Σε μια στιγμή επιστροφής, στοχασμού και δημιουργικής εξέλιξης έντεκα χρόνια μετά την πρώτη της προσωπική παρουσία στην ίδια γκαλερί, η καλλιτέχνιδα επιστρέφει «στον γενέθλιο τόπο» με ένα σύνολο έργων που αποκαλύπτει όχι μόνο την τεχνική της διαδρομή, αλλά και την εσωτερική της αλληλουχία: τις εμπειρίες, τους κραδασμούς, τις μνήμες και τις προσδοκίες που τροφοδοτούν τη φαντασία της. Όπως η ίδια έχει επισημάνει στο παρελθόν, τα προσωπικά της βιώματα και ο συναισθηματικός της κόσμος είναι άρρηκτα δεμένα με τις εικόνες που δημιουργεί: Χαρά, λύπη, έρωτας, τρυφερότητα, νοσταλγία και ελπίδα συνυπάρχουν σαν στρώσεις φωτός πάνω σε έναν καμβά που δεν σταματά να μεταμορφώνεται.

Αυτή η ανάγκη έκφρασης –να αποτυπώνει «ό,τι αισθάνεται» και ταυτόχρονα να ανακαλύπτει νέους δρόμους– οδηγεί την Άννα Γερολυμάτου στον ψηφιακό πειραματισμό, σε μια δημιουργικότητα που, όπως λέει, τη βοηθά να ισορροπεί και να ανοίγει ορίζοντες. Η Digital Utopia είναι αποτέλεσμα αυτής της εξελικτικής διαδικασίας: ένα ταξίδι στον κόσμο της γυναίκας, της μνήμης, της φαντασίας και της τεχνολογίας. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η καλλιτέχνιδα μιλά για το πέρασμά της στην ψηφιακή τέχνη, για την αέναη σχέση της με την αυτογνωσία και το συναίσθημα, καθώς και για το πώς βλέπει την τέχνη να μεταμορφώνεται στο κατώφλι μιας εποχής όπου οι εικόνες –αλλά και οι δυνατότητες– πολλαπλασιάζονται.

Η Άννα Γερολυμάτου με τον αρχισυντάκτη του Newsville.be Γιάννη Δήμα (Photo credit Fanis Logothetis)

Κυρία Γερολυμάτου, έντεκα χρόνια μετά την πρώτη προσωπική σας έκθεση στην Αθήνα, επιστρέφετε στην γκαλερί ArtZone42 και στο αθηναϊκό κοινό. Πείτε μας δύο λόγια για αυτή σας την επιλογή.

Η έκθεση Digital Utopia (Ψηφιακή Ουτοπία) είναι η δεύτερη ατομική μου έκθεση στην γκαλερί ArtZone42 στην Αθήνα. Επιστρέφω στον φιλόξενο χώρο της μετά από 11 χρόνια περιπλάνησης και συμμετοχής σε μεγάλες εκθέσεις κυρίως στην Ευρώπη.

Σήμερα στην Αθήνα, τον γενέθλιο τόπο μου, παρουσιάζονται 45 δημιουργίες μου.

Περνώντας στο καθαρά εικαστικό κομμάτι, ποιες είναι οι δημιουργίες που επιλέξατε για την έκθεση αυτή; Με τι θα έρθει αντιμέτωπος ο επισκέπτης της DIGITAL UTOPIA;

Στην Ψηφιακή Ουτοπία, η επιλογή του τίτλου συνάδει ακριβώς με αυτό που παρουσιάζω. Δηλαδή, μια σειρά από ουτοπικές εικόνες, όπου κύριο στοιχείο είναι η γυναίκα και τα διάφορα πρόσωπά της, τα οποία βλέπω μέσα από τις δικές μου προσλαμβάνουσες. Η γυναίκα μια πολυδιάστατη ύπαρξη, γεμάτη αντιθέσεις, όνειρα και ρόλους που διαμορφώνουν συνεχώς την ταυτότητά της. Αυτά τα πρόσωπα που αντανακλούν τις διαφορετικές πτυχές της ζωής της, τις εμπειρίες, τις επιλογές της. Η γυναίκα που εξελίσσεται και μεταμορφώνεται μέσα στο χρόνο χωρίς ποτέ να χάνει την ταυτότητά της. Ένα πλάσμα ζωντανό, πολύπλευρο, αέναο μέσα σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας και έκφρασης που σίγουρα ταυτίζεται και με το δικό μου ταξίδι.

