ΣΥΝΟΡΙΑΚΟΙ | ΖΑΝ ΠΟΡΤΑΝΤ

Ο θεατρικός και ταυτόχρονα ποιητικός μονόλογος του πολυβραβευμένου Λουξεμβουργιανού συγγραφέα Ζαν Πορτάντ ξεκινά σαν μια άκρως προσωπική εξομολόγηση, αλλά στην πορεία διασταυρώνεται με την ιστορία της ανθρωπότητας: «Τα σύνορα είναι κάτι τεχνητό, δεν είναι κάτι φυσικό. Είναι γιατί χάσαμε ή κερδίσαμε έναν πόλεμο. Υψώνουμε σύνορα, λέμε εκεί είναι το ξένο, εδώ είναι το δικό μας, κι εγώ το βρίσκω όλο αυτό παράλογο γιατί η ανθρωπότητα είναι μία». «Τα σύνορα τροφοδοτούν διαρκώς την αφήγηση και ζητούν από τη μνήμη να μιλήσει για τον ριζωμό και τον ξεριζωμό, τις πολλαπλές καταβολές αλλά και τις επίκτητες παραφυάδες, την ταυτότητα. […] Ο Πορτάντ γράφει ένα είδος οικογενειακής αυτοβιογραφίας στην οποία ωστόσο εγκιβωτίζει τις ανώνυμες βιογραφίες όλων των προσφύγων, απ’ όπου ξεχωρίζουν κάποιες προσωπικές μαρτυρίες, περνώντας διαρκώς από το φανταστικό στο πραγματικό και τανάπαλιν, δημιουργώντας έναν ιστό σκέψεων και συναισθημάτων που αιχμαλωτίζουν τον αναγνώστη», αναφέρει η Μαρία Παπαδήμα στο εισαγωγικό της σημείωμα.

Η Σίσσυ Παπαθανασίου είναι ιστορικός, δραματουργός και μεταφράστρια, με ειδίκευση στην ιστορία και τη λογοτεχνία της Ελλάδας – ιδιαίτερα της αρχαιότητας – καθώς και στις σύγχρονες επανερμηνείες τους. Είναι ιδρύτρια του Διεθνούς Φεστιβάλ Analogio και έχει διατελέσει σε σειρά σημαντικών πολιτιστικών και θεσμικών θέσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σήμερα διευθύνει τη Διεύθυνση Γραμμάτων του Υπουργείου Πολιτισμού της Ελλάδας.

Ο Tullio Forgiarini, συγγραφέας μυθιστορημάτων, αστυνομικής λογοτεχνίας, θεάτρου και σεναρίων, είναι γνωστός για τη γραφή του που συνδυάζει κοινωνική κριτική, μαύρο χιούμορ και θεματικές όπως η βία, η μετανάστευση και η ταυτότητα. Έχει τιμηθεί με πολυάριθμα βραβεία, μεταξύ των οποίων και το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το έργο του Amok.

Η Nathalie Ronvaux, βελγο-λουξεμβουργιανή συγγραφέας, δραστηριοποιείται κυρίως στον χώρο του θεάτρου, γράφοντας και σκηνοθετώντας έργα με έντονο κοινωνικό προβληματισμό. Στο έργο της εξερευνά συχνά ζητήματα μνήμης, βίας, γυναικείας φωνής και τις «γκρίζες ζώνες» της πραγματικότητας, ενώ παράλληλα έχει αναπτύξει και σημαντική παρουσία στην ποίηση και την πεζογραφία.

Τέλος, ο Jean Portante, γεννημένος στο Λουξεμβούργο από Ιταλούς γονείς, θεωρείται μία από τις σημαντικότερες μορφές της λογοτεχνικής ζωής της χώρας και της Ευρώπης. Ποιητής, μυθιστοριογράφος, μεταφραστής και εκδότης, έχει αναπτύξει ένα πολυσχιδές έργο που κινείται ανάμεσα στην ποίηση, την πεζογραφία και το θέατρο, με κεντρικούς άξονες τη μετανάστευση, τη μνήμη, τις γλώσσες και τα σύνορα. Έχει τιμηθεί με σημαντικές διακρίσεις και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της σύγχρονης ευρωπαϊκής λογοτεχνίας.

