Κατά τη διάρκεια της συνάντησης η κα Gilmore ανέφερε ότι η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα αναγνωρίζει τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, γενέτειρα της Δημοκρατίας, η οποία αποτελεί «παράδειγμα προς μίμηση» ως προς τον ανθρωπισμό, με τον οποίο αντιμετωπίζει τις προσφυγικές ροές.

Η Αναπληρώτρια Ύπατη Αρμοστής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα δήλωσε εντυπωσιασμένη από την αλληλεγγύη που επέδειξε τόσο η ελληνική Κυβέρνηση, όσο και η ελληνική κοινωνία προς τους πρόσφυγες και υπογράμμισε ότι η χώρα μας επωμίζεται μεγάλο βάρος της προσφυγικής κρίσης, αλλά ταυτόχρονα αναλαμβάνει στο έπακρο τις ευθύνες που της αναλογούν.

Παράλληλα, η κα Gilmore επανέλαβε ότι το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα βρίσκεται στο πλευρό της Ελλάδας και αποκάλεσε την Ελλάδα «πηγή έμπνευσης του σύγχρονου Ανθρωπισμού».

Από πλευράς του, ο κ. Αμανατίδης υπογράμμισε ότι «είναι σήμερα πανθομολογούμενο ότι η Ελληνική Κυβέρνηση, υποστηριζόμενη από την κοινωνία των πολιτών, διεθνείς δρώντες και απλούς Έλληνες πολίτες, έχει δώσει μεγάλη προτεραιότητα στην προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των προσφύγων και των μεταναστών. Ιδιαίτερα σε εκείνους που ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες όπως έγκυες γυναίκες, ασυνόδευτοι ανήλικοι, άτομα με αναπηρία. Θεμελιώδη δικαιώματα,  όπως το δικαίωμα στη ζωή ή το δικαίωμα στην υγεία και την εκπαίδευση, βρίσκονται στο επίκεντρο των πολιτικών μας. Αυτό είναι πρόδηλο από τις χιλιάδες ζωές που έχουν σωθεί στο Αιγαίο Πέλαγος από την Ελληνική Ακτοφυλακή και απλούς ψαράδες κατά την διάρκεια των τελευταίων δύο ετών, από όταν ξεκίνησε αυτή η δίχως προηγούμενο κρίση».

Ο Υφυπουργός Εξωτερικών επισήμανε ακόμη ότι η προσφυγική κρίση υπερβαίνει τις δυνατότητες και τον σχεδιασμό κάθε κράτους ξεχωριστά και θα πρέπει να αντιμετωπιστεί συλλογικά σε συνεργασία με άλλα κράτη μέλη της ΕΕ και με έναν ευρύτερο συντονισμό ανάμεσα στις χώρες προέλευσης, διέλευσης και εκείνες που αποτελούν τελικό  προορισμό.

The post Kate Gilmore: Η Ελλάδα «πηγή έμπνευσης του σύγχρονου Ανθρωπισμού» appeared first on .

Συμμετείχαν οι κ.κ. Γρηγόρης Νιώτης, Τάκης Σκανδαλάκης, Κώστας Τσιάρας, Δημήτρης Δόλλης, Σπύρος Κουβέλης, Άκης Γεροντόπουλος και ο ΥΦΥΠΕΞ επί Εκκλησιαστικών και Πολιτιστικών θεμάτων Γιάννης Αμανατίδης.

Επίσης συμμετείχαν ο Γενικός Διευθυντής της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού κ.Μιχάλης Κόκκινος, ο αναπληρωτής του κ. Δημήτρης Πλευράκης και από το Διπλωματικό Γραφείο του Υφυπουργού η Διευθύντρια κα Μάγια Σολωμού και οι κκ Βίκτωρας Μαλιγκούδης και Χρήστος Δημητρίου.