Στα έργα που παρουσιάζω σε αυτή την έκθεση όμως υπάρχουν και έργα με άλλα θέματα εκτός της γυναίκας καθώς η φαντασία μου με οδήγησε και σε άλλα μονοπάτια. Με βάση τα συναισθήματα τα οποία είναι πολύπλοκα και πολυδιάστατα και επηρεάζουν την ανθρώπινη εμπειρία και συχνά είναι δύσκολα να κατανοηθούν, προσπάθησα μέσα από τις χρωματικές αφηγήσεις που δημιούργησα, να προτείνω μια σειρά από έργα που ορίζονται από την επιθυμία μου φορές να επιστρέφω σε στιγμές του παρελθόντος, δίνοντας πολλές νότες νοσταλγίας αλλά πάντα με μια αισθητική να αγγίζει τον κόσμο της ονειρικής ατμόσφαιρας.

Στη δουλειά που παρουσιάζω σε αυτή την έκθεση μου δειλά ξεκίνησα και τη δημιουργία κινούμενων εικόνων και μικρών βίντεο, όπου εδώ πλέον μιλάμε για πειραματισμό με generative art. Το μέρος αυτό της δουλειάς μου παρουσιάζεται ήδη στο YouTube, όπου όποιος ενδιαφέρεται μπορεί την να παρακολουθεί μέσα από το κανάλι μου.

Σε παλαιότερη συνέντευξή μας είχαμε συζητήσει τόσο για τα κίνητρα της εικαστικής δημιουργίας όσο και για την τεχνοτροπία, τη χειροποίητη διαδικασία και τις πρώτες ύλες των έργων. Στην έκθεση DIGITAL UTOPIA βλέπουμε ξεκάθαρα την επιλογή και τον διάλογο με το ψηφιακό στοιχείο. Ποια είναι η ανάγκη έκφρασης μέσα από τη σύγχρονη τεχνολογία;

Στο διάστημα που μεσολάβησε από την τελευταία ατομική μου έκθεση στην Τήνο το 2022 έως την Αθήνα το 2025, πέρασα σε άλλη πλατφόρμα εργασίας, την ψηφιακή. Καθώς έχουμε μπει πλέον σε ένα άλλο κόσμο, ψηφιακό και σίγουρα ουτοπικό, κατά την προσωπική μου άποψη, η τέχνη αυτή επιτρέπει πολλή σκέψη και προκλήσεις σε κρίσιμα και μη ζητήματα. Η ψηφιακή τέχνη επιτρέπει σε μεγαλύτερο κοινό να έρθει σε επαφή με έργα που προηγουμένως ήταν λιγότερο προσβάσιμα.

Αναλογιζόμενη πως η ζωή είναι μια αέναη κυκλικότητα και ότι ο καθένας μας μέσα σε αυτό το εφήμερο την αντιλαμβάνεται με χιλιάδες αποχρώσεις, αποφάσισα να εκθέσω τις ονειροπολήσεις μου μέσα από το ψηφιακό κολάζ. Η μετάβαση στην ψηφιακή τέχνη ήταν ένα πείραμα με εντυπωσιακά αποτελέσματα για εμένα προσωπικά. Ξεκίνησα μια ημέρα να χαράζω καινούργιους δρόμους και κατευθύνσεις, μια επιλογή μέσα από τα πολλά και διαφορετικά μου βιώματα.

Τα έργα μου είναι εμπνευσμένα κυρίως από τα αναγνώσματά μου, την λογοτεχνία αλλά και την ποίηση.

Η Generation Alpha, η οποία «γεννήθηκε» περίπου από το 2010 και μετά, είναι η πρώτη γενιά που ανήκει εξ ολοκλήρου στον 21ο αιώνα και χαρακτηρίζεται από την πλήρη τεχνολογική της εξοικείωση και τις προηγμένες δεξιότητές της. Η συνομιλία σας με το κοινό πώς πιστεύετε ότι θα εξελιχθεί τα επόμενα χρόνια;

Οι σκέψεις μου γύρω από την ψηφιακή τέχνη είναι πολλές. Στις εκθέσεις που έχω δει εκτός Ελλάδας, το κοινό την χειροκροτεί καθώς έχει εξελιχθεί ραγδαία τόσο στον τρόπο δημιουργίας όσο και στην αντίληψη της τέχνης. Το τοπίο της αγοράς έχει αλλάξει, επιτρέποντας τη ψηφιακή ιδιοκτησία και συλλεκτικότητα, με κάποιες αμφιλεγόμενες πτυχές όσον αφορά την ηθική και το περιβαλλοντικό αποτύπωμα.

