρχιτεκτονική του τα οποία προσπαθούν να αντιμετωπίσουν τα κράτη μέλη. Η μεταρρυθμιστική πορεία είναι αργή – και το χάσμα ανάμεσα στα πλούσια και φτωχά κράτη μέλη παραμένει μεγάλο.

Παγκόσμιο νόμισμα

Το ευρώ έχει γίνει το δεύτερο πιο σημαντικό νόμισμα στον κόσμο. Αντιστοιχεί στο 36% των παγκόσμιων πληρωμών και στο 20% των συναλλαγματικών αποθεμάτων των κεντρικών τραπεζών, πίσω μόνο από το δολάριο. Το χρησιμοποιούν 340 εκατομμύρια άνθρωποι σε 19 χώρες. Επιπλέον 175 εκατομμύρια άνθρωποι εκτός ευρωζώνης είτε το χρησιμοποιούν, είτε έχουν συνδέσει τη συναλλαγματική τους ισοτιμία με αυτό.

Το 38% περίπου του πληθυσμού της ευρωζώνης δεν έχει γνωρίσει άλλο νόμισμα στην ενήλικη ζωή του. Η διαδικασία της νοερής μετατροπής στο προηγούμενο νόμισμα μιας χώρας ανήκει στο παρελθόν.

Σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης, η πλειονότητα είναι υπέρ του ευρώ.

Μια ελπιδοφόρα πρώτη δεκαετία

Σε πλήρη ευθυγράμμιση με τις προσδοκίες, η δημιουργία του ευρώ έδωσε ώθηση στις κεφαλαιακές ροές εντός της ευρωζώνης. Οι διασυνοριακές απαιτήσεις των τραπεζών της ευρωζώνης αυξήθηκαν από λιγότερο από €1 τρισ. το 1998 σε περίπου €10 τρισ. το 2008, σύμφωνα με την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών.

Αναλυτικά στοιχεία από την ΕΚΤ δείχνουν ότι ο διατραπεζικός δανεισμός στην ευρωζώνη ανήλθε περίπου στο ένα τέταρτο του συνολικού δανεισμού μεταξύ τραπεζών το 2008.

Ο τραπεζικός δανεισμός σε επιχειρήσεις σε άλλες χώρες της ευρωζώνης ενισχύθηκε στο υψηλό του 5,3% του συνόλου του τραπεζικού δανεισμού σε επιχειρήσεις το Μάρτιο του 2019. Το εμπόριο εντός της ευρωζώνηςυπερδιπλασιάστηκε ανάμεσα στο 1999 και το 2008, αλλά παραμένει σε μεγάλο βαθμό σταθερό ως μερίδιο του συνολικού εμπορίου, κυρίως λόγω της ανόδου των εμπορικών ροών με την Ασία.

Η κρίση και η πρόκληση της επιβίωσης

Όταν ξέσπασε η κρίση της ευρωζώνης, οι κεφαλαιακές ροές αντιστράφηκαν, καθώς οι αγορές άρχισαν να ανησυχούν για το κατά πόσον θα άρχιζε η διάλυση της ευρωζώνης. «Πολλοί επενδυτές συμπέραναν ότι η μόνη λύση για τις χτυπημένες από την κρίση χώρες ήταν να βγουν από το ευρώ», δήλωσε τον Μάιο ο πρόεδρος της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι. «Φοβούμενοι τη μετατροπή σε νομίσματα μικρότερης αξίας, οι επενδυτές άρχισαν να ξεπουλάνε εγχώρια στοιχεία ενεργητικού» πρόσθεσε.

Αλλά τα κράτη μέλη της ευρωζώνης έλαβαν διάφορα μέτρα για να παραμείνουν ενωμένα. Το 2010, δημιουργήθηκε το Ευρωπαϊκό Ταμείο Οικονομικής Σταθερότητας (EFSF) ως προσωρινό εργαλείο για την παροχή οικονομικής βοήθειας στην Ιρλανδία, την Πορτογαλία και την Ελλάδα, παρέχοντας συνολικά δάνεια €175 δισ. Στη συνέχεια, χρησιμοποιήθηκε ένα μόνιμο ταμείο διάσωσης με συνολική δυνατότητα δανεισμού €500 δισ., ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ESM).

