Η ταξιδιωτική ιστοσελίδα Travel Supermarket συνεργάστηκε με δύο bloggers -τον Adam Goffman και την Emily Ray– για να διαπιστώσει ποιες γειτονιές της Ευρώπης θα γίνουν τουριστικά κέντρα το 2017.

Η αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε σε 3 επίπεδα: κουλτούρα, δημιουργικότητα και αξία και κοίταξε τους δείκτες των trend και της δημιουργικής βιομηχανίας (όπως ανεξάρτητες καφετέριες, μαγαζιά με vintage ρούχα ή με ποδήλατα, συνεργατικοί χώροι και γκαλερί ή στούντιο) αναλογικά με τον αριθμό των κατοίκων. Οι γειτονιές που είχαν πολλές μεγάλες αλυσίδες όπως το Starbucks και το Pret a Manger, έπαιρναν αρνητική βαθμολογία.

Οι χίπστερ βόλτες των bloggers είναι διασκορπισμένες σε όλη την Γηραιά Ήπειρο, από το Μάντσεστερ στο Βερολίνο, και περιλαμβάνουν τα πάντα από τα πρώην Σοβιετικά σύνορα μέχρι αυτοαποκαλούμενες δημοκρατίες και αναρχικές καταλήψεις. Κατεβείτε προς τα κάτω για να δείτε τις πιο εναλλακτικές γειτονιές της Ευρώπης.

23. Ελ Πόμπλε Σεκ -Βαρκελώνη, Ισπανία

Δύο ισπανικές πόλεις κατάφεραν να μπουν στην λίστα, συμπεριλαμβανομένης της Ελ Πόμπλε-Σεκ, η οποία φιλοξενεί το Εθνικό Καταλωνικό Μουσείο Τέχνης. Όταν τελειώσετε με την εξερεύνηση των τοπικών ορόσημων, η γειτονιά αυτή είναι το τέλειο μέρος για να περάσετε τη μέρα σας. Σκόραρε καλά στην ταξιδιωτική αξία στην αξιολόγηση.

22. Κοτροτσένι – Βουκουρέστι, Ρουμανία

Το Κοτροτσένι είναι μια ειρηνική περιοχή στα δυτικά του κέντρου του Βουκουρεστίου, το οποίο είναι γνωστό για τα πάρκα και τον φοιτητικό πληθυσμό. Η περιοχή δεν είναι απλά όρμος ανεξάρτητων επιχειρήσεων και ιδιαίτερων μπαρ. Είναι επίσης μία από τις πιο σημαντικές γειτονιές της πόλης, και το μέρος που βρίσκεται η επίσημη κατοικία του Προέδρου της Ρουμανίας και το Εθνικό Μουσείο. Οι bloggers έδωσαν 9 στα 10 στο Κοτροτσένι για τα πολιτιστικά του σημεία.

21. Μαλαζάνια – Μαδρίτη, Ισπανία

Η Μαλαζάνια σκόραρε υψηλά στην κατηγορία «κουλτούρα». Είναι το σπίτι του Πανεπιστημίου Comillas Pontifical της Μαδρίτης. Η περιοχή είναι γνωστή για τη σύνδεσή της με την Ισπανική επανάσταση και θεωρείται από τους ντόπιους το μέρος που γεννήθηκε το κίνημα La Movida Madrileña, ένα κίνημα αντικουλτούρας που εξελίχθηκε μετά τον θάνατο του Στρατηγού Φρανσίσκο Φράνκο το 1975. Σήμερα, είναι μία από τις πιο δημοφιλείς περιοχές για νυχτερινή ζωή στην πόλη, ενώ το Madrid Street Art Project προσφέρει ξεναγήσεις στα ιστορικά γκραφίτι της γειτονιάς.