Γενικότερα, η ψηφιακή τέχνη χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο για να εκφράσει κοινωνικά μηνύματα και να αμφισβητήσει κατεστημένες αντιλήψεις. Είναι μια συναρπαστική και δυναμική πραγματικότητα που συνεχίζει να εξελίσσεται με τις αδιάκοπτες τεχνολογικές εξελίξεις.

Όμως, όπως όλες οι τέχνες έτσι και αυτή έχει τις δυσκολίες της. Με σωστή ενημέρωση όμως και προσεκτική χρήση, αυτές μπορούν να αντιμετωπιστούν. Το σίγουρο είναι ότι και εδώ μιλάμε για πολλές και διαφορετικές προσκλήσεις όπως υπερπληθώρα εικόνων, κορεσμό αλλά και ψυχολογικές προκλήσεις λόγω σύγκρισης και ανταγωνισμού και φυσικά το πρόβλημα της αυθεντικότητας και της αξίας των έργων.

Θέλοντας και μη, η εποχή μας χαρακτηρίζεται από έντονο διάλογο αναφορικά με τη χρήση της τεχνολογίας σε όλους τους τομείς της ζωής μας, ακόμα και στην Τέχνη. Ένα νέο κομμάτι, αυτό της τεχνητής νοημοσύνης, δείχνει πως ακόμη και η εικαστική δημιουργία μπορεί να γεννηθεί εκτός της ανθρώπινης δυνατότητας. Ποιες είναι οι σκέψεις σας για την Τέχνη σε αυτό το συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον;

Η χρήση της ψηφιακής τεχνολογίας στην τέχνη, χωρίς ακόμα να έχω εντάξει μέσα στη δουλειά μου την τεχνική νοημοσύνη, επεκτείνει τις δυνατότητες της παραδοσιακής δημιουργίας με υλικά. Μου δίνει τη δυνατότητα να «κατασκευάσω» τις σκέψεις μου με πιο πολλά στοιχεία και να φτιάξω ένα ακόμα πιο φαντασιακό κόσμο. Επομένως, εμπλουτίζει το καλλιτεχνικό πεδίο, προσφέροντάς μου νέα εργαλεία για τις δημιουργίες μου. Ο πειραματισμός γίνεται και εδώ συναρπαστικός κυρίως γιατί χρησιμοποιώ διαφορετικά λογισμικά, χωρίς κανένα περιορισμό. Ο ψηφιακός πειραματισμός μου επιτρέπει να να βλέπω αμέσως τα αποτελέσματα των αλλαγών που κάνω, να τις προσαρμόζω άμεσα, ένα στοιχείο που ενισχύει τη δημιουργική διαδικασία. Φυσικά, αυτή η ευελιξία και άμεση ανατροφοδότηση μου δίνει τη δυνατότητα να εκφράζομαι όπως ακριβώς έχω φανταστεί αυτό που θέλω να δημιουργήσω.

Η ψηφιακή τέχνη έχει κάνει τα πρώτα βήματά της με τη χρήση υπολογιστών για τη δημιουργία γραφικών και εικόνων με πρωτοπόρους καλλιτέχνες τον γερμανό μαθηματικό και καλλιτέχνη Frieder Nake, τον Harold Cohen, ο οποίος δημιούργησε το πρόγραμμα AARON, ένα από τα πρώτα προγράμματα που παράγει αυτόματα ζωγραφικά έργα, την Vera Molnár, μια από τις πρώτες γυναίκες που από τη δεκαετία του 1960 πειραματίζεται με γεωμετρικά μοτίβα μέσω του ηλεκτρονικού υπολογιστή έως σήμερα με τον Beeple, ο οποίος έγινε γνωστός για τα καθημερινά ψηφιακά έργα του και την πώληση του ΝFT Everydays: The first 5000 days, το οποίο πωλήθηκε για πολλά εκατομμύρια δολάρια, αλλά και τον PAK, ένα μυστηριώδη καλλιτέχνη ο οποίος πειραματίζεται με αφηρημένες μορφές, γνωστός για καινοτόμες προσεγγίσεις στην ψηφιακή ιδιοκτησία και φυσικά πολλοί άλλοι καλλιτέχνες.