Στη δίωρη συνάντηση υπήρξε ταύτιση απόψεων στους βασικούς άξονες που πρέπει να διέπουν την ανασύσταση των σχέσεων του Εθνικού Κέντρου με την Ομογένεια και οι οποίοι είναι:

• Η γλώσσα και η ελληνική παιδεία.
• Η Εκκλησία.
• Η αναδιοργάνωση του ομογενειακού Ελληνισμού.
• Ένα νέο ΣΑΕ ως δεξαμενή σκέψης (thinktank), ως συμβουλευτικό Όργανο της ελληνικής Πολιτείας για τη διαχείριση Ομογενειακών θεμάτων, όπως προβλέπεται και συνταγματικά, με την υποστήριξη της Ελλάδας ως προς τη νέα οργάνωσή του και αυτοχρηματοδοτούμενο ως προς τη λειτουργία του, με τη δυνατότητα συμμετοχής του κάθε Ομογενή ξεχωριστά (φυσικά πρόσωπα).
• Η αναγκαιότητα συστηματικότερης προσέγγισης στους επιχειρηματικούς πυλώνες της Ομογένειας που, λόγω της οικονομικής τους διείσδυσης, ασκούν, εκτός των άλλων, και επιρροή στις τοπικές κοινωνίες και κυβερνήσεις, χρήσιμο για θέματα ελληνικού εθνικού συμφέροντος.
• Η χάραξη πολιτικής για τη πολύ νέα γενιά μεταναστών, που στην πλειοψηφία τους είναι επιστήμονες και απόφοιτοι ελληνικών ΑΕΙ.

Επίσης  επισημάνθηκε ότι το Υφυπουργείο Απόδημου Ελληνισμού, ανεξάρτητα αν εστιάζει τη μεγαλύτερη προσοχή του στον Ελληνισμό των Ηνωμένων Πολιτειών, επειδή είναι μία χώρα με καθοριστικές επιρροές στην παγκόσμια πολιτική ατζέντα, οφείλει να διαχειρίζεται ισόποσα και τη Διασπορά στον Καναδά, Αυστραλία, Ασία, Ευρώπη, Λατινική Αμερική και Αφρική όπου, μάλιστα, δεν επιτρέπεται να αγνοούνται οι μικρές αλλά δυναμικές κοινότητες Ελλήνων που βρίσκονται σε κράτη όπως η Μοζαμβίκη, Τανζανία, Μποτσουάνα, Κογκό, Αιθιοπία κλπ,  και φυσικά ο μεγάλος Ελληνισμός στη Νότιο Αφρική ή την Αίγυπτο.

Όπως δήλωσε μετά το τέλος της συνάντησης ο Υφυπουργός Εξωτερικών Τέρενς Κουίκ:

«Θέλω να ευχαριστήσω όλους τους πρώην συναδέλφους μου που ανταποκρίθηκαν με πολύ μεγάλη προθυμία σε αυτήν την πρόσκληση που τους απηύθυνα. Ήταν η πρώτη φορά που έγινε τέτοια σύναξη. Και ήταν πολύ σημαντικό να καταθέσει ο καθένας την εμπειρία του αλλά και τις σκέψεις του για το αύριο.

Από δεκαετία σε δεκαετία έχουμε ισχυρές μεταβολές στο Ομογενειακό γίγνεσθαι. Έχουμε προχωρήσει σε τέταρτες και πέμπτες, ακόμα και έκτες γενεές Ομογενών, πολλοί από τους οποίους χάνουν και τη γλώσσα και την επαφή τους με την Ελλάδα.

Έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, πρέπει το γρηγορότερο να εκπονήσουμε ένα νέο εθνικό σχέδιο για τον Ελληνισμό της Διασποράς με δύο πολύ βασικά ερωτήματα: Το τί θέλουμε εμείς από την Ομογένεια και το τί θέλει η Ομογένεια από εμάς. Επαναλαμβάνω, υπό το πρίσμα ότι πολλά πράγματα αλλάζουν μέσα από μία παγκοσμιοποίηση, μέσα από μικτούς γάμους, ακόμα και από το γεγονός ότι τα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα των πρώτων μεταναστών, διαπρέπουν στους επαγγελματικούς τους χώρους, δίνοντας ελάχιστο έως και καθόλου χρόνο στα ζητήματα που αφορούν τη Διασπορά. Ίσως να μην θέλουν και να ασχολούνται με Σωματεία και με Ομοσπονδίες, αν και οι Οργανώσεις που είναι δεμένες με ιδιαίτερες Πατρίδες, έχουν πολύ μεγαλύτερη συνοχή στο εσωτερικό τους.

Για παράδειγμα είναι πολύ πιο δεμένες Σωματεία και Οργανώσεις που εκφράζουν τους Ελληνοαμερικανούς ή τους Ελληνοκαναδούς ή τους Ελληνοαυστραλούς από Θεσσαλονίκη, τη Σπάρτη, τις Σέρρες, τη Μεσσηνία, τα Δωδεκάνησα, την Κεφαλονιά κλπ.

