Παρά τα ήδη ανησυχητικά δεδομένα, το Παρατηρητήριο προειδοποιεί ότι η πραγματικότητα είναι ακόμα πιο σκοτεινή. Οι εθνικοί δείκτες, σημειώνει, δεν αποτυπώνουν τις ιδιαίτερες εργασιακές συνθήκες της πρωτεύουσας, όπου ποικίλα καθεστώτα απασχόλησης, άτυπες μορφές εργασίας και ασταθή εισοδήματα παραμένουν “αόρατα” στις επίσημες μετρήσεις. Για τον λόγο αυτό, η έκθεση —η οποία θα βρεθεί στο επίκεντρο συζήτησης στο Κοινοβούλιο Βρυξελλών— προτείνει έναν ευρύτερο ορισμό του «εργαζόμενου φτωχού», που να αντικατοπτρίζει τον κατακερματισμό του χρόνου εργασίας και τη δυσκολία κάλυψης βασικών αναγκών.

Οι τρεις «όψεις» της βρυξελλιώτικης εργασιακής επισφάλειας

Η μελέτη διακρίνει τρεις ομάδες που συναποτελούν ένα ολοένα μεγαλύτερο επισφαλές περιβάλλον στην περιφέρεια.

Η “ορατή όψη” περιλαμβάνει όσους εργάζονται με συμβάσεις αορίστου χρόνου, προσωρινούς υπαλλήλους, αυτοαπασχολούμενους, freelancer και εργαζόμενους σε πλατφόρμες. Παρά την επίσημη απασχόλησή τους, οι μικρές συμβάσεις, τα λίγα ωράρια και τα απρόβλεπτα ωρολόγια προγράμματα δεν επιτρέπουν οικονομική σταθερότητα.

Η “θολή και υβριδική όψη” περιλαμβάνει άτομα που συνδυάζουν πολλαπλές δραστηριότητες — μισθωτή εργασία, ανεξάρτητη απασχόληση, flexi-jobs, κοινωνικά επιδόματα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, άτυπη εργασία. Αυτός ο συνδυασμός καθιστά τις επαγγελματικές διαδρομές δυσανάγνωστες και οδηγεί συχνά σε απώλεια δικαιωμάτων.

Η “αόρατη όψη” είναι η πλέον δύσκολο να εκτιμηθεί: εργαζόμενοι πλήρους απασχόλησης στην άτυπη οικονομία, συχνά χωρίς χαρτιά, σε εξαιρετικά επισφαλείς και επικίνδυνες συνθήκες. Η σωματική και ψυχολογική εξουθένωση είναι μεγάλη, ιδιαίτερα στα πιο κοπιαστικά και χαμηλά αμειβόμενα επαγγέλματα. Επιπλέον, ανισότητες φύλου, καταγωγής, ηλικίας, υγείας και ψηφιακής πρόσβασης επιδεινώνουν τις ήδη κρίσιμες συνθήκες.

Πώς οι νέες μορφές εργασίας εντείνουν την επισφάλεια

Η έκθεση επισημαίνει ότι οι ριζικές αλλαγές στον τρόπο οργάνωσης της εργασίας ενισχύουν την αστάθεια σε όλα τα επίπεδα:
– τη διάδοση νέων καθεστώτων απασχόλησης,
– τον πολλαπλασιασμό ενδιάμεσων φορέων που αποδυναμώνουν τις προστατευτικές ρυθμίσεις,
– την ευελιξία που συχνά μεταφράζεται σε ανασφάλεια,
– την άνοδο των εργασιακών πλατφορμών,
– και την αύξηση των κοινωνικοοικονομικών κινδύνων για τους εργαζόμενους.

Η συνέπεια είναι η ατομικοποίηση της εργασιακής σχέσης και μια ενισχυμένη εξάρτηση από τον εργοδότη, που οδηγεί με τη σειρά της σε φαινόμενα μη αξιοποίησης κοινωνικών δικαιωμάτων, απώλεια προστασίας και, τελικά, σε μόνιμη φτωχοποίηση παρά την απασχόληση.

À Bruxelles, la réalité des travailleurs pauvres dépasse largement les chiffres officiels

Un rapport révèle un précariat complexe, structuré en trois groupes et nourri par la fragmentation du travail

La Région de Bruxelles-Capitale se trouve confrontée à une réalité sociale plus préoccupante qu’on ne l’imaginait : selon le dernier rapport de l’Observatoire bruxellois de la Santé et du Social, 9,6 % des travailleurs bruxellois vivent dans la pauvreté, soit le pourcentage le plus élevé du pays. À titre de comparaison, la Belgique atteint 4,7 %, la Wallonie 5 % et la Flandre 3,7 %.

Mais ces données ne disent pas tout. Les chercheurs soulignent que les indicateurs nationaux restent mal adaptés aux dynamiques propres au marché du travail bruxellois, marqué par une multitude de statuts, des emplois morcelés et des revenus fluctuants. Pour rendre visibles ces réalités, le rapport propose une définition plus inclusive du travailleur pauvre, centrée sur les trajectoires instables et la difficulté à maintenir un niveau de vie décent.

