Μιλώντας ως σκιώδης εισηγητής της εν λόγω έκθεσης εκ μέρους της ομάδας της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς, ο κος Συλικιώτης χαιρέτισε την προσέγγιση της έκθεσης, η οποία, όπως εξήγησε, αντιλαμβάνεται τα σχολεία ως αυτόνομα κέντρα τόνωσης της κριτικής και δημιουργικής σκέψης και προώθησης των δημοκρατικών αξιών και της ενεργού συμμετοχής στα κοινά. Είναι θέση μας, τόνισε, πως η εκπαίδευση πρέπει να παραμείνει ευθύνη του κράτους και να είναι ανθρωποκεντρική. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά, το σχολείο θα πρέπει να παραμείνει ένα θεμελιώδες μαθησιακό περιβάλλον ανάπτυξης των δυνατοτήτων των νέων,  που θα παρέχει ίσες ευκαιρίες και θα διασφαλίζει εξίσωση των δυνατοτήτων επιτυχίας για όλα τα παιδιά και τους νέους.

The post Παιδεία ανθρωποκεντρική και όχι στην υπηρεσία της αγοράς appeared first on .

Ελβετία
Μόλις το 5% των μαθητών πηγαίνουν σε ιδιωτικά σχολεία στην Ελβετία κι αυτό φανερώνει το πολύ αποτελεσματικό δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Τα μαθήματα διδάσκονται σε διαφορετικές γλώσσες, αναλόγως την περιοχή της χώρας στην οποία βρίσκεται κάποιος, με τα γερμανικά, τα ιταλικά και τα γαλλικά να αποτελούν τις βασικές γλώσσες. Από το γυμνάσιο κι έπειτα, οι μαθητές χωρίζονται ανάλογα με τις ικανότητές τους.

Βιβλιοθήκη που διαβάζουν οι μαθητές στο Βέλγιο

Βέλγιο
Η μικρή αυτή χώρα της δυτικής Ευρώπης έχει τέσσερα είδη σχολίων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης: γενικό, τεχνικό, επαγγελματικό και καλλιτεχνικό. Όλα τα παιδιά μεταξύ των ηλικιών 4 και 18 έχουν πρόσβαση σε ολοκληρωμένα εκπαιδευτικά συστήματα δημόσιων και ιδιωτικών σχολείων και η εκπαίδευση βρίσκεται ψηλά στη λίστα της τοπικής αυτοδιοίκησης, με πολλά χρήματα να διοχετεύονται εκεί κάθε χρόνο.

Σιγκαπούρη
Η χώρα σκοράρει εξαιρετικά υψηλά στα τεστ του παγκόσμιου προγράμματος PISA αξιολόγησης μαθητών, τα οποία έχουν στόχο να μετρήσουν και να συγκρίνουν την απόδοση μαθητών σε πολλές διαφορετικές χώρες. Παρ’ όλ’ αυτά, το σύστημα έχει επίσης τη φήμη του πολύ καταπιεστικού, υποβάλλοντας τους μαθητές σε υψηλές πιέσεις από μικρή ηλικία.

Ολλανδία
Τα παιδιά των Ολλανδών φαίνεται να είναι τα πιο ευτυχισμένα του κόσμου σύμφωνα με μελέτη της Unicef του 2003, ανοίγοντας το δρόμο σε άλλες χώρες. Τα σχολεία δεν συνηθίζεται να δίνουν πολλή δουλειά για το σπίτι στους μαθητές, τουλάχιστον όχι μέχρι τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και οι μαθητές αναφέρουνλιγοστό στρες και πίεση. Ο αριθμός των ιδιωτικών σχολείων είναι μικρός και τα υπόλοιπα χωρίζονται σε ουδέτερα δημόσια και σχολεία με θρησκευτικό χαρακτήρα.

Κατάρ
Το BBC ανέφερε το 2012 ότι το πλούσιο σε πετρέλαιο

Κατάρ μεταμορφωνόταν σε έναν από τους πιο σημαντικούς «παίκτες» της καινοτομίας στην εκπαίδευση, δημιουργώντας ένα πλήθος πρότζεκτ από τη βασική εκπαίδευση, μέχρι την πανεπιστημιακή. Η χώρα κάνει σοβαρές επενδύσεις πάνω στη βελτίωση των εκπαιδευτικών στάνταρ, ως μέρος του προγράμματος Vision 2030, με σκοπό να χαρίσει επάρκεια στη χώρα. Σχολεία που χρηματοδοτούνται από το κράτος είναι δωρεάν, αλλά μόνο σε πολίτες του Κατάρ.Οι κάτοικοι άλλων εθνικοτήτων στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία.