Για ακόμη μια φορά θέλω να ευχαριστήσω τους πρώην Υφυπουργούς Εξωτερικών για τη συμμετοχή τους σε αυτήν την πολύ φιλική και αποτελεσματική σύσκεψη, αποδεικνύοντας ότι πράγματι στα Ομογενειακά θέματα δεν χωράει τίποτα άλλο, παρά μόνο η απόλυτη διάθεση της συνεργασίας και συναίνεσης απέναντι στον Ελληνισμό της Διασποράς».

Τέλος, συμφωνήθηκε να υπάρξουν και μεμονωμένες συναντήσεις του Υφυπουργού Εξωτερικών Τέρενς Κουίκ με τους πρώην συναδέλφους του, προκειμένου να εξειδικευτούν θέματα που έθεσαν ο καθένας ξεχωριστά και έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα και ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

The post 8 πρώην και νυν Υφυπουργοί Εξωτερικών συναντήθηκαν και συζήτησαν για θέματα ομογένειας appeared first on .

The post Επίσκεψη Υφυπουργού Εξωτερικών, Γιάννη Αμανατίδη στα ομογενειακά σχολεία της Κωνσταντινούπολης appeared first on .

Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας,

Παναγιώτατε,

Μακαριώτατοι,

Σοφολογιώτατοι,

Κυρίες και κύριοι,

Η κατανόηση της φύσης των συγκρούσεων που σχετίζονται με τη διαφορετικότητα, και η εξεύρεση των μέσων για την ειρηνική τους διευθέτηση με τρόπο που θα ενδυναμώνει και θα προωθεί τη δημοκρατία είναι μία από τις μεγάλες κοινωνικές και πολιτικές προκλήσεις της εποχής μας. Οι συγκρούσεις με βάση τη φυλή, την εθνικότητα, το φύλο, τον πολιτισμό και τη θρησκευτική πίστη επαναφέρουν την παγκόσμια κοινότητα σε ένα προ-νεωτερικό επίπεδο, το οποίο τις αμέσως προηγούμενες δεκαετίες φαινόταν να έχει ξεπερασθεί. Αυτά τα ζητήματα και οι συγκρούσεις ενδυναμώνονται κατά τρόπο ιλιγγιώδη, σε συνάρτηση με τις οικονομικές και τεχνολογικές αλλαγές, τις δημογραφικές εξελίξεις, και την ανάδυση μίας νέο-εθνικιστικής ιδεολογικής κίνησης, στην οποία κυριαρχούν τα θρησκευτικά χαρακτηριστικά.

Η σύγχρονη γεωγραφία και πολιτική στη Μέση Ανατολή έχουν προσδιορισθεί από τα εθνικιστικά κινήματα της περιοχής, τα οποία εκκίνησαν τον 19^ο αιώνα. Το μεγαλύτερο μέρος της συνεχιζόμενης βίας στη Μέση Ανατολή σχετίζεται με ματαιωμένους αγώνες για αυτοδιάθεση και έχει τις ρίζες της στην αποικιακή κληρονομιά. Πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή ενοποιήθηκε για περίπου 500 χρόνια υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αν και η ευρωπαϊκή αποικιοκρατία, η οποία εμφανίσθηκε τον 18^ο αιώνα, ανταγωνίσθηκε με την οθωμανική κυριαρχία κατά τη διάρκεια της τελευταίας περιόδου της Αυτοκρατορίας. Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι ευρωπαϊκές δυνάμεις διαίρεσαν την υπόλοιπη περιοχή σε ζώνες επιρροής ενώ η πρώην Αυτοκρατορία συρρικνώθηκε στην περιοχή της σημερινής Τουρκίας. Μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, οι εξεγέρσεις με βάση εθνικιστικά ιδανικά οδήγησαν στην αποδέσμευση από την ευρωπαϊκή αποικιακή κυριαρχία σε ολόκληρη την περιοχή. Οι προσπάθειες για την ενοποίηση των παλαιών βιλαετίων κάτω από το ιδεώδες του Παναραβισμού απέτυχαν και έτσι προέκυψαν εθνικά κράτη, τα οποία καθορίσθηκαν γεωγραφικά με βάση τα προηγούμενα αποικιακά σύνορα. Η περιορισμένη επιτυχία πολλών εθνών της Μέσης Ανατολής να παράσχουν επαρκή υλική και πνευματική ολοκλήρωση για τους πληθυσμούς τους, και η ισχυρή ιδεολογική αντίσταση στη Δυτική επιρροή, έχουν οδηγήσει σε συνεχείς αναζητήσεις για την ταυτότητα των λαών της περιοχής. Οι συγκρούσεις εξαιτίας των θρησκευτικών, πολιτιστικών και φυλετικών σχέσεων και ιδιαιτεροτήτων είναι, εν πολλοίς, αποτέλεσμα αυτών των αναζητήσεων.