Un précariat en trois dimensions

Le document met en lumière trois univers distincts, qui reflètent la diversité et la fragilité du monde du travail bruxellois.

Première dimension : la sphère visible. Elle rassemble des salariés — y compris en CDI —, des intérimaires, des indépendants, des freelances ou encore des travailleurs de plateforme. Malgré leur statut formel, la courte durée des contrats, le faible volume d’heures ou les horaires imprévisibles créent une instabilité économique chronique.

Deuxième dimension : la zone hybride. On y retrouve des individus aux parcours imbriqués, combinant activités salariées et indépendantes, flexi-jobs, allocations sociales, voire une part d’économie informelle. Cette superposition fragilise les droits sociaux et obscurcit l’accès aux protections existantes.

Troisième dimension : la face totalement invisible. Elle concerne des personnes actives à temps plein dans l’économie souterraine, souvent des travailleurs sans papiers. Les conditions sont dures, parfois dangereuses, et l’usure physique comme mentale y est considérable. Les inégalités liées au genre, à l’origine, à l’âge ou à la santé accentuent ces vulnérabilités.

Un marché du travail en mutation profonde

Le rapport relève que la transformation des modes d’emploi — flexibilisation, multiplication des intermédiaires, importance croissante des plateformes numériques — contribue à fragmenter les parcours professionnels et à augmenter les risques socioéconomiques auxquels sont exposés les travailleurs.

Il en résulte une relation de travail davantage individualisée, une dépendance accrue vis-à-vis de l’employeur et un phénomène croissant de non-recours aux droits sociaux, entraînant la perte d’une partie de la protection sociale et un appauvrissement durable, même pour ceux qui travaillent.

The post Βρυξέλλες: Πολύ περισσότεροι οι εργαζόμενοι σε συνθήκες φτώχειας απ’ όσο δείχνουν τα επίσημα στοιχεία appeared first on .

Οι κυριότεροι λόγοι για μετεγκατάσταση είναι η εργασία και οι σπουδές, ενώ σημαντικό είναι και το ποσοστό που μετακινείται για οικογενειακούς λόγους ή απλώς για αλλαγή περιβάλλοντος.

Ποιοι είναι οι πιο «κινητικοί» λαοί;

Η Ρουμανία βρίσκεται στην κορυφή της λίστας, με 3,1 εκατομμύρια Ρουμάνους να ζουν σε άλλες χώρες της ΕΕ — αριθμός που αντιστοιχεί στο εντυπωσιακό 16,28% του πληθυσμού της χώρας. Ακολουθούν η Κροατία (14,90%), η Βουλγαρία (11,68%) και η Πορτογαλία (9,17%). Η Ελλάδα καταγράφει 412.000 πολίτες που ζουν σε άλλες χώρες της ΕΕ, δηλαδή περίπου 3,96% του πληθυσμού.

Αντίθετα, σε χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Σουηδία, τα ποσοστά παραμονής στο εσωτερικό της χώρας είναι ιδιαίτερα υψηλά – με λιγότερο από 1% των πολιτών τους να ζουν σε άλλη χώρα της ΕΕ.

Σταθερή η κινητικότητα, αλλά με «κυκλική» τάση

Η κινητικότητα εντός της ΕΕ παραμένει σταθερή, με περίπου 10 εκατομμύρια άτομα ηλικίας εργασίας (20–64 ετών) να διαμένουν σε άλλη χώρα της Ένωσης. Το φαινόμενο έχει συχνά κυκλικό χαρακτήρα: σχεδόν 976.000 άτομα μετακόμισαν εντός ΕΕ το 2024, ενώ 738.000 επέστρεψαν στη χώρα καταγωγής τους.

Ποιοτικό προφίλ των μετακινούμενων

Τα στατιστικά δείχνουν ότι οι «movers» έχουν υψηλότερο ποσοστό απασχόλησης (78%) από τους ντόπιους (76%) και σημαντικά υψηλότερο από τους υπηκόους τρίτων χωρών (63%). Ωστόσο, αντιμετωπίζουν προκλήσεις, όπως η πρόσβαση σε προσιτή στέγαση: το 19% των μετακινούμενων δηλώνει πως επιβαρύνεται υπερβολικά από τα κόστη στέγασης, έναντι μόλις 8% των ντόπιων πληθυσμών.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και το στοιχείο ότι 209.000 επαγγελματίες υγείας (2,9% του συνολικού αριθμού στην ΕΕ και την ΕΖΕΣ) εργάζονται σε χώρα διαφορετική από την πατρίδα τους. Αν και δεν θεωρούνται υπερεκπροσωπημένοι, υπάρχουν σημαντικές διαφοροποιήσεις ανάλογα με τις περιοχές και τις ειδικότητες.