20. Belleville and Ménilmontant – Παρίσι, Γαλλία

Στα βορειανατολικά προάστια του Παρισιού βρίσκονται οι γειτονιές Belleville and Ménilmontant. Τα καφέ, τα μπαρ και τα εστιατόρια είναι προσιτά, σκοράροντας 8 στα 10 για την αξία στην αξιολόγηση των 2 blogger, αλλά τα πιο ενδιαφέροντα σημεία της περιοχής είναι δωρεάν. Το κοντινό νεκροταφείο Père Lachaise, για παράδειγμα, είναι το μέρος που θάφτηκαν γνωστοί καλλιτέχνες όπως ο Oscar Wilde, η Edith Piaf και ο Jim Morrison.

19.Ljudmila Stratimirovic. – Βελιγράδι, Σερβία

Τα τελευταία 7 χρόνια, η Σαβαμάλα, πίσω από τον Κεντρικό Σταθμό του Βελιγραδίου, έχει μεταμορφωθεί από τις πιο πολυπληθείς και κοινωνικά μειονεκτικές περιοχές σε ένα δημιουργικό hub, χάρη στην έναρξη του KC Grad- ενός ανεξάρτητου κέντρου τέχνης που ιδρύθηκε από την καλλιτέχνιδα Ljudmila Stratimirovic. Η γειτονιά είναι γεμάτη δημιουργικούς χώρους, όπως το κέντρο σχεδίου Mikser House και η γκαλερί G12Hub.

18. Άμστερνταμ-Νορντ – Άμστερνταμ, Ολλανδία

Βόρεια της λίμνης IJ, βρίσκεται το Άμστερνταμ-Νορντ, το οποίο διαχωρίζεται από την υπόλοιπη πόλη, λόγω αυτής. Εδώ, τα μπουτίκ ξενοδοχεία στεγάζονται σε ανακαινισμένες αποθήκες και πρώην φυλακές της νεολαίας, και η περιοχή είναι επίσης το σπίτι του παλαιότερου σινεμά της πόλης -το The Movies- που έχει διασκεδάσει τους κατοίκους για περισσότερα από 100 χρόνια.

17. 7η Περιοχή – Βουδαπέστη, Ουγγαρία

Η 7η Περιοχή της Βουδαπέστης, η οποία ήταν κάποτε το σπίτι της εβραϊκής κοινότητας, είναι διάσημη για τις παμπ-ερείπια. Τα μπαρ έχουν τη βάση τους σε παρατημένα σπίτια, κελάρια και εργοστάσια και είναι επιπλωμένα με ανακτημένα και ανακυκλωμένα αντικείμενα, από καρέκλες, τραπέζια και παλιά αμάξια. Μιας και προσφέρουν φθηνά ποτά, μπορούν να είναι ένα παράθυρο στην ιστορία της Βουδαπέστης του τελευταίου αιώνα.

16. Holesovice – Πράγα, Τσεχία

Αυτή η γειτονιά τα πήγε καλά και στις 3 κατηγορίες, σκοράροντας 8 στα 10 για κουλτούρα και δημιουργικότητα και 6 στα 10 για αξία. Ιστορικά, ήταν η περιοχή όπου συσκεύαζαν τα κρέατα, αλλά σήμερα είναι γεμάτη με μοντέρνα μπαράκια και εστιατόρια που σερβίρουν σύγχρονη ευρωπαϊκή κουζίνα.

15. Mariahilf – Βιέννη, Αυστρία

Η γειτονιά Mariahilf είναι στα Τοπ 15 μέρη χάρη σε αυτά που προσφέρει πολιτιστικά και δημιουργικά. Φιλοξενεί ιστορικά αξιοθέατα όπως το Θέατρο An Der Wein, το σπίτις της εθνικής όπερας όπου ζούσε κάποτε ο Μπετόβεν.

14. Plagwitz – Leipzig, Γερμανία

Μία από τις δύο γερμανικές γειτονιές της λίστας, περιλαμβάνει το νοτιοδυτικό μέρος του κεντρικου Leipzig. Το Plagwitz ήταν μία πόλη από μόνη της μέχρι το 1891, οπότε και ενσωματώθηκε στο Leipzig, Η περιοχή έχει έντονη πορτογαλική και βραζιλιάνικη παρουσία και είναι γνωστό ως η γειτονιά των καλλιτεχνών. Ένα από τα μεγαλύτερα αξιοθέατα είναι το Spinnerei, ένα αχρησιμοποίητο εργοστάσιο βαμβακιού που τώρα φιλοξενεί γκαλερί, εκθέσεις και προβολές ταινιών.