Σήμερα: ένα χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών

Η ανάκαμψη έφερε μια κάποια σύγκλιση μεταξύ του πληθωρισμού και των επιτοκίων – αλλά αυτό δεν συνέβη στον ίδιο βαθμό σε κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο, ειδικά μεταξύ των παλιών μελών του ευρώ. Ο Ντάνιελ Γκρος, διευθυντής του CEPS, μιας ευρωπαϊκής δεξαμενής σκέψης, κατέδειξε σε πρόσφατο άρθρο του πως τα νεότερα μέλη της ευρωζώνης από την κεντρική και ανατολική Ευρώπη καλύπτουν την απόσταση όσον αφορά το κατά κεφαλήν εισόδημα, αλλά «ο Βορράς έχει αποκλίνει από τον Νότο μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης».

Η ίδια απόκλιση μπορεί να παρατηρηθεί σε δείκτες όπως οι πραγματικοί μισθοί, οι επενδύσεις και η παραγωγικότητα. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, την περασμένη χρονιά ένας εργάτης στη Γερμανία ή το Βέλγιο ήταν σε θέση να παράγει περίπου $70 την ώρα: σχεδόν δυο φορές πάνω από την παραγωγικότητα στην Ελλάδα και την Πορτογαλία.

«Χώρες μα χαμηλή αρχική παραγωγικότητα έχουν σταθερά χαμηλότερη συνολική ανάπτυξη της παραγωγικότητας και έχουν βιώσει μεγαλύτερη επιβράδυνση τα τελευταία χρόνια» υποστηρίζει έκθεση του ΔΝΤ για τη σύγκλιση της ευρωζώνης.

Ανολοκλήρωτο εγχείρημα

Από τότε που ιδρύθηκε το ευρώ, τα κράτη μέλη έχουν κάνει πολλά βήματα να βελτιώσουν την αντοχή της ευρωζώνης σε κρίσεις, συμπεριλαμβανομένης και της δημιουργίας μιας τραπεζικής ένωσης και μιας ένωσης κεφαλαιακών αγορών. Αλλά και οι δύο παραμένουν ανολοκλήρωτες.

Η έλλειψη βαθύτερης χρηματοπιστωτικής ενοποίησης αφήνει τις μικρότερες τράπεζες εκτεθειμένες στις εγχώριες οικονομίες και στη μείωση του δανεισμού, υπονομεύοντας τις δυνατότητες ανάκαμψης κατά τη διάρκεια μιας οικονομικής κάμψης.

«Αλλά αν υπάρχουν τράπεζες που λειτουργούν σε όλα τα μέρη της ευρωζώνης, μπορούν να αντισταθμίσουν τις απώλειες σε μια περιοχή με ύφεση από τα κέρδη σε μια άλλη και μπορούν να συνεχίσουν να προσφέρουν πίστωση σε συνετούς δανειστές» ανέφερε ο κ. Ντράγκι τον Μάιο.

Οι προτάσεις των Βρυξελλών για εμβάθυνση της νομισματικής ένωσης της Ευρώπης κυμαίνονται από τη δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείο ως τη θεσμοθέτηση ενός ευρωπαϊκού υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών. Τον Δεκέμβριο η Ε.Ε. συμφώνησε να ενισχύσει τον ESM και να δημιουργήσει έναν προϋπολογισμό της ευρωζώνης, έστω και επί της αρχής. Είναι προάγγελος των αλλαγών που θα συμβούν στο ευρώ τις δύο επόμενες δεκαετίες.

Το σχέδιο για τον προϋπολογισμό «ήταν απειροελάχιστο σε μέγεθος και εντελώς ακατάλληλο», ανέφερε σε σημείωμα ο Έρικ Νίλσεν, επικεφαλής οικονομολόγος της UniCredit. «Αλλά η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια ημέρα και από τη στιγμή που κάνουμε βήματα (έστω και τα μικρότερα δυνατά) προς τη σωστή κατεύθυνση, η ελπίδα παραμένει» τόνισε.