Η ελευθερία μετακίνησης στην ΕΕ αποτελεί έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Τα στοιχεία δείχνουν ότι αυτή η κινητικότητα είναι ζωντανή και λειτουργική, αλλά συνοδεύεται και από πραγματικές κοινωνικές και οικονομικές προκλήσεις — οι οποίες πρέπει να αντιμετωπίζονται με υπευθυνότητα από τις εθνικές και ευρωπαϊκές αρχές.

The post Πόσοι Ευρωπαίοι ζουν σε άλλη χώρα της ΕΕ; appeared first on .

Η επιτυχία του Βελγίου δεν είναι νέα τάση. Στον δείκτη Better Life Index του ΟΟΣΑ (2024), το Βέλγιο βρισκόταν στην 10η θέση με σκορ 7,7/10, με μόλις το 4% των εργαζομένων να εργάζεται πάνω από 50 ώρες, πολύ κάτω από το μέσο όρο του ΟΟΣΑ (10%) .

Την πρωτιά διατηρεί η Νέα Ζηλανδία με 86,87/100, ενώ δεύτερη είναι η Ιρλανδία (81,17) και ακολουθούν Γερμανία, Νορβηγία, Δανία, Καναδάς, Αυστραλία, Ισπανία και Φινλανδία. Η Μεγάλη Βρετανία φιγουράρει στη 12η θέση, ενώ οι ΗΠΑ υποχώρησαν στην 55η, κυρίως λόγω υποβάθμισης στην ασφάλεια και την ένταξη LGBTQ+, και ακολουθεί τελευταία η Νιγηρία με μόλις 26,67 βαθμούς.

Η θέση της Ελλάδας – Η Αθήνα ανάμεσα στις κορυφαίες 30 πόλεις

Παράλληλα, η έρευνα της platform Remote περιλαμβάνει κατάταξη και πόλεων παγκοσμίως. Η Αθήνα ξεχωρίζει, καταλαμβάνοντας τη 21η θέση, ανάμεσα σε 75 επιλεγμένες πόλεις. Ο δείκτης των πόλεων εξετάζει τρεις βασικούς άξονες: ένταση εργασίας, ποιότητα ζωής και κοινωνική υποστήριξη .

Η Αθήνα ξεχωρίζει καθώς οι κάτοικοί της απολαμβάνουν σχετικά σύντομη εβδομάδα εργασίας, καλή πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, χώρους αναψυχής και πολιτισμό, ενώ ευνοείται και από κοινωνική συνοχή. Αυτό την τοποθετεί υψηλότερα από πολλές δυτικές μητροπόλεις.

Σύμφωνα με στοιχεία του ΟΟΣΑ, οι έλληνες εργαζόμενοι εργάζονται κατά μέσο όρο περίπου 39,8 ώρες εβδομαδιαίως, με την Ελλάδα να καταγράφει πάνω από 2.100 ώρες εργασίας ετησίως, γεγονός που την καθιστά πρωταθλήτρια στην Ευρωζώνη για τον δείκτη αυτό. Ωστόσο, οι ελληνικές πολιτικές κοινωνικής υποστήριξης, όπως τα δικαιώματα εργαζομένων, παρέχουν ασφάλεια και ποιοτική ζωή εκτός εργασίας.

Συμπέρασμα

Το Βέλγιο επιβεβαιώνει την τοπ θέση του ως ένα από τα καλύτερα κράτη για ισορροπία ζωής–εργασίας, με αξιοσημείωτο συνδυασμό μισθών, ωραρίου και ικανοποίησης. Η Αθήνα, παρά τις προκλήσεις, αναδεικνύεται επίσης ως πόλη με αξιόλογο ποιοτικό επίπεδο ζωής και καλή διαχείριση χρόνου μεταξύ εργασίας και προσωπικού χώρου, καταλαμβάνοντας μια άκρως τιμητική θέση στην παγκόσμια κατάταξη.

The post Το Βέλγιο στην 3η θέση στην παγκόσμια κατάταξη ισορροπίας μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής appeared first on .

Οι πρωταθλητές των αργιών
Η Κύπρος κατέχει την πρώτη θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσον αφορά τον αριθμό των επίσημων αργιών, με συνολικά 15 ημέρες τον χρόνο.

Ακολουθούν η Κροατία, η Ισπανία, η Σλοβακία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Μάλτα, με 14 ημέρες η κάθε μία.

Η θέση της Γαλλίας και των άλλων μεγάλων χωρών
Αν και η Γαλλία έχει τη φήμη ότι προσφέρει πολλές αργίες, στην πραγματικότητα βρίσκεται κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ, με 11 ημέρες, αριθμός ίδιος με αυτόν της Εσθονίας, της Σουηδίας, της Ουγγαρίας, της Ιταλίας, της Ελλάδας και του Λουξεμβούργου.

Μάλιστα, στο Λουξεμβούργο, το Κοινοβούλιο ενέκρινε το 2019 μία επιπλέον αργία στις 9 Μαΐου, για τον εορτασμό της Ημέρας της Ευρώπης.