Σήμερα η Μέση Ανατολή παραμένει το πεδίο ενός εκτεταμένου και αιματηρού αγώνα για εξουσία και επιρροή, που έχει επιτρέψει σε εξτρεμιστικές ομάδες να ανέλθουν στο προσκήνιο. Οι σεχταριστικές και θρησκευτικές συγκρούσεις συνέβαλλαν στη σταδιακή εξασθένιση και, εν πολλοίς, την κατάρρευση του κράτους σε χώρες όπως η Συρία και το Ιράκ και την επαναβεβαίωση του αυταρχισμού σε άλλα τμήματα της περιοχής. Η κατάσταση των θρησκευτικών μειονοτήτων χαρακτηρίζει την ευρύτερη περιφερειακή ανάγκη πολυφωνίας και ανοχής, και οφείλει να οδηγήσει στην υιοθέτηση πιο αποτελεσματικών στρατηγικών ειρήνευσης προκειμένου να αντιμετωπισθούν τα δεινά των μειονοτήτων, συμβάλλοντας στην παραγωγή μεγαλύτερης σταθερότητας σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα. Ωστόσο, οι στρατηγικές αυτές θα είναι επιτυχείς μόνον εάν το θέμα προσεγγίζεται με μεγάλη ευαισθησία και φροντίδα στο ευρύτερο πλαίσιο των αλλαγών στην περιοχή.

Ο παραδοσιακός τρόπος ζωής και συμπεριφοράς, η τεχνολογική πρόοδος, καθώς και η συμπόρευση με προοδευτικότερα ή συντηρητικότερα πολιτιστικά σχήματα, αναδείχθηκαν στο παρελθόν -έστω και αποσπασματικά- ως θεμιτοί παράγοντες, οι οποίοι θα μπορούσαν να διατηρηθούν παράλληλα. Τα κράτη της Μέσης Ανατολής δεν χρειάζεται να επιλέξουν μεταξύ του μοντερνισμού και της παραδοσιαρχίας, ούτε συνεπάγεται ότι θα πρέπει ο ένας να αποβεί σε βάρος της άλλης μέσω της εφαρμογής καταναγκαστικών μέτρων. Αντίθετα, θα μπορούσαν να καταστούν συμβατά αν επιδιωχθεί η ισορροπία με την προώθηση της ανεκτικότητας, της κατανόησης των διαφορετικών αναγκών και επιλογών, καθώς και την οικοδόμηση μεθόδων συμβιβασμού. Η αρνητική στάση απέναντι στην πολυπολιτισμικότητα, που φαίνεται να επικρατεί, οφείλει να αντικατασταθεί από την προσπάθεια εμπέδωσης της δημοκρατίας και της ανεκτικότητας, που συνεπάγεται για την εφαρμογή της, αναγνωρίζοντας ότι όλες οι ειρηνικές πολιτιστικές τάσεις είναι νόμιμες εντός της κοινωνίας.

