Κύριε Καιρίδη, βλέποντας και διαβάζοντας συνεντεύξεις Ελλήνων υποψηφίων στις Ευρωεκλογές διαφαίνεται καθαρά πως η διάκριση ανάμεσα σε εθνικά και ευρωπαϊκά θέματα αρχίζει να χάνει τη σημασία της. Χωρίς αυτό να είναι χαρακτηριστικό μόνο της πατρίδας μας, ποιος πιστεύετε πως είναι ο τρόπος για να αρχίσουμε επιτέλους να μιλάμε και για «Ευρώπη» στην Ελλάδα;

Όσο συνειδητοποιούμε ότι η εθνική ταυτότητα δεν μπορεί να έχει προοπτική αποκομμένη από την ευρωπαϊκή και όσο αντιλαμβανόμαστε ότι η καθημερινή μας ζωή επηρεάζεται καθοριστικά από τις κοινές ευρωπαϊκές διαδικασίες, τόσο περισσότερο θα μιλάμε για «Ευρώπη». Αυτό ισχύει για όλες τις εθνικές κοινωνίες της Ευρώπης, πολύ περισσότερο όμως θα γίνεται αντιληπτό και αναγκαίο για εκείνες που έχουν οξυμένα προβλήματα εθνικής στήριξης και ασφάλειας, όπως η χώρα μας.

Στις προηγούμενες ευρωεκλογές το ποσοστό συμμετοχής στην Ευρώπη ήταν το χαμηλότερο ποσοστό στην ιστορία από το 1979: 42.6% από τα 350 εκατομμύρια εγγεγραμμένων ψηφοφόρων άσκησαν το εκλογικό τους δικαίωμα. Εξίσου μεγάλο ήταν το ποσοστό αποχής στην Ελλάδα με 40,67%. Πως αντιμετωπίζει η Νέα Δημοκρατία και το Ευρωπαϊκό Λαϊκό κόμμα αυτό το γεγονός;

Σίγουρα η μέχρι τώρα αποχή και το μειωμένο ενδιαφέρον για τις ευρωεκλογές ήταν στοιχείο πολιτικής απόστασης από τα ευρωπαϊκά πράγματα αλλά ήταν και στοιχείο μιας πολιτικής αμεριμνησίας. Ότι τα ευρωπαϊκά πράγματα κινούνται σε μια πολιτική ρουτίνα, που οι ευρωεκλογές δεν μπορούν να επηρεάσουν. Όμως, αυτό αλλάζει. Τώρα το ευρωπαϊκό εγχείρημα αποκτά έντονο διακύβευμα, δέχεται απειλές σκεπτικισμού και απόρριψης. Η Ευρώπη ή θα επιταχύνει τον ενοποιητικό βηματισμό της ή θα μπει σε πορεία περιθωριοποίησης. Εννοώ στον παγκόσμιο ανταγωνισμό. Αυτό θα δημιουργήσει όρους πολιτικής ενεργοποίησης και θα εκφραστεί και στις ευρωπαϊκές αντιπροσωπευτικές διαδικασίες.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο πιο «δημοκρατικός» από τους τρεις πυλώνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει τον τελευταίο λόγο στις σημαντικές αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον της Ευρώπης. Με ποιο τρόπο πιστεύετε πως αυτό το χάσμα μπορεί να μειωθεί;

Το πρόβλημα του υποτιμημένου ρόλου της νομοθετικής εξουσίας απέναντι στην εκτελεστική δεν το αντιμετωπίζουν μόνο οι υπερεθνικοί οργανισμοί, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και τα εθνικά πολιτικά συστήματα στην Ευρώπη. Είναι το μείζον θέμα κρίσης της δημοκρατίας και της πολιτικής αντιπροσώπευσης. Αυτό αντιμετωπίζεται θεσμικά με τη μεταφορά εξουσιών και πόρων στη νομοθετική εξουσία και εν προκειμένω στο Ευρωκοινοβούλιο. Όμως η ριζική αντιμετώπιση του προβλήματος είναι επί της ουσίας πολιτική και σημαίνει συσχετισμούς απαίτησης των κυβερνήσεων και των πολιτών για διεύρυνση της δημοκρατίας. Στη ρίζα του σημαίνει ότι πάμε σε ευρωπαϊκές κοινωνίες συμμετοχής, ελευθερίας αλλά και ευθύνης.