13. Uzupis – Βίλνιους, Λιθουανία

Το Uzupis βρίσκεται κατά το μεγαλύτερο μέρος τους στην παλιά πόλη του Βίλνιους, μία προστατευόμενη περιοχή λόγω πολιτιστικής κληρονομιάς από την Unesco. Η γειτονιά είναι πλούσια σε ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική και ιστορία. Είναι μια αυτόνομη δημοκρατία και γιορτάζει κάθε χρόνο την Ημέρα Ανεξαρτησίας την 1η Απριλίου. Έχει τον δικό της πρόεδρο, μία μικρή στρατιά, τέσσερις σημαίες, ακόμη και δικό της Σύνταγμα.

12. Nørrebro – Κοπεγχάγη, Δανία

Η Κοπεγχάγη είναι μία από τις πιο πρωτοποριακές πόλεις της ηπείρου όταν μιλάμε για ποδήλατο και δεν υπάρχει καλύτερο μέρος για ποδηλασία από το Nørrebro. Το βραβευμένο Superkilen, ένα δημόσιο πάρκο στην καρδιά της γειτονιάς, είναι γεμάτο με φυτά και χειροποίητα αντικείμενα από 60 χώρες του κόσμου και περιέχει το δικό του ποδηλατόδρομο. Δεν προκαλεί καμία έκπληξη το γεγονός ότι το Nørrebro έπιασε 9 στα 10.

11. Καλαμάγια – Ταλίν, Εσθονία

Ίσως να μην είναι στα πρώτα μέρη που θα έρθουν στο μυαλό σας -πολύ κακώς, θα προσθέσουμε εμείς- αλλά το Ταλίν και ειδικά η συγκεκριμένη γειτονιά είναι γεμάτα πολιτιστικά αξιοθέατα, σκοράροντας 10 στα 10 στην κατηγορία πολιτισμός. Άριστα δηλαδή! Μπορεί να ήταν κάποτε αποκομμένη σοβιετική ζώνη, αλλά τώρα είναι ένα φιλόξενο μέρος για δημοφιλείς γκαλερί, μπαρ (όπως το Red Emperor) και καφέ (Must Puudel).

10. Εξάρχεια – Αθήνα

Τα Εξάρχεια είναι γνωστά ως το σπίτι των Ελλήνων αναρχικών και έχουν επίσης μεγάλη φοιτητική κοινότητα, χάρη στο Πολυτεχνείο και τις σχολές του κέντρου του Καποδιστριακού. Η φωτεινή, γεμάτη γκραφίτι περιοχή έχει μοναδικά συλλογικά πρότζεκτ, όπως ένα εγκαταλελειμένο πάρκινγκ που οι ντόπιοι το μετέτρεψαν σε πάρκο.

9. Sredets – Σόφια, Βουλγαρία

Το Sredets τα πήγε πολύ καλά στην αξιολόγηση, με 7 στα 10 στην ταξιδιωτική αξία και μία θέση στην τοπ δεκάδα. Δεν υπάρχει έλλειψη από πράγματα για να δει κανείς, όπως η Εθνική Γκαλερί, το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο και το Εθνικό Θέατρο, καθώς και το Πανεπιστήμιο Σόφια.

8. Grünerløkka – Όσλο, Νορβηγία

Τρεις σκανδιναβικές περιοχές μπαίνουν στα δέκα καλύτερα μέρη, μαζί με το Grünerløkka. Παραδοσιακά, η εργατική τάξη σύχναζε εκεί, ενώ σήμερα η γειτονιά φιλοξενεί πολλές γκαλερί, vintage μαγαζιά, μπαε και μία λαϊκή αγορά κάθε Κυριακή.