Ποια είναι τα προσωπικά και τα καλλιτεχνικά σας σχέδια για το 2026;

Με ρωτάτε για τα μελλοντικά μου σχέδια. Δεν ξέρω να πω με σιγουριά που θα με οδηγήσει η τεχνολογία, καθώς καθημερινά έρχομαι σε επαφή με καινούργια εργαλεία που δίνουν όλο και περισσότερες δυνατότητες.

Όμως στα σχέδια μου εντάσσεται και μια τελείως διαφορετική άποψη, η οποία θα καθορίζεται από την απλότητα και την καθαρότητα των μορφών με μια επιστροφή στη ζωγραφική. Μινιμαλιστική ζωγραφική σε συνδυασμό με κάποιες κατασκευές από διάφορα υλικά. Είναι πολύ νωρίς για να μιλήσω για αυτή την παρουσίαση καθώς ακόμα είμαι στη διαδικασία της έμπνευσης. Είναι μια επιλογή η οποία θα προωθήσει την απομυθοποίηση της πολυπλοκότητας των έως σήμερα έργων μου, μέσα από την οποία θα προσπαθήσω να ισορροπήσω την εύρεση της ουσίας στα βασικά στοιχεία της μορφής και του χρώματος.

H έκθεση DIGITAL UTOPIA της Άννας Γερολυμάτου εκτίθεται στον χώρο της γκαλερί ArtZone42 (Λεωφόρος Βασιλέως Κωνσταντίνου 42, Αθήνα) έως τις 28 Νοεμβρίου 2025.

Μπορείτε να βρείτε την Άννα Γερολύματου στο Facebook και το Instagram

Photo credits: Newsville.be

Photo cover credits: Fanis Logothetis

The post Άννα Γερολυμάτου: «Η γυναίκα εξελίσσεται και μεταμορφώνεται μέσα στο χρόνο χωρίς ποτέ να χάνει την ταυτότητά της» appeared first on .

Τα εγκαίνια θα πραγματοποιηθούν τη Δευτέρα 23 Ιανουαρίου 2023 στις 12.30. Την έκθεση θα παρουσιάσει η Χρύσα Κοφινά, εικαστικός εκπρόσωπος της Ομάδας Fire Art.

Θέμα της έκθεσης είναι ο πόλεμος και η ειρηνική συνύπαρξη των λαών, θεματική που αποκτά ιδιαίτερη σημασία σήμερα μετά το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία αλλά και μπροστά στην όξυνση των ανταγωνισμών των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας. Η κοινή δράση και έκφραση Ελλήνων και Τούρκων καλλιτεχνών για την πραγματοποίηση της συγκεκριμένης έκθεσης θέλει να τονίσει μέσω της τέχνης το ζήτημα των αιτιών που γεννούν τους πολέμους και την ανάγκη αλληλεγγύης των δύο λαών, των λαών όλου του κόσμου.

Στην έκθεση συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:

Χαρά Αμοιρίδου, Safiye Başar, Seda Boy, Νίκος Γαλαζούδης, Ευγένιος Γκάλκιν, Εμπρού Γιουσούφ, Fotokolekt, Διονύσης Καλαμαράς, Αναστασία Καλτσή, Levent Karaoğlu, Γιώργος Κιτσούκης, Ömer Koçağ, Ανδριάννα Κουμεντάκου, Χρύσα Κοφίνα, Νεφέλη Κυριάκου, Αναστασία Μέγα, Ευπραξία Μπαντάζου, Δέσποινα Shekine Nainti, Αρχοντία Παπαγεωργίου, Γιάννης Πρώιος, Χαράλαμπος Τουμπέκης, Μάρκος Τραϊτοράκης, Νάσος Χαλκίδης

«Το κουτί»