Οι ουραγοί της Ευρώπης
Οι χώρες με τις λιγότερες επίσημες αργίες είναι η Ολλανδία, η Γερμανία και η Δανία, με μόλις 9 ημέρες το χρόνο.

Τι γίνεται όταν οι αργίες πέφτουν Σαββατοκύριακο;
Σε ορισμένες χώρες, όπως το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο, αν μια αργία συμπέσει με το Σαββατοκύριακο, μεταφέρεται σε άλλη εργάσιμη ημέρα, σε συνεννόηση με τον εργοδότη. Αυτή η πρακτική δεν ισχύει σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και επηρεάζει τον τελικό αριθμό ημερών ανάπαυσης.

The post Πόσες αργίες και ημέρες άδειας έχουν οι Ευρωπαίοι εργαζόμενοι; appeared first on .

Ενώ η φαρμακευτική βιομηχανία βρίσκεται στην κορυφή της λίστας σε 23 από τις 25 εκδόσεις της μελέτης, έχει πλέον ξεπεραστεί από τις αερομεταφορές—παρόλο που και οι δύο τομείς σημειώνουν μικρή πτώση στη συνολική βαθμολογία τους. Η αεροπορία σημείωσε 47,4%, μειωμένη κατά 0,9 ποσοστιαίες μονάδες από πέρυσι, ενώ η φαρμακευτική σημείωσε πτώση κατά 2,2 μονάδες, στο 46,3%. Είναι η πρώτη φορά από το 2009 που άλλη βιομηχανία διεκδικεί την πρώτη θέση, υπογραμμίζοντας την ισχυρή δυναμική που βιώνει η αεροπορία.

Σύμφωνα με τη Randstad, ο τομέας των αερομεταφορών σημειώνει ιδιαίτερα καλή βαθμολογία σε παράγοντες όπως η εργασιακή ατμόσφαιρα, το ενδιαφέρον περιεχόμενο εργασίας και οι ευκαιρίες επαγγελματικής εξέλιξης. Αυτά τα κριτήρια έχουν αποδειχθεί ολοένα και πιο σημαντικά για τους Βέλγους που αναζητούν εργασία, ειδικά σε μια αγορά όπου οι παραδοσιακές προσδοκίες για εργασία εξελίσσονται υπό οικονομική πίεση.

«Η απήχηση του κλάδου των αερομεταφορών ως εργοδότης δεν επηρεάστηκε ποτέ σοβαρά από την πανδημία. Από τότε που άρθηκαν οι ταξιδιωτικοί περιορισμοί το 2022, οι αεροπορικές εταιρείες είδαν τον αριθμό των επιβατών να αυξάνονται μήνα με το μήνα. Σύμφωνα με την IATA, ο κλάδος ανέκαμψε πλήρως μέχρι τον Ιούνιο του 2024, με ορισμένες περιοχές να ξεπερνούν ακόμη και τα προπανδημικά επίπεδα», είπε ο Wim Van der Linden, εκπρόσωπος της Randstad.

«Το συνεχές κύμα ταξιδιών και η προοπτική ενός δυναμικού, διεθνούς εργασιακού περιβάλλοντος καθιστούν τις αερομεταφορές κορυφαία επιλογή για όσους αναζητούν εργασία. Το γεγονός ότι η αεροπορία είναι πλέον ο πιο δημοφιλής τομέας για εργασία δείχνει ότι η μαγεία των ταξιδιών είναι ισχυρότερη από ποτέ.»

Μεταξύ όλων των εταιρειών στον κλάδο των αερομεταφορών, η Brussels Airlines ξεχωρίζει ως ο πιο ελκυστικός εργοδότης. Η αεροπορική εταιρεία κατατάσσεται συνολικά στην 4η θέση στο Βέλγιο σε όλους τους τομείς και καταλαμβάνει την πρώτη θέση στις αερομεταφορές, επιβεβαιώνοντας τη θέση της ως εργοδότης με επίκεντρο τους ανθρώπους.

«Η Brussels Airlines θέλει να αναπτυχθεί και να γίνει η κορυφαία επιλογή στους αερομεταφορείς για τους επισκέπτες μας, προσφέροντας μια κορυφαία εμπειρία σε κάθε σημείο επαφής. Για να προσφέρουμε το καλύτερο προϊόν, χρειαζόμαστε την καλύτερη ομάδα — και αυτό σημαίνει να είμαστε ο καλύτερος εργοδότης», δήλωσε ο Jan Ooms, Επικεφαλής Ανθρώπινου Δυναμικού της Brussels Airlines.

«Έχουμε κάνει σημαντικές επενδύσεις στο προσωπικό μας όλα αυτά τα χρόνια και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε. Ακούμε ενεργά το προσωπικό μας και εργαζόμαστε για να βελτιωνόμαστε καθημερινά. Αυτή η αναγνώριση μας κάνει πραγματικά περήφανους.»