7. Pigneto – Ρώμη, Ιταλία

Η Ρώμη μπορεί να έχει κάποια από τα πιο δημοφιλή αξιοθέατα παγκοσμίως, αλλά η συγκεκριμένη γειτονιά είναι έναν κόσμο μακριά από το κέντρο της πόλης. Γι’ αυτό άλλωστε και τα πήγε τόσο περίφημα, σκοράροντας 9 στα 10 για κουλτούρα και δημιουργικότητα, και 8 στα 10 για ταξιδιωτική αξία.

6. Metelkova – Λιουμπλιάνα, Σλοβενία

Εκεί όπου κάποτε βρίσκονταν στρατώνες, η Metelkova σήμερα αποτελεί ένα αυτόνομο κοινωνικό κέντρο στην καρδιά της πρωτεύουσας. Εϊναι μία από τις πιο μεγάλες αστικές καταλήψεις της Ευρώπης. Ιδρύθηκε το 1993 και φιλοξενεί περίπου 1.500 πολιτιστικά event κάθε χρόνο.

5. Södermalm – Στοκχόλμη, Σουηδία

Το Södermalm έχει ως βάση του το κέντρο της Στοκχόλμης και είναι ένα από τα καλύτερα μέρη για να δεις τον ορίζοντα της πόλης.

4. Praga – Βαρσοβία, Πολωνία

Αυτή η γειτονιά κάποτε ήταν ένα από τα πιο επικίνδυνα μέρη της Βαρσοβίας και είχε αποκτήσει το ψευδώνυμο «Το Τρίγωνο της Βερμούδας» ανάμεσα στους ντόπιους. Σήμερα όμως είναι ένα μέρος συνάντησης για τους καλλιτέχνες της πόλης και πλημμυρίζει από καλλιτεχνικά στούντιο και γκαλερί, εναλλακτικά θέατρα και underground clubs.

3. Ancoats – Μάντσεστερ, Ηνωμένο Βασίλειο

Ο Goffman και η Ray ισχυρίζονται ότι το Ancoats είναι το νέο μέρος, must-see, του Μάντσεστερ. Ήταν μία από τις πιο σημαντικές βιομηχανικές περιοχές τον 18ο αιώνα, αλλά τώρα είναι το κέντρο ανεξάρτητων επιχειρήσεων.

2. Miera Iela – Ρίγα, Λετονία

Το Miera Iela είναι άλλη μία περιοχή που περήφανα ζητά την ανεξαρτησία από την πόλη που την φιλοξενεί. Η Δημοκρατία της Miera Iela είναι ένα επίσημο σώμα που τρέχει ένα ετήσιο φεστιβάλ στην περιοχή και μπορεί ακόμη να αιτηθεί για κυβερνητική χρηματοδότηση.

1. Kreuzberg – Βερολίνο, Γερμανία

Το Kreuzberg είναι μία από τις πιο κουλ περιοχές της Ευρώπης, σύμφωνα με τους δύο bloggers. 10 στα 10 στην κατηγορία «κουλτούρα» και δεν είναι δύσκολο να δούμε το γιατί. Η περιοχή είναι το σπίτι του Checkpoint Charlie- ένα σημείο διασταύρωσης του Τείχους του Βερολίνου με ένα από τα πιο σημαντικά ορόσημα στην Σοβιετική ιστορία. Η περιοχή και οι boho κάτοικοί της έχουν γίνει διάσημοι στην μουσική βιομηχανία και συγκροτήματα έχουν αναφερθεί σε αυτήν στην μουσική τους.

Πηγή: Independent / popaganda.gr

The post Αυτές είναι οι 23 πιο cool γειτονιές της Ευρώπης appeared first on .

Τα «Εξάρχεια – το πικρό νεράντζι» εξακολουθεί να είναι έκπληξη και όταν το κρατήσεις στα χέρια σου: ένα κόμικς που «μιλάει» τη γαλλική αργκό, αλλά περιγράφει άψογα την ατμόσφαιρα της πιο παρεξηγημένης γειτονιάς της Αθήνας. Από τις πορείες, τα «μπάχαλα» και τη διακίνηση ναρκωτικών, μέχρι το κλίμα της αλληλεγγύης, τις ιδεολογικές συζητήσεις και τις προσπάθειες δημιουργικότητας.