Performer: Γιάννης Πρώιος
Ιδέα και καλλιτεχνική επιμέλεια: FireArt
Απαγγελία: Θωμάς Κοροβίνης
Εκφώνηση: Αριστοτέλης Μαυρόπουλος
Μουσική: Κωνσταντίνος Κοφίνας
Τύμπανα: Γιώργος Μπαλτάς
Βιολί: Alex Kiou

23 Ιανουαρίου με 3 Φεβρουαρίου 2023
Εγκαίνια: Δευτέρα, 23/1, στις 12.30

Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο – Αίθουσα SPINELLI 1G 

The post «Κάτω από τον ίδιο ουρανό, γύρω από την ίδια θάλασσα»: ομαδική έκθεση στο Ευρωκοινοβούλιο appeared first on .

Σήμερα, και έχοντας μπροστά μου την συνέντευξη με την καταξιωμένη Ελληνίδα εικαστικό Πελαγία Αγγελοπούλου, θα ήθελα να αρχίσω λίγο διαφορετικά. Όχι από την τέχνη που η ίδια πρεσβεύει με αντικειμενική επιτυχία πολλές δεκαετίες αλλά από τον άνθρωπο, την προσωπικότητα της Πελαγίας Αγγελοπούλου. Η Πέλλη είναι ένας από τους πιο «νέους» ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Η σκέψη της, ο λόγος της, η ενέργεια της, ο τρόπος που χαράσσει την καλλιτεχνική της πορεία αφοπλίζουν με τον πιο θετικό τρόπο. Τα τελευταία 15 χρόνια και μέσα από πολλές συνεντεύξεις με προσωπικότητες του χώρου της Τέχνης συνειδητοποιώ πως μεγάλος καλλιτέχνης και μεγάλος άνθρωπος αποτελούν έννοιες που συχνά βαδίζουν ξεχωριστά. Και αυτό είναι το πολύ όμορφο με την Πελαγία Αγγελοπούλου: είναι ο άνθρωπος με τον οποίο θέλεις να κάνεις κουβέντα, να την ακούς, να ρωτάς, να μαθαίνεις και όλα αυτά με μία γλυκύτητα και μία ευγένεια πολύ, μα πολύ ξεχωριστή.

Το δύσκολο κομμάτι είναι όταν θες να κάνεις μία συνέντευξη μαζί της. Εκεί θα θελήσεις να χωρέσεις δεκάδες ερωτήσεις, να μάθεις για τα πρώτα βήματα στην Ελλάδα, για το κομμάτι της μάθησης αλλά και αυτό της διδαχής, το ακαδημαϊκό, όταν δίδαξε την τέχνη του ψηφιδωτού στην Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα. Τα έργα της κοσμούν της τέσσερις γωνιές του πλανήτη. Μπορεί κάποιος να βρει την Πελαγία Αγγελοπούλου στην Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα, στο Μουσείο Odakuye στο Τόκιο, στη Ρωμανική εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα στην Κολωνία ή ακόμα και στο Βατικανό, όπου το έργο της, «Crown» έχει εγκατασταθεί δίπλα στη σαρκοφάγο του Πάπα Ιωάννη-Παύλου του 3ου. Στις Βρυξέλλες, το 2008 είχαμε την χαρά να δούμε έργα της στην ατομική έκθεση της Πελαγίας Αγγελοπούλου στο Βασιλικό Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας του Cinquantenaire, στην αίθουσα της ελληνικής συλλογής αρχαιοτήτων.

Έχω μαζέψει πολλές ερωτήσεις και όπως είναι φυσικό αρχίζω να σβήνω. Προσπαθώ να μείνω συγκεντρωμένος στην τελευταία παρουσίαση έργων της η οποία έγινε στις Βρυξέλλες στα τέλη Νοεμβρίου. Η ευκαιρία δόθηκε όταν δύο Βέλγοι φιλότεχνοι δικηγόροι και συλλέκτες, οι Eliot Huisman και Serge Birenbaum οργάνωσαν την παρουσίαση του project «Π+A» το οποίο αποτελείται από 120 έργα. Με την ευκαιρία αυτή η Πελαγία Αγγελοπούλου και ο Alex Leotard ενώθηκαν σε έναν καλλιτεχνικό διάλογο με κοινωνικοπολιτικές διαστάσεις ενώ τα εγκαίνια εξελίχθηκαν με μεγάλη επιτυχία και το διεθνές κοινό το οποίο έδωσε το «παρών» στην εκδήλωση είχε την ευκαιρία να συνομιλήσει με τους καλλιτέχνες.