The post Η πρώτη εικοσαετία του ευρώ και τα βήματα που δεν έγιναν appeared first on .

Ο υπουργός Επικρατείας Δημήτρης Τζανακόπουλος έκανε λόγο για «γενναία αύξηση» και υπάρχουσες πληροφορίες αναφέρουν ποσοστό που θα πλησιάζει το 10%. Δεν είναι όμως μόνο η Ελλάδα που πρόκειται να αυξήσει τον κατώτατο μισθό.

Προ ημερών η Πορτογαλία για τέταρτη συνεχή χρονιά αυξάνει τον κατώτατο μισθό και πλέον στο 2019 αναμένεται να σπάσει το φράγμα των 600 ευρώ. Αλλά και ο πρωθυπουργός της Ισπανίας Πέντρο Σάντσεθ προχώρησε στην αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 22% – το υψηλότερο ποσοστό αύξησης στην ευρωζώνη, ο οποίος πλέον από 858 ευρώ τον μήνα θα ανέλθει στα 1.050 ευρώ.

Λίγες ημέρες νωρίτερα ο Πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν κάτω από τη κοινωνική πίεση των «κίτρινων γιλέκων» ανακοίνωσε μία – παραμετρική – αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 100 ευρώ, αύξηση που θα αφορά 5 εκατ. εργαζομένους. Αλλά και στη Γερμανία η στατιστική υπηρεσία γνωστοποίησε πως στο τρίμηνο Ιουλίου – Σεπτεμβρίου οι ονομαστικοί μισθοί αυξήθηκαν κατά 3,6% έναντι της αντίστοιχης περιόδου του 2017 – πρόκειται για τον ισχυρότερο ρυθμό αύξησης από το δεύτερο τρίμηνο του 2011.

Tι υποστηρίζουν τρεις οικονομολόγοι

Ο Θοδωρής Πελαγίδης καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς και ανώτατος εταίρος στο Ινστιτούτο Μπρούκινγκς, καθώς και σύμβουλος μακροοικονομίας του προέδρου της ΝΔ ερωτηθείς σχετικά από το ΑΠΕ – ΜΠΕ σημειώνει ότι «η κλασική άποψη που διδάσκεται στους φοιτητές είναι ότι όταν ο κατώτατος μισθός είναι υψηλότερος του μισθού ισορροπίας δημιουργείται ανεργία στο χαμηλά ειδικευμένο και αμειβόμενο εργατικό προσωπικό. Στην Αμερική που αναπτύσσεται η σχετική συζήτηση επισημαίνεται ότι αφορά κατά κύριο λόγο τους νέους και περίπου μόλις 5% του εργατικού δυναμικού. Οι εκτιμήσεις πάντως για την αποτελεσματικότητα του μέτρου διαφέρουν αναλόγως τόσο του ποσοστού της αγοράς εργασίας που αμείβεται με κατώτατο μισθό όσο και των ενδεχομένων ατελειών της αγοράς εργασίας».

Και προσθέτει πως «ορισμένοι επισημαίνουν ότι μπορεί ο κατώτατος μισθός να οδηγήσει μέσω των κινήτρων σε αύξηση της παραγωγικότητας και να μην μειωθεί τελικώς η απασχόληση. Επίσης, στην ίδια λογική, η κάποια τόνωση της ζήτησης μπορεί να προσελκύσει επενδύσεις και νέες επιχειρήσεις. Ακόμη, καθώς ο κατώτατος μισθός διευρύνει το χάσμα μεταξύ αυτού και του επιδόματος ανεργίας μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να αποτελέσει κίνητρο κινητοποίησης των ανειδίκευτων εργαζομένων για εύρεση εργασίας».