Η Μέση Ανατολή βρίσκεται στη μέση μίας περιόδου μετάβασης, όπου η ρευστότητα και οι συγκρούσεις συνέβαλαν στον κατακερματισμό των κρατών και την παρασάλευση της έννομης τάξης. Στο πλαίσιο αυτό, οι πολίτες από όλα τα κοινωνικά στρώματα έχουν καταστεί ευάλωτοι ως προς την κατοχύρωση και τον σεβασμό των θεμελιωδών ελευθεριών τους. Όμως, και σε χώρες που δεν βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση υφίστανται άνισα νομικά πλαίσια, που ορισμένες φορές δεν συμμορφώνονται με τα διεθνή πρότυπα, ενώ πολλές κυβερνήσεις της περιοχής έχουν θεσμικές αδυναμίες που εμποδίζουν τις βασικές ελευθερίες και τα δικαιώματα. Η έλλειψη κράτους δικαίου αποτελεί μείζονα ευπάθεια για την προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας και των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Στη δύσκολη προσπάθεια να εξευρεθεί αποτελεσματική λύση για την παύση των συγκρούσεων και την οικοδόμηση της ειρήνης, θα πρέπει να επιδιώξουμε τη συνεργασία με τους θρησκευτικούς ηγέτες, ειδικότερα εκείνους που διαθέτουν ισχυρά ερείσματα και μακρά παρουσία στη Μέση Ανατολή. Οι θρησκευτικές ομολογίες δεν υφίστανται μόνον ως λατρευτικές συσσωματώσεις, αλλά έχουν, επίσης, μεγάλες δυνατότητες για την οργάνωση τοπικών δράσεων, ώστε να ενεργοποιηθούν παράγοντες της διεθνούς κοινότητας υπέρ μίας δίκαιης και ισότιμης διευθέτησης. Από τους κορυφαίους ηγέτες των εκκλησιών μέχρι τα μέλη των λαϊκών οργανώσεων, οι θρησκευτικές κοινότητες θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην προώθηση των επόμενων διπλωματικών προσπαθειών για την επίλυση των συγκρούσεων.

Λαμβάνοντας υπόψιν το παρελθόν και το παρόν του θρησκευτικού και πολιτιστικού πλουραλισμού στη Μέση Ανατολή, αυτή η γεωγραφική περιοχή εμφανίζεται ως μια μεγάλη αλληγορία στην κοινωνική δυναμική μεταξύ της παγκοσμιοποίησης και του κατακερματισμού. Αν και μπορεί να φαίνεται, ότι τα τραγικά γεγονότα της αποσύνθεσης του Ιράκ και της Συρίας έχουν αφανίσει τα απομεινάρια της μνήμης του κοινού πολυπολιτισμικού παρελθόντος, οι αιώνες ειρηνικής συνύπαρξης των απλών ανθρώπων αφήνουν πολλά περιθώρια ελπίδας ότι θα καταστεί και πάλι εφικτή. Στο σημερινό πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης των κοινών ανθρωπιστικών αξιών, η επαναβεβαίωση της πολυπολιτισμικής ταυτότητας της Μέσης Ανατολής θα συμβάλλει στη διατύπωση μίας νέας κοινωνικής σύμβασης συνύπαρξης, που θα προστατεύει την πολυφωνία μέσα στη διαφορετικότητα των κοινωνιών, και θα δίνει τη δυνατότητα στους λαούς της Μέσης Ανατολής να ζήσουν σε ένα ειρηνικό και αξιοπρεπές περιβάλλον.

The post Διεθνής διάσκεψη για την Μέση Ανατολή – τοποθέτηση ΥΦΥΠΕΞ, Γιάννη Αμανατίδη appeared first on .

Είναι μια ευκαιρία να εκπέμψουμε προς κάθε κατεύθυνση, εντός και κυρίως εκτός των συνόρων, το μήνυμα της εμπέδωσης της πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας στη χώρα μας μετά και τις τελευταίες εθνικές εκλογές, δίνοντας το έναυσμα για την «επανεκκίνηση» της Ελλάδας σε ένα παγκοσμιοποιημένο και ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Ένα σταθερό πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον που συνιστά αναμφίβολα βάση και εχέγγυο για μια εξωστρεφή, δυναμική εξωτερική πολιτική, προϊόν παράλληλα ευρύτερων εγχώριων πολιτικών συναινέσεων, η οποία θα αποβλέπει:

• Στην ενίσχυση της σχέσης των Ελλήνων της Διασποράς με την μητέρα πατρίδα
• Στην ενίσχυση της διεθνούς εικόνας της χώρας μας και του εθνικού μας «brand name», για να χρησιμοποιήσω έναν αγγλοσαξωνικό όρο από τη στρατηγική των επιχειρήσεων
• Στην επανατοποθέτηση της Ελλάδας σε πολλαπλά επίπεδα στο διεθνές περιβάλλον

Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τις μεταρρυθμίσεις, που θα προωθήσουμε το αμέσως επόμενο διάστημα, αποτελούν την αναγκαία και ικανή συνθήκη για την έξοδο της χώρας από την κρίση.