άποψη της έκθεσης ∏+A, UNCONVENTIONAL CORRELATIONS

Σε μία καθημερινότητα όπου οι πληροφορίες μας βομβαρδίζουν, σε μία εποχή όπου η άποψη, η ιδέα, η έκφραση, η επικοινωνία και η δημόσια έκθεση είναι πιο εύκολες και ίσως και πιο ανεξέλεγκτα κατευθυνόμενες από ποτέ, ποιος είναι ο τρόπος για να διαφοροποιηθεί ο καλλιτέχνης στην προσπάθεια του να πλησιάσει το κοινό;

Εξαρτάται πάντα από τι θα ήθελε και κυρίως τι θα είχε την δυνατότητα να πετύχει.Απλά θόρυβο και εφέ γύρω από το όνομά του ή έργο με ουσία και διάρκεια, που απαιτεί σκληρή δουλειά, αφοσίωση και ταλέντο. Η διαφοροποίηση γίνεται μόνον με τον χαρακτήρα και την ποιότητα του καλλιτεχνικού έργου.
Είστε από τους καλλιτέχνες που ξαφνιάζετε ευχάριστα το φιλότεχνο κοινό: Αλλαγή, εξέλιξη στο δημιουργικό ύφος, διαφορετικές ιδέες, νέα ριζοσπαστικά πρότζεκτ. Ποια είναι τα ερεθίσματα που σας οδηγούν στην εξέλιξη της καλλιτεχνικής σας δημιουργίας;

Το έργο μου οι σκέψεις μου και η ζωή μου είναι ένα .Όλα υφίστανται αλλαγές και επιδράσεις, αφού τίποτα δεν μένει σταθερό. Επομένως οι όποιες αλλαγές εξελίσσονται φυσιολογικά σε σχέση με τις εκάστοτε αναζητήσεις που αφορούν την τέχνη και την ζωή όχι μόνο την δική μου αλλά και των άλλων.
Στην τελευταία σας έκθεση την οποία είχαμε την χαρά να απολαύσουμε στον χώρο B49 βρίσκεστε σε συνεργασία με τον Axel Leotard. Ποια ήταν η γενεσιουργός ιδέα του «π+A Project» και πως σηματοδοτεί το πρότζεκτ αυτό την δική σας καλλιτεχνική πορεία;

Ο Axel Leotard είναι Γάλλος εκδότης ,φωτογράφος και συγγραφέας ένας εξαιρετικός φίλος με τον οποίο υπάρχει ένας δημιουργικός ,προβοκατόρικος διάλογος που αναπτύχθηκε σταδιακά πάνω στα κοινωνικά, πολιτικά και πολιτιστικά ζητήματα, τα φύλα, τα κοινωνικά μοντέλα, τις κατατάξεις και τις εποχές. Στο Π+Α πρότζεκτ, αυτά όλα αντιπαρατίθενται με ένα τρόπο που θέτει ερωτήματα και ενθαρρύνει την κατανόηση και αποδοχή του διαφορετικού. Μία σειρά από 500 προσωπικές φωτογραφίες του, ήταν το κλειδί για να απαλλαγώ από ενδοιασμούς και αναστολές στο να εκθέσω όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου, που πάντα είχα, σε σχέση με αυτά τα θέματα.

Η Πελαγία Αγγελοπούλου με τον Eliot Huisman

Τι υπεραξία φέρει για εσάς η φωτογραφία -και κατ ́ επέκταση η επιλογή φωτογραφιών στα έργα σας – ως μέσο καλλιτεχνικής επικοινωνίας;

Η φωτογραφία συλλαμβάνει την στιγμή , είναι σύγχρονη και γέννημα ευθύς εξ αρχής της τεχνολογίας, με την οποία εξελίσσεται ταυτόχρονα. Μου δίνει την δυνατότητα να έχω ένα τεράστιο αρχείο εικόνων, ακόμη και από γεγονότα σημερινά παλιά η ιστορικά η και από έργα τέχνης. Στο έργο μου λειτουργούν σαν ιερογλυφικά σαν γράμματα που βοηθούν την αφήγηση των σκέψεων και συναισθημάτων μου.
Πόσο σημαντική είναι το τρίπτυχο Σύνθεση- Αποσύνθεση- Ανασύνθεση στην διαδικασία δημιουργίας Τέχνης για εσάς;