Σχετικά με την επικείμενη αύξηση του κατώτατου μισθού στην Ελλάδα ο κ. Πελαγίδης επισημαίνει μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι «άποψή μου είναι ότι στην ελληνική περίπτωση, καθώς ο όποιος θεσπισμένος κατώτατος μισθός -θα- έχει ελάχιστη διαφορά από τον σημερινό πραγματικό ελάχιστο μισθό του ανειδίκευτου, και καθώς οι επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν μια ελαστική προσφορά εργασίας, η όποια επίπτωση είτε στην καταπολέμηση της φτώχειας είτε της ζήτησης, θα είναι αμελητέα. Χρειάζεται πάντως προσοχή γιατί φαίνεται ότι η σχετική ρύθμιση μπορεί να αφορά τελικώς σημαντικό ποσοστό του εργατικού δυναμικού. Και κυρίως, πρέπει να παρακολουθείται στενά η εξέλιξη της σχετικής παραγωγικότητας».

Αντιθέτως ο Κώστας Μελάς, οικονομολόγος και πανεπιστημιακός, θεωρεί όπως λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι «την τελευταία περίοδο κάτι φαίνεται να κινείται σε ορισμένες χώρες της ΕΕ σε σχέση με τις κατώτατες αμοιβές εργασίας. Εκτός από την Πορτογαλία η οποία ακολουθεί με ακρίβεια το σχεδιασμό αύξησης του κατώτατου μισθού εδώ και τέσσερα χρόνια, και η Ισπανία , η Ελλάδα, η Γαλλία και η Τσεχία προγραμματίζουν αντίστοιχες κινήσεις. Παρότι οι αυξήσεις αυτές αφορούν σχετικά σε μικρό τμήμα του εργατικού δυναμικού , κάτω από το 10%, εντούτοις συμβάλλουν στη μείωση της ανισοκατανομής του εισοδήματος, στην σταθεροποίηση της κοινωνικής συνοχής και σαφέστατα στην οικονομική μεγέθυνση, από τη στιγμή που δεν προκαλούν ανυπέρβλητες χρηματοοικονομικές επιβαρύνσεις στις επιχειρήσεις. Μάλιστα σε πολλές χώρες η συμβολή τους (πχ στη Γερμανία) στη μεγέθυνση του ΑΕΠ κρίνεται απολύτως θετική».

Συνεχίζει λέγοντας πως «σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ο κατώτατος μισθός είναι πολύ χαμηλότερος από το αποδεκτό όριο, με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να έχουν πρόβλημα επιβίωσης. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ ο κατώτατος μισθός θα πρέπει να βρίσκεται στα 2/3 του εθνικού ενδιάμεσου μισθού προκειμένου να επιτρέπει σε όσους τον λαμβάνουν να ζουν με στοιχειώδη επάρκεια».

Ο κ. Μελάς τονίζει χαρακτηριστικά ότι «αυτό που χρειάζεται να ειπωθεί εν κατακλείδι είναι ότι η διατήρηση του κατώτατου μισθού σε χαμηλά επίπεδα μειώνει την παραγωγικότητα και την ανταγωνιστικότητα. Δεν βοηθά στην αποτελεσματικότητα της αγοράς εργασίας. Πολλοί πόροι από τους δημόσιους προϋπολογισμούς πηγαίνουν στην υποστήριξη ατόμων με επισφαλείς συνθήκες εργασίας, που δεν μπορούν να πάρουν σύνταξη στο τέλος της επαγγελματικής τους διαδρομής, δεν μπορούν να πάρουν επιδόματα ανεργίας, είναι σε κατάσταση απόλυτης φτώχειας με τις οικογένειές τους, άρα πρέπει να στηρίζονται από το κράτος. Άρα αφαιρούνται αναγκαίοι πόροι που θα ήταν χρήσιμοι για επενδύσεις. Τελικά είναι ένας φαύλος κύκλος που καταστρέφει τις αναπτυξιακές προοπτικές της οικονομίας».

Σε διαφορετικό μήκος κύματος από τους δύο προηγούμενους ακαδημαϊκούς, ο Σταύρος Τομπάζος.

Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου θεωρεί, όπως λέει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι «η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2007-2008, η μεγάλη ύφεση του 2009 και οι απογοητευτικοί ρυθμοί μεγέθυνσης του ΑΕΠ από τότε, ιδιαίτερα στις χώρες της ευρωζώνης, προκάλεσε μια κατάσταση που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς ως κρίση κοινωνικής αναπαραγωγής και πολιτικής ηγεμονίας. Ήδη πριν την μεγάλη οικονομική κρίση, ο νεοφιλελευθερισμός είχε ως αποτέλεσμα να δημιουργηθούν πρωτοφανείς εισοδηματικές και κοινωνικές ανισότητες».

Και προσθέτει ότι «αν και το ποσοστό ανεργίας των τελευταίων ετών της δεκαετίας του 2000 μειώθηκε μέσα στη δεκαετία του 2010, ο μισθός δεν επέστρεψε στα προ της κρίσης επίπεδα. Πιο συγκεκριμένα, για το ίδιο ποσοστό ανεργίας ο μισθός τοποθετείται τώρα σε χαμηλότερα επίπεδα συγκριτικά με την προ της κρίσης κατάσταση. Αυτό οφείλεται εν μέρει στην αύξηση των αποθαρρυμένων, της μερικής και ευέλικτης απασχόλησης και των εργαζόμενων φτωχών. Αφού το κέρδος από το 2010 ανακάμπτει σε όλο σχεδόν τον αναπτυγμένο κόσμο, οι εισοδηματικές και κοινωνικές ανισότητες αυξάνονται ακόμη περισσότερο και οξύνουν το πρόβλημα της ενεργούς ζήτησης. Η οικονομική ανάπτυξη προσκρούει σε αυτό το πρόβλημα που καθίσταται ακόμη πιο οξύ όχι μόνο λόγο της εξέλιξης στην κατανομή των εισοδημάτων αλλά και λόγω της συρρίκνωσης του ιδιωτικού δανεισμού μετά τη φούσκα των χρηματοπιστωτικών παραγώγων».

Εν κατακλείδι ο κ. Τομπάζος εκτιμά μιλώντας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι «η απόφαση κάποιων κυβερνήσεων ευρωπαϊκών χωρών για αύξηση του κατώτατου μισθού, της Γαλλίας, της Γερμανίας και άλλων χωρών, δεν σχετίζεται τόσο με τη ζήτηση αφού η νεοφιλελεύθερη πρακτική είναι να βασίζεται η κάθε οικονομία στην παγκόσμια ζήτηση, δηλαδή στη ζήτηση των άλλων χωρών. Αυτή η απόφαση αποτελεί ένα αργοπορημένο ημίμετρο με σκοπό τη διαχείριση της κρίσης κοινωνικής αναπαραγωγής και πολιτικής ηγεμονίας που εκδηλώνονται με τη μορφή νέων κοινωνικών κινημάτων σε πολλές χώρες (“αγανακτισμένοι” στην Ελλάδα και την Ισπανία, “κίτρινα γιλέκα” στη Γαλλία, “αυτονομιστικό κίνημα” στην Καταλονία κλπ) ή/και προοδευτικών πολιτικών σχηματισμών αμφισβήτησης του νεοφιλελευθερισμού ή ακόμη με αντιδραστικά μετα-φασιστικά σχήματα που δημαγωγικά αντλούν εκλογική πελατεία από την κοινωνική απόγνωση».

Ωστόσο σε κάθε περίπτωση με την κατάργηση του υποκατώτατου μισθού και την επικείμενη «γενναία αύξηση» του κατώτατου μισθού, έστω κι αν ο βαθμός ευελιξίας της αγοράς εργασίας είναι μεγάλος, είναι πιθανόν να συμπαρασυρθούν γενικότερα προς τα πάνω στη διάρκεια του 2019 οι αμοιβές των εργαζομένων. Για πρώτη φορά μετά από τη συνεχή συρρίκνωση τους στο διάστημα της τελευταίας δεκαετίας.

Πηγή: euractiv.gr

The post Αυξάνονται οι κατώτατοι μισθοί σε Ελλάδα και ευρωζώνη appeared first on .