Μεταναστευτικό, οικονομία, ακραίες πολιτικές τάσεις και Brexit είναι τα θέματα που επικρατούν στην προεκλογική ατζέντα σε πολλές χώρες της Ένωσης, οδηγώντας πολλές φορές σε πολωτικές τάσεις. Ποια είναι τα θέματα ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος που εσείς βάζετε σε προτεραιότητα;

Όλα όσα αναφέρετε είναι θέματα προτεραιότητας, τα οποία άλλωστε αλληλοεπηρεάζονται και συνδιαμορφώνουν την επίκαιρη ευρωπαϊκή ατζέντα. Αν θέλατε όμως μια μονολεκτική απάντηση, θα σας έλεγα το μεταναστευτικό. Θα καθορίσει τις μελλοντικές εξελίξεις αλλά και θα διαμορφώσει τις διαχωριστικές πολιτικές γραμμές του ευρωπαϊκού πολιτικού σκηνικού, όπως επίσης, σε μεγάλο βαθμό, και των εθνικών πολιτικών συστημάτων.

Η Ευρώπη είναι στο επίκεντρο του παγκόσμιου μεταναστευτικού προβλήματος και χρειάζεται πολύ σοβαρές και επεξεργασμένες πολιτικές απαντήσεις. Όχι απλοϊκές αλλά σύνθετες και σε βάθος χρόνου, που να περιλαμβάνει και το στοιχείο της ανθρωπιστικής αλληλεγγύης αλλά και το εξίσου σοβαρό στοιχείο της ασφάλειας των λαών της. Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη πρέπει να συνοδεύεται από τα ευρωπαϊκά σύνορα. Είναι σημαντικό η Ευρώπη να βγει δυνατή και ενισχυμένη σ’ έναν νέο πολυπολικό κόσμο διότι αποτελεί τον σημαντικότερο φάρο πολιτισμού, ευημερίας και ειρήνης.

Ευρωπαϊκός πατριωτισμός, ευρωπαϊκή ταυτότητα και ατομική ευθύνη. Πως συνδέονται σήμερα στην Ελλάδα αυτές οι έννοιες;

Στα διάφορα έθνη της Ευρώπης αλλά εξίσου και στην Ελλάδα είναι η στιγμή να δούμε καθαρά ότι ή θα πάμε σε περισσότερο Ευρώπη και θα κτίσουμε ευρωπαϊκή ταυτότητα ή θα χαθούμε και θα παρακμάσουμε και ως μεμονωμένα έθνη της. Ο εθνοκάπηλος λαϊκισμός σήμερα προσπαθεί ν’ αντιπαραθέσει την εθνική στην ευρωπαϊκή ταυτότητα. Θάβει τη μεγάλη αλήθεια ότι στο σημερινό πλανητικό ανταγωνισμό δεν μπορεί κανένα ευρωπαϊκό κράτος να ευημερήσει μόνο του. Αν θέλουμε λοιπόν βιώσιμη και όχι φθίνουσα εξέλιξη του εθνικού προσώπου μόνο στα πλαίσια της ευρωπαϊκής ταυτότητας μπορεί αυτό να υπάρξει..

Είναι πολύ πιθανό, για πρώτη φορά, το ΕΛΚ και η ομάδα των Σοσιαλιστών να μην έχει την πλειοψηφία στο νέο Ευρωκοινοβούλιο. Ποια η πρόβλεψή σας για τις πολιτικές συμμαχίες που θα εμφανιστούν και ποια η σκέψη σας για την εκλογή του νέου προέδρου της Επιτροπής;

Πράγματι, υπάρχει πολιτική ρευστότητα και μπορεί να γίνουν πολλές υποθέσεις σχετικά με την εκλογή του νέου προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Για ένα πράγμα όμως μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι το ΕΛΚ θα συνεχίσει να είναι η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη και ταυτόχρονα θα αποτελέσει το πολιτικό επίκεντρο των διεργασιών, διαβουλεύσεων και πρωτοβουλιών για τις τελικές αποφάσεις διαμόρφωσης των νέων ευρωπαϊκών οργάνων.