Η αεροπορική εταιρεία έχει φιλόδοξα σχέδια για το μέλλον, ανακοινώνοντας ότι θα προσλάβει 360 νέους εργαζόμενους το 2025 —σχεδόν έναν ανά ημέρα— ως μέρος της ευρύτερης αναπτυξιακής στρατηγικής της.

Σύμφωνα με την έρευνα, η εταιρεία μέσων ενημέρωσης Mediahuis ανακηρύχθηκε ο πιο ελκυστικός εργοδότης του Βελγίου για φέτος, ακολουθούμενη από τη φαρμακευτική εταιρεία UCB και τον πάροχο χρηματοπιστωτικών υπηρεσιών Euroclear – η τελευταία βρίσκεται συχνά στο διεθνές προσκήνιο ως το χρηματοπιστωτικό ίδρυμα που κατέχει τα δεσμευμένα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία. Παρά τη δημοτικότητά της, η Mediahuis αντιμετωπίζει αυξανόμενη κριτική για τη συγκέντρωση μέσων ενημέρωσης που έχει δημιουργήσει στο βελγικό τοπίο και όχι μόνο.

The post Η αεροπορία διακρίνεται ως ο πιο ελκυστικός κλάδος για εργασία στο Βέλγιο: η Brussels Airlines ο κορυφαίος εργοδότης appeared first on .

Το 2024, το μέσο ωριαίο κόστος εργασίας στο Βέλγιο ανερχόταν στα 48,20 €. Μόνο το Λουξεμβούργο (55,20 €) και η Δανία (50,10 €) παρουσίασαν υψηλότερο κόστος στην ΕΕ.

Το μέσο ωριαίο κόστος στα 27 κράτη μέλη της ΕΕ είναι 33,50 ευρώ την ώρα και αυξάνεται στα 37,30 ευρώ στην Ευρωζώνη, τις 20 χώρες της ΕΕ που χρησιμοποιούν το ευρώ, δηλαδή.

Το κόστος εργασίας ανά ώρα του Βελγίου είναι μεγαλύτερο από τις γειτονικές Ολλανδία (45,20 €), Γαλλία (43,70 €) και Γερμανία (43,40 €) και το ποσοστό εργασίας της χώρας είναι περίπου τέσσερις φορές υψηλότερο από τη Βουλγαρία (10,60 €), τη Ρουμανία (12,50 €) και την Ουγγαρία (14,10 €) που έχουν το χαμηλότερο ωριαίο κόστος στην ΕΕ. Το μέσο ωριαίο κόστος στην Ελλάδα ανέρχεται στα 16,70 €.

Το κόστος εργασίας αντιπροσωπεύει το σύνολο των δαπανών που πραγματοποιούν οι εργοδότες για την πρόσληψη προσωπικού. Περιλαμβάνουν τις αποδοχές των εργαζομένων, συμπεριλαμβανομένων των κοινωνικών εισφορών και της κατάρτισης, τις δαπάνες για προσλήψεις και την ενδυμασία εργασίας και τους φόρους απασχόλησης, μείον τυχόν λαμβανόμενες επιδοτήσεις. Το μέσο ωριαίο κόστος αντιπροσωπεύει το συνολικό κόστος εργασίας διαιρεμένο με τον αντίστοιχο αριθμό ωρών εργασίας.

Η Eurostat υπολογίζει τις κύριες συνιστώσες του κόστους εργασίας ως μισθούς και μισθούς και μη μισθολογικό κόστος – όπως οι κοινωνικές εισφορές των εργοδοτών. Το μερίδιο του μη μισθολογικού κόστους στο συνολικό κόστος εργασίας για το σύνολο της οικονομίας ήταν 24,7% στην ΕΕ και 25,5% στη ζώνη του ευρώ. Τα χαμηλότερα μερίδια μη μισθολογικού κόστους στην ΕΕ καταγράφηκαν στη Ρουμανία (4,8%), τη Λιθουανία (5,4%) και τη Μάλτα (5,8%) και τα υψηλότερα στη Γαλλία (32,2%) και τη Σουηδία (31,6%).

Το 2024, σε σύγκριση με το 2023, το ωριαίο κόστος εργασίας σε επίπεδο οικονομίας ολόκληρης της οικονομίας, εκφρασμένο σε ευρώ, αυξήθηκε κατά 5% στην ΕΕ και κατά 4,5% στη ζώνη του ευρώ.

Εντός της ζώνης του ευρώ, το ωριαίο κόστος εργασίας αυξήθηκε σε όλες τις χώρες. Οι μεγαλύτερες αυξήσεις καταγράφηκαν στην Κροατία (14,2%), τη Λετονία (12,1%) και τη Λιθουανία (10,8%). Οι χαμηλότερες αυξήσεις σημειώθηκαν στην Τσεχία (1,3%), ακολουθούμενη από τη Φινλανδία (1,8%) και το Λουξεμβούργο (2,1%).