Είναι η έμπνευση του 27χρονου Δημήτρη Μαστώρου, που γεννήθηκε στις Βρυξέλλες, έζησε κάποια χρόνια στην Αθήνα και επέστρεψε ξανά στο Βέλγιο για να σπουδάσει. Για διπλωματική εργασία στη Σχολή Κόμικς όπου φοίτησε, «διηγήθηκε» μέσα από τα σκίτσα του μία ιστορία που διαδραματιζόταν στον λόφο του Στρέφη. Όταν θέλησε να συνεργαστεί με τον συμφοιτητή και φίλο του Νικολά Γουτέρς, αποφάσισαν να αναπτύξουν αυτήν την ιδέα.

Ο ένας έβαλε το βίωμα και τη ζωγραφική του τέχνη, ο άλλος το σενάριο και την «εξωτερική ματιά» που χρειαζόταν, μια που το διήγημα απευθυνόταν σε διεθνές κοινό. Το αποτέλεσμα κυκλοφορεί τους τελευταίους δύο μήνες από τον ιστορικό γαλλικό οίκο Futuropolis, που αποτελεί τμήμα των γνωστών εκδόσεων Gallimard.

Γεμάτα κλισέ

«Ηθελα να μιλήσω για τα Εξάρχεια. Εκεί πέρασα την εφηβεία μου και έχω πολύ καλές αναμνήσεις. Οσο ήμουν εκεί δεν ένιωθα αυτήν την ανάγκη, παρόλο που ήταν εντελώς διαφορετικά από τις Βρυξέλλες. Ομως μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και σε συνδυασμό με την κρίση, διάβαζα άρθρα, έβλεπα ντοκιμαντέρ, γεμάτα κλισέ για την περιοχή. Ηξερα ότι δεν ήταν έτσι και ήθελα να το δείξω», είπε στο «Εθνος της Κυριακής» ο Δημήτρης Μαστώρος.

«Αυτό που μου άρεσε στα Εξάρχεια είναι ότι εκεί μπορείς να βρεις τα πάντα: συζητήσεις, ζυμώσεις, διαφορετικές ιδεολογίες, ποιητές, εκδότες, ακτιβιστές, αλλά και τζάνκια, αστυνομία, φασαρίες, ποζέρια, απολίτικες συγκρούσεις. Και κάπως έτσι, η περιοχή αποκτά ευρύτερες διαστάσεις, γίνεται κάτι πέρα από τον συγκεκριμένο χώρο, γίνεται ολόκληρη η Ελλάδα», συμπληρώνει ο Νικολά Γουτέρς.

Πρωταγωνιστής των ασπρόμαυρων καρέ των «Εξαρχείων» είναι ο Νίκος, «έτσι τον ονομάσαμε στην αρχή, με σκοπό να τ’ αλλάξουμε, αλλά έμεινε. Επίσης μοιάζει στα χαρακτηριστικά μου, όπως άλλωστε συχνά συμβαίνει με τους σκιτσογράφους και τον ήρωά τους. Λέγοντάς τον Νίκο, έχει κάτι και από τους δυο μας», όπως μας λένε οι δημιουργοί του βιβλίου. Πρόκειται για έναν νεαρό που βρισκόταν για σπουδές στο εξωτερικό, αλλά επέστρεψε στην Ελλάδα με σκοπό να πάει στην Πάρο για διακοπές. Φτάνοντας στην Αθήνα, βρήκε τον θείο του τον Εξαρχειώτη στο νοσοκομείο και τη γειτονιά αλλαγμένη. Ετσι, ο Νίκος αποφάσισε να μην πάει διακοπές στο νησί, αλλά να μείνει στα Εξάρχεια να βοηθήσει τη θεία του στο παλιό μπαρ της οικογένειας.