Ποια είναι τα πολιτικά σας επιχειρήματα, εν όψει των ευρωεκλογών, πρώτα απέναντι σε έναν νέο ψηφοφόρο 17 ετών που θα ψηφίσει για πρώτη φορά φέτος και στη συνέχεια σε ένα υψηλόβαθμο στέλεχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες;

Οι νέοι σήμερα, ευτυχώς από νωρίς γνωρίζουν τον κόσμο. Σ’ ένα 17άρη θα του έλεγα, σύγκρινε τον κόσμο, βρες πια είναι η ήπειρος του πολιτισμού, της ανθρωπιάς, της ευημερίας και της ειρήνης και προστάτεψε την. Προστάτεψε το ίδιο σου το μέλλον. Και είναι αλήθεια ότι οι νέοι στην Αγγλία και αλλού αποδείχτηκαν οι βασικοί υπέρμαχοι της ευρωπαϊκής ιδέας. Σε ένα υψηλόβαθμο στέλεχος των Βρυξελλών θα του έλεγα πολιτικά σκύψε, αφουγκράσου και πείσε διότι το έργο που επιτελείς είναι σημαντικό αλλά δεν είναι κατανοητό και συνεργάσου με τους ευρωβουλευτές που αποτελούν ακριβώς αυτό, τη γέφυρα επικοινωνίας με τους ευρωπαϊκούς λαούς.

*Ο Δημήτρης Καιρίδης δίδαξε διεθνή πολιτική στο Harvard, στο Tufts, στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και, τώρα, διδάσκει διεθνή και ευρωπαϊκή πολιτική στο Πάντειο. Σήμερα είναι επιστημονικός υπεύθυνος στο Ίδρυμα «Κωνσταντίνος Γ. Καραμανλής», διευθύνει μια διεθνή εκπαιδευτική πρωτοβουλία, τη «Θερινή Ακαδημία της Ολυμπίας» και το δίκτυο προβληματισμού και δράσης «Navarino Network». Τα τελευταία χρόνια είναι συνεργάτης της τηλεόρασης του Action 24 στην Αθήνα και αρθρογραφεί στο OnAlert.gr/Newsit.gr.

The post Δημήτρης Καιρίδης: «Η Ευρώπη αποτελεί τον σημαντικότερο φάρο πολιτισμού, ευημερίας και ειρήνης» appeared first on .

Το ρεπορτάζ με τίτλο «Οι Σλάβοι Μακεδόνες: Η αόρατη μειονότητα της Ελλάδας», το οποίο εμφανίστηκε προχθές στην πρώτη σελίδα του ιστοτόπου του BBC στο διαδίκτυο, δημοσιεύτηκε στη χειρότερη δυνατή στιγμή για τους Έλληνες υποστηρικτές της Συμφωνίας των Πρεσπών και για την ελληνική κυβέρνηση. Την ώρα που τα πνεύματα, ιδίως στην ελληνική Μακεδονία, παραμένουν οξυμένα, το ρεπορτάζ επιβεβαιώνει τους χειρότερους φόβους των σοβαρών και μετριοπαθών επικριτών της Συμφωνίας, που, σε αντίθεση με τους υποστηρικτές της, έκαναν τον κόπο να τη διαβάσουν και να αντιληφθούν τα σοβαρά προβλήματά της.