The post Λογοτεχνία Ελλάδα – Λουξεμβούργο: εκδήλωση στο Festival des migrations, des Cultures et de la Citoyenneté appeared first on .

Στην εκδήλωση θα συμμετάσχουν οι:
Δημήτρης Τσιόδρας, Ευρωβουλευτής ΝΔ, Μέλος Ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος,
Γιάννης Μανιάτης, Ευρωβουλευτής ΠΑΣΟΚ, Μέλος Ομάδας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών,
και ο συγγραφέας του βιβλίου, Τάκης Παππάς.

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Άγγελος Αθανασόπουλος, Δημοσιογράφος.
Σύντομο χαιρετισμούς θα απευθυνθεί και από τη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδος στην ΕΕ.

The post “Εξηγώντας τον Τραμπ”: εκδήλωση του ΣΕΥΔΟ στις Βρυξέλλες appeared first on .

Η ακύρωση της έκδοσης του 2020 αποδείχθηκε καθοριστική. Η Boek.be δεν κατάφερε να εξασφαλίσει διάδοχο σχήμα για την Έκθεση Βιβλίου στην Antwerp Expo, ενώ και οι υπόλοιπες δραστηριότητές της τέθηκαν προς πώληση. Το 2021 πραγματοποιήθηκε μια πιο περιορισμένη διοργάνωση με τίτλο «LEES! Het Boekenfestival», επίσης στην Antwerp Expo, χωρίς όμως συνέχεια τα επόμενα χρόνια.

Από το 2021 και έπειτα, το κέντρο βάρους μεταφέρθηκε στο Κόρτραϊκ, στη Δυτική Φλάνδρα, όπου ξεκίνησε ένα νέο φεστιβάλ βιβλίου, προκαλώντας τότε αντιδράσεις στην Αμβέρσα. Εκπρόσωποι της πόλης είχαν επισημάνει ότι η πλειονότητα των επισκεπτών της παλιάς Έκθεσης προερχόταν από την Αμβέρσα και την ευρύτερη περιοχή της. Το 2023 η Φλάνδρα απέκτησε εκ νέου μια μεγάλη διοργάνωση με το Boektopia, το οποίο καθιερώθηκε στο Kortrijk Expo.

Η επιστροφή στην Αμβέρσα επιβεβαιώθηκε επισήμως από τη Φλαμανδή υπουργό Πολιτισμού Caroline Gennez, η οποία ανακοίνωσε ότι το Boektopia θα επεκταθεί φέτος και στη μητρόπολη του Σκάλδη. Η διοργάνωση στο Κόρτραϊκ θα πραγματοποιηθεί από τις 30 Οκτωβρίου έως τις 4 Νοεμβρίου, ενώ η έκδοση της Αμβέρσας θα λάβει χώρα από τις 10 έως τις 15 Νοεμβρίου, επαναφέροντας το βιβλίο στην Antwerp Expo.

Σύμφωνα με τη διευθύντρια του Boektopia, Lore Vanaudenhove, η διπλή διοργάνωση αποτελεί «μια λογική εξέλιξη» που θα επιτρέψει την προσέγγιση ευρύτερου κοινού σε ολόκληρη τη Φλάνδρα. Το Κόρτραϊκ προσελκύει κυρίως επισκέπτες από την Ανατολική και τη Δυτική Φλάνδρα, ενώ η Αμβέρσα αναμένεται να συγκεντρώσει κοινό από την ομώνυμη επαρχία, το Λιμβούργο και τη Φλαμανδική Βραβάνδη.

Η επιστροφή της Έκθεσης θεωρείται από τις τοπικές αρχές ως επαναφορά ενός θεσμού «στο φυσικό του περιβάλλον». Η αρμόδια για τον Πολιτισμό στην Αμβέρσα, Lien Van de Kelder, έχει υπογραμμίσει ότι η πόλη διαθέτει βαθιά βιβλιοφιλική παράδοση και ότι το Boektopia θα αποτελέσει κεντρικό γεγονός του Μήνα Βιβλίου τον Νοέμβριο. Στο ίδιο πνεύμα, η δήμαρχος Els van Doesburg έκανε λόγο για μια ιστορική συνέχεια πέντε αιώνων, από τον Christophe Plantin και τον Hendrik Conscience έως τη σύγχρονη εποχή, τονίζοντας ότι η Αμβέρσα υπήρξε διαχρονικά «πρωτεύουσα της ανάγνωσης» στη Φλάνδρα.