Ιρλανδία
Η πλειοψηφία των σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας είναι ιδιωτικά, αλλά υπάρχουν και δημόσια και επαγγελματικά. Πρόσφατη αναφορά, πάντως, δείχνει ότι τα έξοδα της χώρας έπεσαν κατά 15% κατά τη διάρκεια της κρίσης, από το 2008 έως το 2013, κάτι που σημαίνει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα ίσως υποστεί πλήγμα στο μέλλον.

Εσθονία
Σύμφωνα με στοιχεία του 2015, η χώρα ξοδεύει περίπου το 4% του ΑΕΠ στην εκπαίδευση και ο στόχος είναι να δημιουργηθούν ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξη της προσωπικότητας, της οικογένειας, αλλά και του έθνους. Ανάμεσα στους στόχους του σχολείου βρίσκεται και η προώθηση της ανάπτυξης των εθνικών μειονοτήτων, της οικονομικής, πολιτικής και πολιτιστικής ζωής, η προστασία του περιβάλλοντος, οι αξίες του πολίτη και η δημιουργία των προϋποθέσεων για τη δημιουργία παράδοσης δια βίου μάθησης.

Στη Νέα Ζηλανδία υπάρχουν 3 τύποι σχολίων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης

Νέα Ζηλανδία
Η πρωτοβάθμια και η δευτεροβάθμια εκπαίδευση στη Νεα Ζηλανδία ξεκινά από τα 5 έτη και τελειώνει στα 19, με το σχολείο να είναι υποχρεωτικό από 6 έως 16 ετών. Υπάρχουν 3 τύποι σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με τα δημόσια σχολεία να συγκεντρώνουν το 85% των μαθητών, τα ιδιωτικά σχολεία που έχουν ενσωματωθεί στο κράτος να συγκεντρώνουν το 12% των μαθητών και τα ιδιωτικά το 3%.

Πηγή: clickatlife.gr

The post Ποιες χώρες έχουν τα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα του κόσμου appeared first on .

Πρέπει να ορίσουμε τι ακριβώς σημαίνει σπουδάζουν αυτό που θέλουν. Οι σπουδές γίνονται σε κάποιο αντικείμενο σπουδών σε μία πόλη στην οποία βρίσκεται το Πανεπιστήμιο. Θεωρώ ότι σπουδάζει αυτό που θέλει αυτός που πετυχαίνει στο τμήμα που θέλει και στην πόλη που επιθυμεί. Αυτός δηλαδή που πετυχαίνει στη σχολή της πρώτης του προτίμησης. Οι υπόλοιποι που δεν πετυχαίνουν τη σχολή της πρώτης τους προτίμησης κάνουν κάποιους συμβιβασμούς, μικρότερους ή μεγαλύτερους κατά περίπτωση. Κάποιοι πετυχαίνουν το επιστημονικό αντικείμενο, αλλά όχι την πόλη της επιθυμίας τους, γεγονός δυσάρεστο για τις εποχές με τις οικονομικές δυσκολίες που ζούμε. Αυτοί είναι οι πιο τυχεροί, αφού τουλάχιστον σπουδάζουν το επιστημονικό αντικείμενο που επιθυμούν. Πρόκειται για όσους πετυχαίνουν στις σχολές 2ης και 3ης προτίμησης, ίσως και παρακάτω, αφού αυτό εξαρτάται από τον αριθμό των πόλεων στα οποία λειτουργεί το τμήμα που τον ενδιαφέρει. Η Νομική, για παράδειγμα, λειτουργεί σε 3 πόλεις, συνεπώς όσοι ενδιαφέρονται γι” αυτήν αν δεν πετύχουν σε μία από τις τρεις επιλογές τους έχουν χάσει και το αντικείμενο σπουδών και την πόλη. Από την άλλη η σχολή των Μηχανολόγων Μηχανικών υπάρχει σε 5 πόλεις, συνεπώς όποιος υποψήφιος Μηχανολογίας περάσει σε μία από τις 5 πρώτες επιλογές του σπουδάζει το αντικείμενο που τον ενδιαφέρει. Δεν μπορούμε, λοιπόν, να ορίσουμε με ακρίβεια ποιοι πετυχαίνουν το αντικείμενο σπουδών και χάνουν την πόλη, ποιοι, δηλαδή, είναι αυτοί που κάνουν μικρό συμβιβασμό. Θεωρώ ότι όσοι πετυχαίνουν στις σχολές της 2ης και 3ης προτίμησης αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος αυτής της κατηγορίας.