Για τις χώρες της ΕΕ εκτός της ζώνης του ευρώ, το ωριαίο κόστος εργασίας εκφρασμένο σε εθνικό νόμισμα αυξήθηκε το 2024 σε όλες τις χώρες, με τις μεγαλύτερες αυξήσεις να καταγράφονται στη Ρουμανία (+14,2%), τη Βουλγαρία (+13,9%), την Ουγγαρία (+13,6%) και την Πολωνία (+12,8%), ενώ μικρότερη ήταν η αύξηση στη Σουηδία (+3,6%).

The post Το Βέλγιο είναι η τρίτη πιο ακριβή χώρα της ΕΕ στο ωριαίο κόστος εργασίας appeared first on .

Από τις 54 γειτονιές που αναλύθηκαν, οι 13 (που βρίσκονται κυρίως στα νότια προάστια των Βρυξελλών) έχουν ιδιαίτερα καλή ζωτικότητα, καθώς εμφανίζουν εμπορικό ποσοστό κενών θέσεων κάτω του 10%, όπως αναφέρει το hub.brussels. Στις κεντρικές συνοικίες, από την άλλη, οι κενές θέσεις μερικές φορές αγγίζουν το 25%, γενικά λόγω των ανενεργών χώρων που συγκεντρώνονται σε ένα συγκεκριμένο σημείο της περιοχής (γκαλερί Louise, νότια της rue Blaes, rue Stalingrad, κ.λπ.), παρατηρεί ο Οργανισμός.

Λόγω του μεγέθους και της αφθονίας τους, το ιστορικό κέντρο και το Porte de Namur αντιπροσωπεύουν τους «εμπορικούς πνεύμονες» της Περιφέρειας. Με σχεδόν 40.000 άτομα την ημέρα κατά μέσο όρο, η Rue Neuve παραμένει ο πιο πολυσύχναστος εμπορικός δρόμος στις Βρυξέλλες. Είναι επίσης ο πρώτος προορισμός για τα επώνυμα μπραντ, μπροστά από το Fort Jaco και το νεκροταφείο Ixelles.

Σε απόσταση αναπνοής από τη Rue Neuve, η πεζοδρομημένη περιοχή γίνεται ολοένα και πιο ελκυστική καθώς η επισκεψιμότητα αυξήθηκε κατά 20% τον περασμένο χρόνο. Η πολυτελής περιοχή Boulevard de Waterloo είναι αυτή όπου οι πελάτες ξοδεύουν τα περισσότερα χρήματα ανά επίσκεψη. Στη συνέχεια έρχεται η Rue du Brabant, πίσω από τον Gare du Nord, επίσης την έκτη πιο πολυσύχναστη αρτηρία της Περιφέρειας.

Το παρατηρητήριο δείχνει επίσης ότι οι συνοικίες Place du Luxembourg, du Congrès και ακόμη και εκείνες γύρω από τον Gare du Midi έχουν μια «κυρίαρχη» προσφορά στον τομέα της Horeca. «Η γνώση των εμπορικών δρόμων και των ιδιαιτεροτήτων τους είναι το κλειδί για την παροχή συμβουλών στους (μελλοντικούς) εμπόρους. Η κατανόηση της δυναμικής της γειτονιάς – ροές, χρονοδιαγράμματα, ανάγκες – βοηθά στην επιλογή της σωστής τοποθεσίας και στην ενσωμάτωση αρμονικά στον τοπικό ιστό», καταλήγει η Isabelle Grippa, Διευθύνουσα Σύμβουλος του hub.brussels.

The post Μεγάλο το ποσοστό των άδειων εμπορικών χώρων σε αρκετές περιοχές των Βρυξελλών appeared first on .

Οι τρεις πρώτες πόλεις παραμένουν οι ίδιες με την περσινή έκθεση: Χονγκ Κονγκ, Σιγκαπούρη και Ζυρίχη. Τρεις άλλες ελβετικές πόλεις – η Γενεύη, η Βασιλεία και η Βέρνη – αποτελούν το τοπ-10 μαζί με τη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Νασάου και το Λος Άντζελες. Το Λονδίνο ήταν 17ο πέρυσι, αλλά η ταχεία αύξηση του κόστους ζωής και του ενοικίου το οδήγησε να σκαρφαλώσει στη λίστα, σύμφωνα με την Mercer.

Η ζωή στις Βρυξέλλες είναι φθηνότερη από ό,τι στις γειτονικές πρωτεύουσες, τοποθετώντας τις έτσι στην 37η θέση, με το Παρίσι να βρίσκεται στην 29η θέση, το Άμστερνταμ στην 30η θέση και το Βερολίνο στην 31η θέση.

Το Mercer’s Cost of Living City Ranking συγκρίνει τις τιμές περισσότερων από 200 αγαθών και υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένων των κατοικιών, των μεταφορών, των τροφίμων, της ένδυσης, των ειδών οικιακής χρήσης και της ψυχαγωγίας, σε 226 πόλεις. Η έκθεση προορίζεται να παρέχει πληροφορίες για τις επιχειρήσεις σχετικά με τις διεθνείς αποστολές προσωπικού.