Πριν «αλλέκτωρ λαλήσει τρεις», αποδεικνύεται ότι η Συμφωνία δεν κλείνει το Μακεδονικό αλλά το ξανα-ανοίγει, αφού η Ελλάδα εμφανίζεται να αποδέχεται και, διά της υπογραφής της, να επικυρώνει τον μακεδονισμό. Η συζήτηση για καταπιεσμένες μειονότητες, μόνο κακό κάνει για τη σταθερότητα της νότιας Βαλκανικής και τις διμερείς σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Βόρειας Μακεδονίας. Η μετατροπή της Ελλάδας από κατήγορο του αλυτρωτισμού των Σκοπίων σε κατηγορούμενη για καταπίεση της «σλάβο-μακεδονικής μειονότητας» μόνο επιτυχία της εξωτερικής μας πολιτικής δεν είναι.

Τέτοια ρεπορτάζ μπορεί να πυροδοτήσουν αχρείαστες εντάσεις μεταξύ των Ελλήνων Μακεδόνων και των λιγοστών δίγλωσσων σλαβόφωνων συμπολιτών τους, των οποίων τα ατομικά δικαιώματα είναι απαραβίαστα, χωρίς αυτό να οδηγεί, σε καμία περίπτωση, σε αναγνώριση ξεχωριστών συλλογικών δικαιωμάτων. Είναι άλλο πράγμα ο απόλυτος σεβασμός στα ατομικά δικαιώματα του καθένα και άλλο η αναγνώριση «μειονοτικών» δικαιωμάτων σε μια λιγότερο ή περισσότερο υπαρκτή ομάδα του πληθυσμού. Τέτοια δικαιώματα κανένα ευρωπαϊκό κράτος, όσο «προηγμένο» κι αν είναι, δεν αναγνωρίζει αψήφιστα και, κάτι τέτοιο, με δεδομένο το ισχνό μέγεθος και τη μεγάλη αστάθεια της Βαλκανικής θα ήταν αδιανόητο για την Ελλάδα σήμερα.

Όπως, κατ’ επανάληψη γράψαμε σε αυτήν εδώ τη στήλη, αντί η ελληνική κυβέρνηση να πάρει τη σύνθετη ονομασία «Βόρεια Μακεδονία» και να δώσει την ένταξη στο ΝΑΤΟ, επέτρεψε τη διεύρυνση της διαπραγμάτευσης στα ταυτοτικά ζητήματα, όπου ηττήθηκε κατά κράτος. Αντάλλαξε τη σύνθετη ονομασία του κράτους με την αναγνώριση μακεδονικής εθνικής ταυτότητας. Όμως το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ η ονομασία του κράτους αλλά το ιδεολόγημα του μακεδονισμού που αυτή υπέκρυπτε και που τώρα φαίνεται η Ελλάδα να επικυρώνει.

Η δημοσίευση των οδηγιών του Υπουργείου Εξωτερικών της Βόρειας Μακεδονίας για τη σωστή χρήση και αναφορά στη Μακεδονία και του επιθέτου μακεδονικός/ή/ό περιγράφουν με σχεδόν κωμικό τρόπο τη σύγχυση που η Συμφωνία των Πρεσπών φέρνει στις σχέσεις των δυο χωρών. Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών απέφυγε να διαψεύσει τις αρχές της γείτονος και, με εξίσου κωμικό τρόπο, επέλεξε να πετάξει τη μπάλα στην εξέδρα. Η κυβέρνηση από την πρώτη στιγμή που δημοσιεύτηκε η Συμφωνία παίζει το κρυφτούλι και δεν απαντά στο απλό: ποιος θα είναι ο επιθετικός προσδιορισμός που θα χρησιμοποιούμε για ότι προέρχεται από τη γείτονα, αφού το «βορειο-μακεδονικός/ή/ό» δεν προβλέπεται στη Συμφωνία;

Πηγή: onalert.gr
Μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο μέρος του άρθρου του Δημ. Καιρίδη, με τίτλο «Η αόρατη μειονότητα της Ελλάδος», εδώ. 
*Ο Δημήτρης Καιρίδης είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών στο Πάντειο Πανεπιστήμιο καθώς και διευθυντής στο Δίκτυο Ναυαρίνο

The post «BBC: Η Ελλάδα από κατήγορος κατηγορουμένη», άρθρο του Δημ. Καιρίδη appeared first on .