Με όχημά μας το ανεκτίμητο, δυναμικό κεφάλαιο των Ελλήνων της Διασποράς, συνεχίζοντας την διαχρονική προσπάθεια της Πολιτείας για την αλληλεπίδραση του Απόδημου Ελληνισμού με την Ελλάδα, ήρθε η ώρα να αφήσουμε στη λήθη το Grexit και να εστιάσουμε στο Greform (Greece-reforms), στέλνοντας μήνυμα ισχυρής μεταρρυθμιστικής βούλησης σε όλο τον πλανήτη.

Κύριε Πρόεδρε,

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η Διασπορά αποτελεί ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας μας ως έθνους. Αποτελεί μέρος της εθνικής μας ταυτότητας, των επιτευγμάτων και της διεθνούς εικόνας μας. Η ύπαρξή τους είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς ιστορίας μεταναστεύσεων, που για τους περισσότερους δεν ήταν θέμα επιλογής. Έχοντας φτάσει στον εικοστό πρώτο αιώνα είχαμε πιστέψει, ότι εκείνες οι περιστάσεις ανήκαν στο παρελθόν. Όμως η οικονομική κρίση του 2008 συνετέλεσε στο να στερηθεί ο λαός μας, και ιδιαίτερα οι νέοι μας, τις θέσεις εργασίας και τις ευκαιρίες που τους αξίζουν.

Από την αρχή της θητείας της, η κυβέρνηση έχει λάβει τη στρατηγική απόφαση να επενδύσει τον χρόνο και τους πόρους που απαιτούνται για την ανοικοδόμηση της εικόνας της Ελλάδας διεθνώς. Πιστεύω, όμως, ότι η στρατηγική μας και η τεράστια προσπάθεια που απαιτείται για την υλοποίησή της θα δικαιωθούν πλήρως όταν η πολιτική μας δώσει τα πρώτα απτά δείγματα.

Τόσο ο Πρωθυπουργός όσο και οι αρμόδιοι υπουργοί έχουμε ανοίξει έναν δίαυλο διαλόγου με τους ομογενείς σχετικά με την απόδοση κινήτρων για την ενθάρρυνση της Διασποράς να καταστεί πιο ενεργά μέρος των εθνικών προσπαθειών για τη δημιουργία επενδύσεων. Στις χώρες όπου διαβιούν οι ομογενείς μπορούμε με τη δράση τους να επεκτείνουμε την πρόσβασή μας στην τοπική αγορά. Οι ομογενείς, διαθέτοντας τη διττή εμπειρία, είναι εξαιρετικοί πρεσβευτές και ικανοί διαπραγματευτές. Με αυτόν τον τρόπο μπορούν να διαμορφωθούν επιχειρηματικά δίκτυα και να επηρεασθεί θετικά η άμεση ροή ξένων επενδύσεων προς την Ελλάδα μέσω της ανταλλαγής πληροφοριών και της ενεργοποίησης των απαραίτητων μηχανισμών.

Όμως, οι Έλληνες του εξωτερικού θα πρέπει να ιδωθούν όχι μόνον ως πηγές χρηματοδότησης αλλά, κυρίως, ως εταίροι για την ανάπτυξη. Μια ισχυρότερη σχέση μεταξύ του εθνικού κέντρου και της ελληνικής ομογένειας, είναι σκόπιμη και επείγουσα. Η στρατηγική εμπλοκή της Διασποράς, που θα είναι εδραιωμένη σε μία μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη ικανότητα εκτίμησης των αναγκών, με σαφή έμφαση στη μεταφορά πληροφοριών και δεξιοτήτων θα μπορούσε να αποτελέσει το σημείο έναρξης.

Ιδιαίτερα σημαντικός είναι, επίσης, ο ρόλος που θα μπορούσαν να διαδραματίσουν οι ελληνικής καταγωγής επιστήμονες στον απεγκλωβισμό από την κρίση, με δεδομένη τη σημασία της επιστήμης και της τεχνολογίας στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και την οικονομική ανάπτυξη. Η επιστημονική συνεργασία και η μετατροπή του «brain drain» σε «brain circulation» μεταξύ της διασποράς και της Ελλάδας μπορεί να επηρεάσει θετικά την κατάσταση των διακρατικών κοινοτήτων. Ως εκ τούτου, η χρήση των δεξιοτήτων των Ελλήνων που διαμένουν στο εξωτερικό, είναι σύμφωνη με την κατεύθυνση της αναπτυξιακής πολιτικής και θα μπορούσε ενδεχομένως να συμβάλει στη γεφύρωση του χάσματος μεταξύ προσφοράς και ζήτησης για εξειδικευμένους επιστήμονες.