Βέβαια υπάρχουν και οι υποψήφιοι που θα σπουδάσουν έτσι και αλλιώς σε άλλη πόλη, αν δεν υπάρχει στην πόλη τους η σχολή που επιθυμούν. Οι κάτοικοι της Πάτρας, για παράδειγμα, που θέλουν να σπουδάσουν στη Νομική, θα σπουδάσουν αναγκαστικά μακριά από την πόλη τους, αφού δεν υπάρχει Νομική στην Πάτρα. Σ” αυτή την περίπτωση σε όποια πόλη και αν πετύχει ο υποψήφιος είναι το ίδιο, είτε είναι η πρώτη επιλογή είτε η δεύτερη ή η τρίτη.

Με βάση τα στοιχεία του πίνακα διαπιστώνουμε ότι το 14% των 76.173 υποψηφίων πετυχαίνει και επιστημονικό αντικείμενο και πόλη. Δηλαδή πρόκειται για έναν στους επτά υποψηφίους. Το ποσοστό αυτό πιστεύω ότι είναι εξαιρετικά χαμηλό και αποτελεί μία από τις παθογένειες του συστήματος των εισαγωγικών εξετάσεων. Οι αιτίες πολλές, έχουν να κάνουν και με την ανάπτυξη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα μας, που δεν έλαβε πολλές παραμέτρους υπόψη. Μία από τις συνέπειες είναι ότι πολλοί φοιτητές εγκαταλείπουν σταδιακά τις σπουδές τους, με αποτέλεσμα να λιμνάζουν στα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ και τελικά να διακόπτουν τις σπουδές τους χωρίς να πάρουν ποτέ το πτυχίο τους. Έχουμε έτσι το φαινόμενο να εισάγονται πολλοί φοιτητές στην Ανώτατη Εκπαίδευση, αλλά μόνο ένας στους δύο να ολοκληρώνει τις σπουδές του σε διάστημα δύο ετών μετά την ολοκλήρωση της κανονικής φοίτησης.

Αν υπολογίσουμε και όσους πετυχαίνουν στη 2η και 3η προτίμησή τους, έχουμε άλλους 12.171 φοιτητές που πέτυχαν το επιστημονικό αντικείμενο και όχι την πόλη, έκαναν δηλαδή μικρό συμβιβασμό. Ανεβαίνει έτσι ο αριθμός αυτών που σπουδάζουν αυτό που θέλουν στους 22.837 φοιτητές. Και πάλι πιστεύω ότι είναι πολύ λίγοι, αφού, τελικά, όσοι σπουδάζουν το επιστημονικό αντικείμενο που τους ενδιαφέρει (έστω και σε άλλη πόλη) είναι περίπου το 30% των υποψηφίων.

Δημιουργούνται, έτσι, σχολές δύο ταχυτήτων: Κάποια τμήματα, τα περιζήτητα, έχουν φοιτητές που είχαν όλοι τους το τμήμα ως πρώτη τους επιλογή και, συνεπώς, έχουν κέφι να διαβάσουν και να σπουδάσουν, ενώ κάποια άλλα τμήματα δεν έχουν παρά ελάχιστους από τους επιτυχόντες τους να είχε δηλώσει το τμήμα ως πρώτη προτίμηση, συνεπώς σχεδόν όλοι τους οι φοιτητές θα ήθελαν να βρίσκονται κάπου αλλού, με συνέπεια να μην είναι και ιδιαίτερα ορεξάτοι για τις σπουδές τους. Φυσικά υπάρχουν και όλα τα ενδιάμεσα στάδια.

Βλέπουμε, ακόμη, ότι 17.778 υποψήφιοι έμειναν εκτός τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, αφού δεν πέτυχαν σε καμία σχολή, καταρρίπτοντας το μύθο ότι όλοι κάπου περνάνε.

Μήπως, τελικά, όλο το σύστημα των εισαγωγικών εξετάσεων δαπανά πολύ ενέργεια για μικρό έργο; Μήπως τσακίζουμε τα παιδιά μας και πάλι δεν σπουδάζουν αυτό που θέλουν; Θα πρέπει να αποτελέσει ένα από τα ζητούμενα του νέου συστήματος εισαγωγής, όποτε αυτό καθιερωθεί. Φυσικά το ζήτημα απαιτεί μελέτη και όχι αποφάσεις στο πόδι, όπως έγινε με το νέο σύστημα που θα ισχύσει από φέτος.

Πηγή: naftemporiki.gr

The post Πόσοι σπουδάζουν αυτό που θέλουν; appeared first on .