«Όταν το κόστος στέγασης είναι υψηλό, οι εργαζόμενοι μπορεί να χρειαστεί να ξοδέψουν ένα σημαντικό μέρος του εισοδήματός τους σε πληρωμές ενοικίων ή στεγαστικών δανείων, αφήνοντάς τους λιγότερο διαθέσιμο εισόδημα για άλλα έξοδα», ανέφερε η εταιρεία σε δελτίο τύπου. «Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε οικονομικό άγχος και μειωμένο βιοτικό επίπεδο, το οποίο μπορεί να έχει αρνητικό αντίκτυπο στο ηθικό και την ευημερία των εργαζομένων».

Επισκόπηση ανά περιφέρεια

Οι ευρωπαϊκές πόλεις συγκαταλέγονται σε μεγάλο βαθμό στα 10 πιο ακριβά μέρη για να ζεις.

Από την άλλη, το Ντουμπάι ανέβηκε στην κατάταξη για να γίνει η πιο δαπανηρή πόλη στη Μέση Ανατολή για διεθνείς υπαλλήλους. Κατατάσσεται 15η στην παγκόσμια κατάταξη, σημειώνοντας άνοδο τρεις θέσεις από το 2023. Η επόμενη πιο ακριβή πόλη σε αυτή την περιοχή είναι το Τελ Αβίβ, το οποίο έχει υποχωρήσει κατά οκτώ θέσεις και κατατάσσεται στη 16η. Ακολουθούν το Άμπου Ντάμπι (43), το Ριάντ (90) και η Τζέντα (97).

Στη Νότια Αμερική, το Μοντεβιδέο στην Ουρουγουάη κατατάσσεται ως η πιο ακριβή τοποθεσία για διεθνείς υπαλλήλους στην 42η θέση. Ακολουθεί το Μπουένος Άιρες (77, κάτω 32 θέσεις) και το Σάο Πάολο (124). Αξίζει να σημειωθεί ότι, εκτός από το ότι το Μπουένος Άιρες έγινε λιγότερο ακριβό μέρος διαμονής, το Σαντιάγο στη Χιλή έπεσε επίσης 73 θέσεις, στην 160η θέση της λίστας.

Στη Βόρεια Αμερική, η Νέα Υόρκη (νούμερο 7 στην παγκόσμια κατάταξη) παραμένει η πιο ακριβή πόλη. Ακολουθούν το Νασάου, οι Μπαχάμες (9), το Λος Άντζελες (10), η Χονολουλού (12) και το Σαν Φρανσίσκο (13). Οι μεγαλύτερες διαφορές που εντοπίστηκαν στις ετήσιες κατατάξεις της Βόρειας Αμερικής είναι και οι δύο στο Μεξικό. Η πρωτεύουσα, Πόλη του Μεξικού, ανέβηκε κατά 46 θέσεις, φτάνοντας στην 33η θέση και το Μοντερέι ανέβηκε κατά 40 θέσεις, φτάνοντας στην 115η θέση.

Οι αφρικανικές πόλεις που κατέχουν την υψηλότερη θέση στην παγκόσμια κατάταξη πόλεων κόστους ζωής είναι το Μπανγκούι (14, 12 θέσεις πάνω), το Τζιμπουτί (18) και η Εν Ντιαμένα (21). Οι λιγότερο ακριβές πόλεις της περιοχής περιλαμβάνουν το Blantyre (221), το Λάγκος (225, πτώση 178 θέσεων) και την Αμπούτζα (226).
Εκτός από το Χονγκ Κονγκ και τη Σιγκαπούρη, οι άλλες πιο ακριβές πόλεις της Ασίας περιλαμβάνουν τη Σαγκάη (23), το Πεκίνο (25) και τη Σεούλ (32). Μερικές από τις φθηνότερες πόλεις της περιοχής είναι το Καράτσι (222), το Μπισκέκ (223) και το Ισλαμαμπάντ (224).

Τέλος, για την περιοχή του Ειρηνικού, το Σίδνεϊ βρίσκεται στην κορυφή της λίστας στην 58η θέση, ακολουθούμενο από τη Νούμεα, Νέα Καληδονία (60). Μελβούρνη (73) και Μπρίσμπεϊν (89). Το Όκλαντ και το Ουέλινγκτον της Νέας Ζηλανδίας παραμένουν οι λιγότερο ακριβές τοποθεσίες στον Ειρηνικό, καταλαμβάνοντας την 111η και 145η θέση, αντίστοιχα.

Στις λιγότερο ακριβές πόλεις, όπως για παράδειγμα στις περιπτώσεις του Ισλαμαμπάντ, του Λάγκος και της Αμπουτζά, το χαμηλότερο κόστος ζωής για τους διεθνείς εργαζόμενους οφείλεται εν μέρει στις υποτιμήσεις των νομισμάτων.