Εργαζόμαστε για μια αμφίδρομη στενότερη και ουσιαστικότερη σχέση μεταξύ των ομογενών και του μητροπολιτικού κέντρου, επιδιώκοντας αφενός την επίλυση των χρόνιων προβλημάτων και την ικανοποίηση των πάγιων αιτημάτων τους όπως η εκπαίδευση, τα φορολογικά και συνταξιοδοτικά θέματα, η ψήφος του απόδημου ελληνισμού και αφετέρου την δυναμικότερη συμβολή τους στην εθνική υπόθεση της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της αναπτυξιακής πορείας της χώρας, την ανάπτυξη του τουρισμού, την προσέλκυση επενδύσεων και ακόμα την πολιτιστική διπλωματία.

Στο πλαίσιο αυτό με νομοθετική παρέμβαση και επιδιώκοντας τη μέγιστη πολιτική συναίνεση αναθεωρούμε το οργανωτικό πλαίσιο λειτουργίας του Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην δημοκρατική αυτοοργάνωση του θεσμού, την ενίσχυση του κύρους του και της αποτελεσματικότητάς του εντός και εκτός συνόρων.

Με το Υπουργείο Εσωτερικών, που είναι το καθ’ ύλην αρμόδιο, έχουμε αρχίσει τη συζήτηση ως προς το θέμα της ψήφου των Ελλήνων της Διασποράς και ευελπιστώ ότι σε επόμενο στάδιο θα είμαστε σε θέση να συζητήσουμε και με τα κόμματα και να παρουσιάσουμε θέσεις για το ζήτημα αυτό.

Υλοποιούμε αναβαθμισμένα προγράμματα φιλοξενίας, με στοχευμένες δράσεις και με την πρόβλεψη διατήρησης της επαφής με τους συμμετέχοντες καθώς και την επιστημονική αξιοποίηση των συμπερασμάτων, γεγονός που έλειπε στο παρελθόν.

Είναι απαραίτητο να τονιστεί ότι στον τομέα αυτό της εξωτερικής πολιτικής μας για τον ελληνισμό της Διασποράς θα αξιοποιήσουμε και θα συνεχίσουμε τις πολιτικές που διαχρονικά και συναινετικά έχουν εφαρμοστεί από την πλειοψηφία των πολιτικών κομμάτων, καθώς αυτές έχουν διαμορφωθεί και μέσα από τη λειτουργία της ειδικής μόνιμης επιτροπής της βουλής για τον ελληνισμό της Διασποράς.

Η πολιτική των ευρύτερων συναινέσεων στον τομέα αυτό θα είναι κύριο μέλημά μας και ζητούμε τη δημιουργική συνεισφορά και των άλλων πολιτικών κομμάτων σε αυτή την κατεύθυνση.

Όσον αφορά τώρα την Πολιτιστική Διπλωματία, που επίσης εντάσσεται στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων μου, παρά τα ισχυρά πολιτιστικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας, αυτός ο τομέας παρέμενε μέχρι σήμερα αναιμικός. Η ανάπτυξή του οφείλει να ξεκινήσει από την κατανόηση των δυνατοτήτων που προσφέρει.

• Βοηθά στη δημιουργία μιας βάσης της εμπιστοσύνης με τους άλλους λαούς, που οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής μπορούν να αξιοποιήσουν για την επίτευξη πολιτικών, οικονομικών και στρατιωτικών συμφωνιών.

• Δημιουργεί σχέσεις με έθνη και λαούς, οι οποίες υφίστανται πέρα από τις αλλαγές κυβερνήσεων

• Μπορεί να προσεγγίσει σημαίνοντα μέλη ξένων εταιριών, ευκολότερα από μέσω παραδοσιακών διπλωματικών οδών

• Παρέχει θετική ατζέντα συνεργασίας παρά τις όποιες πολιτικές διαφορές

• Δημιουργεί μια ουδέτερη πλατφόρμα επικοινωνίας και ανταλλαγής απόψεων

• Λειτουργεί ως ένα ευέλικτο, καθολικά αποδεκτό όχημα για επαναπροσέγγιση με χώρες που οι διπλωματικές σχέσεις είναι τεταμένες ή δεν υφίστανται

• Είναι η μοναδική που μπορεί να προσεγγίσει τους νέους ανθρώπους και ένα ευρύ φάσμα κοινού με πολιτιστικά ενδιαφέροντα

Ένας άλλος κρίσιμος και ιδιαίτερα προνομιακός για τη χώρα μας τομέας είναι η Θρησκευτική Διπλωματία. Η δυναμική επανεμφάνιση της δημόσιας θρησκείας στην παγκόσμια σκηνή έχει πολύπλοκες επιπτώσεις.