Με την επιστροφή της μεγάλης διοργάνωσης, η Αμβέρσα επιχειρεί να ανακτήσει τον ρόλο της ως σημείο αναφοράς για τους φίλους του βιβλίου, επανασυνδέοντας το παρελθόν με το παρόν ενός από τους σημαντικότερους πολιτιστικούς θεσμούς της Φλάνδρας.

Anvers retrouve son Salon du livre sept ans après la fin de la Boekenbeurs
Boektopia s’installe à l’Antwerp Expo en novembre et marque le retour d’un rendez-vous culturel historique

Sept ans après l’arrêt de la mythique Boekenbeurs, Anvers s’apprête à renouer avec son Salon du livre. L’édition 2020, annulée en raison de la pandémie de coronavirus, avait porté un coup fatal à l’organisateur Boek.be, déjà fragilisé par des difficultés financières persistantes. Malgré un succès toujours notable en 2019 avec 123.000 visiteurs et une histoire proche des 90 ans, la foire n’avait pas survécu à cette crise.

Après l’abandon définitif du projet à l’Antwerp Expo et la mise en vente des autres activités de Boek.be, une tentative plus modeste avait vu le jour en 2021 sous le nom de « LEES! Het Boekenfestival ». L’initiative n’avait toutefois pas connu de seconde édition, laissant Anvers sans grand rendez-vous littéraire.

C’est alors Courtrai, en Flandre occidentale, qui est devenue dès 2021 le nouveau pôle du livre avec la création d’un salon alternatif. Cette délocalisation avait suscité des critiques à Anvers, où l’on rappelait que la majorité des visiteurs provenait historiquement de la métropole et de sa périphérie. En 2023, le festival Boektopia s’est consolidé à Kortrijk Expo, confirmant l’ancrage du nouvel événement.

La donne change en 2024. La ministre flamande de la Culture, Caroline Gennez, a annoncé que Boektopia s’étendrait désormais à Anvers. L’édition de Courtrai se tiendra du 30 octobre au 4 novembre, tandis que celle d’Anvers aura lieu du 10 au 15 novembre, renouant ainsi avec le site emblématique de l’Antwerp Expo.

Pour Lore Vanaudenhove, directrice de Boektopia, cette double implantation répond à une volonté d’élargir le public et de rassembler davantage de lecteurs à l’échelle flamande. Courtrai attire principalement un public de Flandre orientale et occidentale, tandis qu’Anvers devrait mobiliser les amateurs de livres issus de la province anversoise, du Limbourg et du Brabant flamand.

Les autorités locales saluent un « retour à l’habitat naturel » du Salon. L’échevine de la Culture, Lien Van de Kelder, voit dans Boektopia l’événement phare du Mois du livre à Anvers, destiné à stimuler la lecture dans tous les quartiers. La bourgmestre Els van Doesburg souligne, quant à elle, la tradition pluriséculaire de la ville, évoquant Christophe Plantin et Hendrik Conscience, figures majeures de son patrimoine littéraire.

Avec cette relance, Anvers ambitionne de réaffirmer son statut de capitale historique du livre en Flandre et de redonner à ce grand rendez-vous culturel la place qui fut longtemps la sienne.

The post Η Αμβέρσα αποκτά ξανά Έκθεση Βιβλίου επτά χρόνια μετά τη διακοπή της Boekenbeurs appeared first on .