Μέσα από εκεί, συναντάει ξανά παλιούς φίλους, γνωστούς και τα προβλήματά τους: Το διαμέρισμα που νοικιάζει η θεία του το έχουν καταλάβει μετανάστες, ο παιδικός του φίλος ο Τζίμης παιδεύεται στο πάρκο Ναυαρίνου, υπάρχει πρέζα, βία, ένταση. Ο Νίκος ζει τη νέα φάση της περιοχής και βιώνει τα πολλαπλά πρόσωπα της κρίσης, τις καταστάσεις που ζει καθημερινά η γειτονιά και είναι οικείες στους κατοίκους της. Τα επεισόδια, οι καταλήψεις, το πάρκο Ναυαρίνου, οι παρέες παρουσιάζονται μέσα από τα μάτια του Νίκου, αλλά και του σκύλου-μασκότ του βιβλίου που -εμπνευσμένος από τον θρυλικό «Λουκάνικο»- ενώνει τις διαφορετικές ιστορίες και τα πρόσωπα.

«Πάντα με σεβασμό»

Ρωτάμε τον Δημήτρη αν η ιστορία είναι αυτοβιογραφική. «Εχει πολλά στοιχεία από μένα, πολλά κοινά. Αλλά μέσα στο βιβλίο έχουμε βάλει και πολλά ακόμη στοιχεία που τα έχουμε ακούσει, τα έχουμε μάθει, έχουν συμβεί σε άλλο χώρο, ακόμη και σε άλλη χώρα. Πάντοτε όμως με σεβασμό στην πραγματικότητα και σ’ αυτό που είναι πραγματικά τα Εξάρχεια», εξηγεί.
«Διαφωνήσαμε πολλές φορές γιατί ήθελα να προσθέσω στο σενάριο στοιχεία που θα ήταν πολύ ελκυστικά για τον αναγνώστη.

Ομως ο Δημήτρης δεν ήθελε να πούμε ψέματα ή υπερβολές. Ηθελε η ιστορία να μπορεί να έχει συμβεί όντως στη συγκεκριμένη περιοχή. Να είναι μέρος της αλήθειας της περιοχής. Από την άλλη, το ότι το σκυλί είναι σε καροτσάκι, το εμπνεύστηκα από έναν Βέλγο ακτιβιστή, που ενώ είναι τόσο δυναμικός και αγωνιστικός, έχει ένα πόδι – κάτι που καθόλου δεν τον εμπόδισε σε τίποτα. Αν θες, όλα τα μπορείς, είναι στο χέρι σου το πώς θα πάρεις τη ζωή σου», λέει ο Νικολά.

Σπουδές στις Βρυξέλλες

Επέλεξαν το άσπρο-μαύρο επειδή δίνει καλύτερα την ατμόσφαιρα της γειτονιάς, αλλά και την αντίθεση που υπάρχει εκεί. Αποκλειστικός σχεδιαστής είναι ο Δημήτρης, ο οποίος ασχολείται εδώ και καιρό με τα κόμικς. «Γεννήθηκα και σπούδασα στις Βρυξέλλες. Εδώ τα κόμικς είναι παντού. Οσο έζησα στην Αθήνα, αγόραζα μανιωδώς και άρχισα να φτιάχνω τις δικές μου ιστορίες. Κάποια στιγμή, έστειλα ένα κόμικς μου στους Schooligans, ήμουν 15 ετών. Το δημοσίευσαν και έγινα σιγά σιγά ο σκιτσογράφος του περιοδικού», διηγείται ο Δημήτρης.
«Τελείωσα το γαλλικό σχολείο στην Αγία Παρασκευή και σπούδασα για έναν χρόνο στη σχολή Ορνεράκη. Εδωσα δύο φορές να μπω στην Καλών Τεχνών αλλά δεν τα κατάφερα, οπότε γύρισα στο Βέλγιο να φοιτήσω σε μια σχολή κόμικς που έχουν εκεί, το Saint Luc».

Ο Νικολά δεν είχε καμία σχέση με Ελλάδα, καμία σχέση με τα Εξάρχεια. Ολα τα γνώρισε μαζί με τον Δημήτρη, για τις ανάγκες του σεναρίου που έπρεπε να γράψει. Ηρθαν μαζί στην Αθήνα, έζησαν για αρκετές μέρες στη γειτονιά και «μυρίστηκε» από κοντά το κλίμα. «Το καλύτερο όσο ήμασταν εκεί ήταν ότι μας σταμάτησε η αστυνομία και μας πήγε για εξακρίβωση στο τμήμα. Ηταν αυτό ακριβώς που χρειαζόμασταν, μια ανάλογη εμπειρία, η οποία φυσικά υπάρχει στο βιβλίο», λέει ενθουσιασμένος.