Οι θρησκευτικοί παράγοντες συνεισφέρουν μία νέα διάσταση εμπιστοσύνης και νομιμοποίησης και, ως εκ τούτου, αυξημένης επιρροής στη διπλωματική διαδικασία. Είναι σεβαστοί, συχνά ακόμα και ως παγκόσμια πνευματικά πρότυπα, και μπορούν να καθοδηγήσουν ευκολότερα. Αυτό τους δίνει τεράστια επιρροή σε ορισμένες πολιτικές εξουσίες. Η θρησκεία αποτελεί καθοριστικής σημασίας διπλωματικό πόρο, ως πηγή μείζονος επιρροής. Λαμβάνοντας υπόψη ότι τα κράτη φέρουν μαζί τους στη διπλωματική διαδικασία απτούς πόρους, όπως η εξουσία και το κεφάλαιο, οι θρησκευτικοί παράγοντες φέρουν άυλους πόρους, όπως ο σεβασμός, η εμπιστοσύνη και η αφοσίωση. Και οι δύο μπορούν να εργαστούν αποτελεσματικά για την ενίσχυση της θέσης της χώρας στη διεθνή κοινότητα.

Στην κατεύθυνση αυτή εργαζόμαστε ήδη, διοργανώνοντας ως Υπουργείο Εξωτερικών, στις 18 – 20 του μηνός στην Αθήνα Διεθνή Διάσκεψη με θέμα «Θρησκευτικός και Πολιτιστικός Πλουραλισμός και Ειρηνική Συνύπαρξη στην Μέση Ανατολή», εκκινώντας έναν περιεκτικό και σφαιρικό διάλογο με έμφαση στην ανθρωπιστική κρίση που βιώνουν οι πληθυσμοί των περιοχών της Μέσης Ανατολής.

Εκτός από το σεβασμό στο θρησκευτικό πλουραλισμό, πιστεύουμε ακράδαντα και στην αναγνώριση της πολιτιστικής διαφοράς.

Επιτρέψτε μου, λοιπόν και δυο λόγια για την Ελληνόγλωσση εκπαίδευση του εξωτερικού. Τη δεκαετία 2010 με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης στην πατρίδα μας έχουμε ένα νέο κύμα μετανάστευσης προς χώρες της Κεντρικής Ευρώπης, κυρίως προς τη Γερμανία, όπου λειτουργούν σχολεία αμιγούς ελληνικής εκπαίδευσης. Η νέα γενιά μεταναστών που περιλαμβάνει και γονείς μαθητών αγκάλιασε τα σχολεία αυτού του είδους, με αποτέλεσμα να σημειώνεται αύξηση του μαθητικού πληθυσμού σε αυτά.

Η εκπαιδευτική πολιτική είναι απαραίτητο να συνδυαστεί από τώρα με μία σειρά μέτρων που θα προσαρμόζουν στις ιδιαίτερες εκπαιδευτικές και πολιτισμικές συνθήκες των Ελληνόπουλων του εξωτερικού και αυτών που παλιννοστούν, το εκπαιδευτικό προσωπικό, τα μορφωτικά περιεχόμενα και τις μεθόδους διδασκαλίας.

Θεωρούμε ότι σημαντική συμβολή στην ελληνόγλωσση εκπαίδευση του Ελληνισμού της Διασποράς έχουν οι διακρατικές συμφωνίες με τις χώρες υποδοχής.

Κύριε Πρόεδρε,

Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι,

Η ενεργοποίηση όλων των δυνάμεων της Πολιτείας από κοινού με την κινητοποίηση του Ελληνισμού της Διασποράς αποτελούν την καλύτερη βάση για ένα νέο ξεκίνημα. Για αυτό εργαζόμαστε και θα τα καταφέρουμε!

The post Προγραμματικές Δηλώσεις του Υφυπουργού Εξωτερικών κ. Γιάννη Αμανατίδη appeared first on .