ΠΙΓΚΟΥΙΝΟΙ | ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ
Επίμετρο: Κατερίνα Διακουμοπούλου, Θάλεια Μπουσιοπούλου
Διαστάσεις 21 × 17 cm
Φιλολογική Επιμέλεια: Σωτηρία Αποστολάκη
Σχεδιασμός Έκδοσης: Ιωάννης Κ. Τσίγκας
Σελίδες 134
Χρονολογία: Δεκέμβριος 2025

Depuis 2017, Dimitris Stasinopoulos contribue avec qualité et originalité à la vie culturelle et théâtrale bruxelloise. Rappelons-nous sa première apparition sur les planches de la Comédie Claude Voltaire (THESPIS – « LA NUIT DES ROIS ») et sur d’autres scènes, notamment en 2020 avec « PHYSIKA », son premier court-métrage grec, tourné en Belgique. Son premier texte théâtral a suivi avec le livre « La Tentative » : publié avec soin en octobre 2021 par Kapa Publishing, son adaptation théâtrale éponyme a rencontré un vif succès lors des cinq représentations à guichets fermés en 2022. À l’époque, l’auteur, metteur en scène et comédien Dimitris Stasinopoulos nous avait confié travailler sur sa deuxième œuvre théâtrale, le livre « PENGUINS », que nous avons aujourd’hui le plaisir de découvrir, également publié par Kapa Publishing. Dans le même temps, l’intention de l’auteur de mettre en scène « Les Pingouins » a été révélée sur les réseaux sociaux et les représentations devraient être annoncées pour la mi-mai. Voyons plus en détail ce que l’auteur, Dimitris Stasinopoulos, a déclaré à Newsville.be.

Dimitris Stasinopoulos : « Les Pingouins, une pièce qui aborde la coexistence »

Écrire est pour moi un besoin de dialoguer avec moi-même et avec la société. Je ne sais pas exactement ce qui m’a poussé à écrire, peut-être lorsque je travaillais en Angleterre et que je prenais le train tous les jours, et qu’à un moment donné, j’ai ressenti le besoin d’écrire plutôt que d’écouter de la musique ou de regarder mon téléphone. « Les Pingouins » est une pièce qui traite de la coexistence : la coexistence avec nous-mêmes, avec nos proches et surtout avec les autres. Même si elle arrive quelques années après « La Tentative », je pense qu’il y a un dialogue entre les deux, pas forcément une suite directe, mais plutôt une conversation faite de contrastes et de points communs.

À l’instar de *The Attempt*, *The Penguins* est publié par la maison d’édition KAPA de Theodoris Kouledakis, et je suis très heureux de cette collaboration constructive, sincère et fructueuse qui a résisté à l’épreuve du temps. Notre collaboration a débuté lorsque Katerina Diakoumopoulou, maître de conférences au département d’études théâtrales de l’Université nationale d’Athènes, a lu *The Attempt* lors de son étude intitulée « Théâtre communautaire et résilience : le cas du théâtre communautaire de la diaspora grecque à Bruxelles », publiée chez Routledge, et m’a mis en contact avec M. Kouledakis.

L’épigraphe de *The Penguins* a été rédigée par Mmes Diakoumopoulou et Bousiopoulou, enseignantes spécialisées au département d’études théâtrales de l’Université nationale d’Athènes. Elles y proposent une analyse approfondie de la pièce et en soulignent avec beaucoup de finesse la complexité.

Je leur suis profondément reconnaissant et les remercie du fond du cœur pour leur soutien constant à mon travail.

La pièce « Penguins » sera présentée à Bruxelles par la compagnie Apopeira Project en mai prochain, et nous sommes impatients de vous dévoiler ce que nous vous avons préparé !

Quelques mots sur le livre

Dans une ville grouillante comme Athènes, divers événements étranges se produisent, comme l’apparition de pingouins à différents endroits. Les habitants les ignorent ou les exterminent, à l’exception d’un journaliste qui tente de les sauver et de les protéger, et qui parvient à convaincre d’autres de faire de même.