Στόχος η ουδετερότητα

«Δεν ήταν πρόθεσή μας να πούμε ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο για την κατάσταση στη γειτονιά»
Οταν τους ρωτάμε ποιες είναι οι αγαπημένες τους «σκηνές» από το κόμικς, οι απόψεις τους διαφέρουν. Για τον Δημήτρη, το αγαπημένο του καρέ είναι εκείνο που διαδραματίζεται στο καφενείο-παλιό μπαρ του θείου του. «Δίνει την ατμόσφαιρα που θέλω, μου αρέσει πολύ». Για τον Νικολά, αγαπημένο του κομμάτι του βιβλίου είναι όταν το μαύρο δίνει τη σκυτάλη στο κόκκινο, όταν δηλαδή «βλέπουμε» την ιστορία μέσα από τα μάτια του σκύλου των Εξαρχείων. «Ολα γίνονται κόκκινα και ζούμε μια γιορτή στην πλατεία», λέει.

Παρεξηγήσεις

«Στο βιβλίο μας δεν παίρνουμε θέση. Δεν ήταν πρόθεσή μας να πούμε ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Νομίζω το να δείξεις τα Εξάρχεια σαν μια αυτόνομη ουτοπία, μπορεί να προκαλέσεις παρεξήγηση, η οποία οδηγεί στα άκρα. Γι’ αυτό προσπαθήσαμε να περιγράψουμε ουδέτερα την κατάσταση και αυτό ήταν το πιο δύσκολο. Γιατί μπορεί οι Ελληνες αναγνώστες να μη συμφωνήσουν με την απλοποίηση, τον συμβολισμό ορισμένων γεγονότων, που από την άλλη ήταν απαραίτητος για ένα ξένο κοινό. Κάποιοι μας είπαν ότι παρουσιάζουμε τα πράγματα πολύ μαύρα, μουντά. Αλλά γενικά, έχουμε πάρει καλές κριτικές, γράφτηκαν ωραία άρθρα και λάβαμε μέιλ με σχόλια από Ελληνες του εξωτερικού που μας συγκίνησαν, που μας συγχαίρουν για την ατμόσφαιρα, την απεικόνιση των Εξαρχείων. Αυτό μας δίνει θάρρος για τη μετάφραση. Θέλω να πιστεύω ότι μέσα στον χρόνο θα γίνουν οι επαφές για την ελληνική έκδοση», σχολιάζει ο Δημήτρης.

Προς το παρόν, το κόμικς πωλείται στο ξενόγλωσσο βιβλιοπωλείο της Πανεπιστημίου. «Για μένα το βιβλίο αυτό είναι μια γιορτή, ένας καλοκαιρινός περίπατος, μια μπαλάντα για τα αλμυρά Εξάρχεια, σε όσα στοιχεία της γειτονιάς εξακολουθούν να με τραβάνε.

Από την ατμόσφαιρα, τα tags, τα μπαρ, τη συλλογικότητα μέχρι και τα μπάχαλα, το πώς αντιμετωπίζει ο κόσμος την πίεση του κράτους, τα ναρκωτικά, τη σαπίλα. Το πώς η περιοχή προχωράει πληγωμένη, σέρνοντας το παρελθόν, ψάχνοντας ένα νόημα που πρέπει συνεχώς να ανανεώνεται σαν αδέσποτο σκυλί. Το βιβλίο, πιστεύω, έχει μια γλυκόπικρη γεύση σαν το νεράντζι. Σαν τη γειτονιά. Σαν ένα βράδυ στα Εξάρχεια χαμένος στα σοκάκια τους», καταλήγει ο Δημήτρης.

Πηγή: tvxs.gr

The post Τα Εξάρχεια μετακόμισαν στα βιβλιοπωλεία των Βρυξελλών appeared first on .