Τα δυο μέσα που χρησιμοποιώ για τις εικαστικές αναζητήσεις μου είναι το ψηφιδωτό και το κολλάζ. Και στις δυο περιπτώσεις αποδομώ υλικά και τα αναδομώ σε κάτι άλλο συνθέτοντας τις εικόνες μου.

Άποψη της έκθεσης

Υπάρχει «διάλογος» του καλλιτέχνη, με το φιλότεχνο κοινό ή η επικοινωνία σταματάει με την παράδοση σε έκθεση ενός ή περισσότερων έργων;

Ο διάλογος αρχίζει στην έκθεση όταν το έργο παρουσιάζεται στο κοινό και αυτό είναι το επιθυμητό που δεν θα πρέπει όμως να επηρεάζει τον καλλιτέχνη κατά την διάρκεια της δημιουργίας του.
Ποια είναι η σχέση που έχετε με τους νέους ανθρώπους και ειδικότερα με αυτούς οι οποίοι ασχολούνται με την Τέχνη;

Με ενδιαφέρει το έργο μου να συγκινεί και να ενδιαφέρει τους νέους γιατί ο δημιουργός, πρέπει να είναι μπροστά από την εποχή του και να προσβλέπει στο μέλλον.Όσο για τους καλλιτέχνες ανεξάρτητα ηλικίας, λογικά πνευματικά πρέπει να είναι νέοι και τότε η άποψη τους μετράει για μένα.

Η Πελαγία Αγγελοπούλου με τον Serge Birenbaum

Ποιους τρεις σταθμούς της καλλιτεχνικής σας πορείας, μέχρι σήμερα, θα μνημονεύατε πρώτους και γιατί;

Η πρώτη περίοδος είναι στην Ελλάδα που σπουδάζω διαμορφώνω την αισθητική μου κάνω τα πρώτα καλλιτεχνικά βήματα με επιτυχία και διδάσκω στην Καλών Τεχνών της Αθήνας.
Η δεύτερη είναι όταν μετά από σειρά εκθέσεων σε μουσεία της Ιαπωνίας αποφασίζω να φύγω από την πατρίδα μου και να διευρύνω τις δυνατότητες προβολής του έργου μου και τις γνώσεις μου, με επιρροές, ερεθίσματα και πληροφορίες από διαφορετικές χώρες και πολιτισμούς.
Η τρίτη είναι τώρα που απελευθερώνω την δημιουργικότητα και την σκέψη μου για να εκφραστώ χωρίς δεσμεύσεις τεχνικές λόγω χρήσης συγκεκριμένου μέσου, αλλά ούτε και κοινωνικές για να μην σοκάρω αντίθετα οφείλω να σοκάρω.
Ποιες είναι τα χαρακτηριστικά του χαρακτήρα σας που σας επιτρέπουν να περνάτε τις δυσκολίες;

Είναι η ίδια μου η δουλειά, η δημιουργικότητα, η έρευνα, που είναι το καταφύγιο η απόδραση από το τέλμα και η δύναμη μου.
Ποια είναι σήμερα η εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό αναφορικά με τον κόσμο της Τέχνης;

Δεν έχω σαφή εικόνα πάνω σε αυτό το θέμα όμως είμαι ευτυχής που διαπιστώνω ότι υπάρχουν πολλοί νέοι ταλαντούχοι καλλιτέχνες στην Ελλάδα, αλλά δυστυχώς η Ελλάδα ποτέ δεν προέβαλλε και δεν υποστήριξε σωστά το ποιοτικό και αυθεντικό πολιτιστικό προϊόν της!

Πελαγία Αγγελοπούλου

Πελαγία Αγγελοπούλου website

Photos: Αλέξανδρος Μιχαηλίδης / Newsville.be

The post Πελαγία Αγγελοπούλου: «Η διαφοροποίηση γίνεται με τον χαρακτήρα και την ποιότητα του καλλιτεχνικού έργου» appeared first on .