Perspectives académiques 

« La pièce est une allégorie dystopique de la transformation et de l’aliénation, où les pingouins deviennent le miroir de l’apathie sociale et des questionnements existentiels humains. […] Les pingouins sont à la fois victimes, symboles et sujets, révélant la fluidité de la société et la nécessité d’un repositionnement moral de l’homme en son sein. […] La pièce ne se limite pas à une simple critique sociale ou à une parabole écologique, mais se conçoit comme un champ d’anthropologie alternative, où la relation homme-animal n’est ni instrumentale ni symbolique, mais constitutive et symbiotique. La dramaturgie de Stassinopoulos embrasse des aspects de la pensée écocritique et dialogue avec les préceptes théoriques de la zooanthropologie, révélant l’animal non comme une représentation ou un médium, mais comme un être agissant, porteur de valeurs morales et existentielles. En définitive, la proposition scénique des « Pingouins » articule une poétique de l’indéterminé et du non-normatif, où l’acte théâtral devient un espace d’ouverture à la différence et où le concept d’humain est déconstruit, afin de… » « être reconstituée à la lumière d’une symbiose non hiérarchique et interspécifique », affirment dans l’Epimeter de la publication K. Diakoumopoulou (professeure adjointe du département d’études théâtrales de l’Université nationale d’Athènes) et Th. Bousiopoulou (personnel pédagogique spécialisé du département d’études théâtrales de l’Université nationale d’Athènes).

The post «ΠΙΓΚΟΥΙΝΟΙ», το νέο βιβλίο του Δημήτρη Στασινόπουλου appeared first on .

Η εκδήλωση πραγματοποιείται με αφορμή τα 125 + 1 χρόνια από τη γέννηση του Γιώργου Σεφέρη.

Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στο Université libre de Bruxelles (ULB), Campus Solbosch, Avenue Franklin Roosevelt, Bâtiment Α – Salle AY 2.112.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

O Άκης Γαβριηλίδης γεννήθηκε το 1964 στη Θεσσαλονίκη. Τελείωσε τη Νομική Σχολή του Α.Π.Θ. και εκπόνησε διδακτορική διατριβή στη φιλοσοφία του δικαίου στην ίδια σχολή. Eίναι κάτοχος μεταδιδακτορικού τίτλου στην πολιτική ανθρωπολογία από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Από το 1995 ζει στις Βρυξέλλες, όπου εργάζεται ως μεταφραστής.

Η μέχρι σήμερα εκδοτική του παραγωγή περιλαμβάνει 8 βιβλία (περισσότερες πληροφορίες εδώ) στα ελληνικά και ένα στα αγγλικά, καθώς και μεταφράσεις και συμμετοχές σε συλλογικούς τόμους. Ο ΑΣΙΑΤΗΣ ΣΕΦΕΡΗΣ είναι το τελευταίο του βιβλίο (περισσότερες πληροφορίες εδώ).

Le Cercle Hellénique de Bruxelles organise et vous invite à la présentation du livre d’Akis Gavrielides, *Le Séféris asiatique*, le vendredi 27 février 2026 à 18h30.

Cet événement se tient à l’occasion du 125e anniversaire de la naissance de Georges Séféris.

Il aura lieu à l’Université libre de Bruxelles (ULB), Campus Solbosch, Avenue Franklin Roosevelt, Bâtiment A – Salle AY 2.112.

Quelques mots sur l’auteur :

Akis Gavrielides est né en 1964 à Thessalonique. Diplômé de la Faculté de droit de l’Université Aristote de Thessalonique, il y a également soutenu sa thèse de doctorat en philosophie du droit. Il est titulaire d’un post-doctorat en anthropologie politique de l’Université de Macédoine. Depuis 1995, il vit à Bruxelles où il travaille comme traducteur.

À ce jour, il a publié huit ouvrages en grec et un en anglais, ainsi que des traductions et des contributions à des ouvrages collectifs. ASIATIS SEFERIS est son dernier livre.

The post Παρουσίαση του βιβλίου του Άκη Γαβριηλίδη «Ο ΑΣΙΑΤΗΣ ΣΕΦΕΡΗΣ» appeared first on .

Η παρουσίαση του βιβλίου με τίτλο «Neuhaus – Inventor of the Belgian Praline» πραγματοποιήθηκε στο ιστορικό κατάστημα της εταιρείας στις Βασιλικές Στοές στις Βρυξέλλες, εκεί όπου ο Jean Neuhaus εφηύρε την πραλίνα το 1912 — μια καινοτομία που καθόρισε για πάντα τη φήμη της βελγικής σοκολάτας.