The post Το Χονγκ Κονγκ παραμένει η πιο ακριβή πόλη για απόδημους εργαζόμενους – η θέση των Βρυξελλών appeared first on .

Ένα υψηλότερο ποσοστό αυτοαπασχολουμένων εργάστηκε πολλές ώρες (29,3% του συνόλου των αυτοαπασχολούμενων) σε σύγκριση με τους μισθωτούς (3,6% του συνόλου των εργαζομένων).

Οι πολλές ώρες εργασίας ήταν συχνότερες μεταξύ των ειδικευμένων εργαζομένων στη γεωργία, τη δασοκομία και την αλιεία (27,5% όλων των ειδικευμένων εργαζομένων στη γεωργία, τη δασοκομία και την αλιεία) και τους διευθυντές (21,9%). Όλες οι άλλες επαγγελματικές ομάδες, όπως ορίζονται από τη διεθνή τυπική ταξινόμηση επαγγελμάτων (ISCO) ήταν κατά μέσο όρο 7,3%.

The post Έρευνα για την εργασία στην ΕΕ: οι Έλληνες εργάζονται τις περισσότερες ώρες στην Ευρώπη appeared first on .

Οι εκτιμήσεις αυτές προέρχονται από στοιχεία σχετικά με τα επίπεδα κόστους εργασίας που δημοσίευσε σήμερα η Eurostat.

Χαμηλότερο ωριαίο κόστος εργασίας στη Βουλγαρία, υψηλότερο στο Λουξεμβούργο

Το μέσο ωριαίο κόστος εργασίας συγκαλύπτει σημαντικές διαφορές μεταξύ των χωρών της ΕΕ, με το χαμηλότερο ωριαίο κόστος εργασίας να καταγράφεται στη Βουλγαρία (9,3 €), τη Ρουμανία (11,0 €) και την Ουγγαρία (12,8 €), ενώ το υψηλότερο στο Λουξεμβούργο (53,9 €), στη Δανία (48,1 €) και στο Βέλγιο (47,1 €).

Το ωριαίο κόστος εργασίας στη βιομηχανία ήταν 32,2 € στην ΕΕ και 38,0 € στη ζώνη του ευρώ. Στον τομέα των κατασκευών, ήταν 28,5 € και 31,9 €, αντίστοιχα. Στον τομέα των υπηρεσιών, το ωριαίο κόστος εργασίας κυμάνθηκε μεταξύ 31,8 € στην ΕΕ και 34,8 € στη ζώνη του ευρώ. Στην κυρίως μη επιχειρηματική οικονομία (εκτός της δημόσιας διοίκησης), ήταν 32,4 € και 35,7 €, αντίστοιχα.

Οι δύο κύριες συνιστώσες του κόστους εργασίας είναι οι μισθοί και οι ημερομίσθια και το μη μισθολογικό κόστος (π.χ. εργοδοτικές κοινωνικές εισφορές). Το ποσοστό του μη μισθολογικού κόστους στο συνολικό κόστος εργασίας για το σύνολο της οικονομίας ήταν 24,7 % στην ΕΕ και 25,5 % στη ζώνη του ευρώ. Τα χαμηλότερα ποσοστά μη μισθολογικών δαπανών καταγράφηκαν στη Μάλτα (1,4 %), τη Ρουμανία (5,0 %) και τη Λιθουανία (5,4 %) και τα υψηλότερα στη Σουηδία (32,2 %) και στη Γαλλία (31,9 %).

Το ωριαίο κόστος εργασίας αυξήθηκε κατά 5,3% στην ΕΕ μεταξύ 2022 και 2023

Το 2023 σε σύγκριση με το 2022, το ωριαίο κόστος εργασίας σε επίπεδο συνολικής οικονομίας, εκφρασμένο σε ευρώ, αυξήθηκε κατά 5,3% στην ΕΕ και κατά 4,8% στη ζώνη του ευρώ.

Εντός της ευρωζώνης, το ωριαίο κόστος εργασίας αυξήθηκε σε όλες τις χώρες. Οι μεγαλύτερες αυξήσεις καταγράφηκαν στην Κροατία (+14,2%), στη Λιθουανία (+12,4%) και στην Εσθονία (+11,7%).

Για τις χώρες της ΕΕ εκτός ευρωζώνης, το ωριαίο κόστος εργασίας εκφρασμένο σε εθνικό νόμισμα αυξήθηκε το 2023 σε όλες τις χώρες, με τις μεγαλύτερες αυξήσεις να καταγράφονται στην Ουγγαρία (+17,0%), τη Ρουμανία (+16,5%), τη Βουλγαρία (+14,0%) και Πολωνία (+12,4%). Μικρότερη αύξηση κατέγραψε η Δανία (+2,7%).

H θέση της Ελλάδας

The post Από 9 έως 54 ευρώ το ωριαίο κόστος εργασίας στην Ευρώπη appeared first on .