Από το φαρμακείο στη γλυκιά επανάσταση

Η ιστορία της Neuhaus ξεκινά πολύ πριν από το 1912. Η οικογένεια Neuhaus, αρχικά γνωστή ως Casanova, με ρίζες στην Ιταλία, εγκαταστάθηκε στην Ελβετία και στη συνέχεια στο Βέλγιο.
Ο Jean Neuhaus, αφού εγκατέλειψε τις σπουδές ιατρικής στη Γκρενόμπλ, άνοιξε το 1857 ένα φαρμακείο στις Στοές της Βασίλισσας, όπου για να καλύψει τη δυσάρεστη γεύση των φαρμάκων, τα επικάλυπτε με λεπτό στρώμα σοκολάτας — μια ευφυής ιδέα που έμελλε να αλλάξει την ιστορία της ζαχαροπλαστικής.

Το 1912, ο εγγονός του ιδρυτή, επίσης Jean Neuhaus, δημιούργησε την πρώτη πραλίνα όπως τη γνωρίζουμε σήμερα.
Λίγα χρόνια αργότερα, το 1915, η Louise Agostini, σύζυγος του Jean, σχεδίασε το κομψό κουτί “ballotin”, μια συσκευασία που έγινε συνώνυμο του δώρου και παραμένει εμβληματική μέχρι σήμερα.

Παρά τη διεθνή φήμη που απέκτησε, η Neuhaus εξακολουθεί να παράγει όλες τις σοκολάτες της αποκλειστικά στο Βέλγιο, στο εργαστήριό της κοντά στις Βρυξέλλες.

«Όλα ξεκίνησαν εδώ πριν από 160 χρόνια. Θέλουμε να συνεχίσουμε να βρισκόμαστε εδώ και στα επόμενα 160, τιμώντας την ιστορία μας και τη βελγική τέχνη. Το βιβλίο αυτό είναι ένας φόρος τιμής στη δεξιοτεχνία μας»,
δήλωσε η CEO Isabel Baert κατά την παρουσίαση.

Μια ιστορία γεμάτη γεύσεις και έμπνευση

Στο βιβλίο «Neuhaus – Inventor of the Belgian Praline», οι συγγραφείς Charlotte Huens και Pacôme Nasier οδηγούν τον αναγνώστη σε ένα ταξίδι μέσα στον κόσμο της Neuhaus:
με ανέκδοτες ιστορίες, πορτρέτα δημιουργών, παρασκήνια και είκοσι αποκλειστικές συνταγές από τους Maîtres Chocolatiers της εταιρείας.
Παράλληλα, περιλαμβάνονται συνεντεύξεις με γνωστούς σεφ, σχεδιαστές και σοκολατοποιούς, που μοιράζονται τη δική τους οπτική για τη γεύση, την καινοτομία και τη διαχρονική τέχνη της σοκολάτας.

Η έκδοση των 176 σελίδων, που κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Lannoo, είναι ήδη διαθέσιμη στα αγγλικά, γαλλικά και ολλανδικά, και μπορεί να αποκτηθεί μέσω της ιστοσελίδας της Neuhaus.

Neuhaus lance un livre célébrant l’histoire du chocolat belge

Un voyage de 160 ans à travers le goût, l’innovation et la tradition

Le 28 octobre 2025, le célèbre chocolatier belge Neuhaus a présenté son nouveau livre retraçant l’histoire de la maison et, plus largement, celle du savoir-faire chocolatier belge.
Fruit de deux années de recherche et d’écriture, l’ouvrage est disponible en anglais, français et néerlandais.

Le lancement de « Neuhaus – Inventor of the Belgian Praline » a eu lieu dans la boutique emblématique de la marque aux Galeries de la Reine à Bruxelles, là même où Jean Neuhaus inventa la praline en 1912.

Des origines sucrées au cœur de Bruxelles

Pour comprendre les origines de Neuhaus, il faut remonter encore plus loin.
À l’origine, la famille, d’origine italienne, portait le nom Casanova avant de le changer en Neuhaus lors de son installation en Suisse.
Après des études de médecine interrompues à Grenoble, Jean Neuhaus s’établit à Bruxelles où il ouvrit, en 1857, une pharmacie dans les Galeries de la Reine.
Afin de masquer le goût amer des médicaments, il eut l’idée de les enrober d’une fine couche de chocolat — une invention simple mais décisive.

En 1912, son petit-fils, également nommé Jean Neuhaus, créa la première praline telle que nous la connaissons aujourd’hui.
Trois ans plus tard, en 1915, son épouse Louise Agostini inventa le fameux ballotin, une élégante boîte-cadeau devenue symbole de raffinement.

Malgré son succès international, toutes les pralines Neuhaus sont encore produites en Belgique, dans l’atelier historique proche de Bruxelles.

« Tout a commencé ici, il y a 160 ans. Nous espérons y être encore dans 160 ans, pour célébrer notre histoire et l’artisanat belge. Ce livre en est la plus belle occasion »,
a déclaré Isabel Baert, PDG de Neuhaus, lors de la présentation.

Une ode à la gourmandise et à la créativité

Dans « Neuhaus – Inventor of the Belgian Praline », les auteurs Charlotte Huens et Pacôme Nasier entraînent les lecteurs dans un voyage historique et sensoriel, mêlant anecdotes, portraits, coulisses et vingt recettes exclusives imaginées par les Maîtres Chocolatiers de la maison.
L’ouvrage offre également un regard contemporain sur le savoir-faire belge, grâce à une série d’entretiens avec chefs renommés, designers et chocolatiers, autour du goût, de l’innovation et de l’art intemporel du chocolat.

Composé de 176 pages, le livre est publié en collaboration avec Lannoo et est désormais disponible en anglais, français et néerlandais sur le site officiel de Neuhaus.

The post Η Neuhaus παρουσιάζει βιβλίο αφιερωμένο στην ιστορία της βελγικής σοκολάτας appeared first on .

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου 2025, από τις 17:00 έως τις 19:00, στην Ελληνική Κοινότητα Βρυξελλών (Rue de Suede 37, 1060 Bruxelles).

Μέσα από μια παραμυθένια συνάντηση γεμάτη φαντασία, χαμόγελα και δημιουργικές δραστηριότητες, τα παιδιά θα γνωρίσουν τη μάγισσα που δεν αγαπούσε τα κάλαντα και θα ανακαλύψουν πώς η μαγεία των λέξεων μπορεί να αλλάξει τις καρδιές.

Η συμμετοχή είναι δωρεάν, ωστόσο απαιτείται δήλωση συμμετοχής έως τις 25 Νοεμβρίου 2025. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να στείλουν μήνυμα στο grsev@sch.gr, αναγράφοντας στο θέμα: “Παρουσίαση βιβλίου” και στο σώμα του μηνύματος τα ονόματα και τις ηλικίες των παιδιών.
Για κάθε παιδί ή οικογένεια θα πρέπει να υπάρχει ένας συνοδός.

Μια όμορφη γιορτή που υπόσχεται χαμόγελα, χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα και ένα ταξίδι στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών!

Une Fête Magique du Livre pour les Enfants à Bruxelles

Présentation du conte « La sorcière Fricandelle » d’Eugène Trivizas avec ambiance festive et activités créatives

Le Bureau de Coordination de l’Éducation Hellénique à Bruxelles et ses enseignants invitent les enfants âgés de 4 à 8 ans à plonger dans le monde magique des livres à travers la présentation du conte “La sorcière Fricandelle” d’Eugène Trivizas.

L’événement aura lieu le vendredi 5 décembre 2025, de 17h00 à 19h00, à la Communauté Hellénique de Bruxelles (Rue de Suede 37, 1060 Bruxelles).

Cette rencontre féerique, pleine de fantaisie, de rires et d’activités créatives, permettra aux enfants de découvrir la sorcière qui n’aimait pas les chants de Noël et de comprendre comment la magie des mots peut transformer les cœurs.

La participation est gratuite, mais l’inscription est obligatoire avant le 25 novembre 2025.
Les personnes intéressées sont priées d’envoyer un courriel à grsev@sch.gr, avec pour objet : “Présentation du livre”, et en précisant dans le corps du message les prénoms et âges des enfants.
Chaque enfant ou famille devra être accompagné(e) d’un adulte.

Une belle fête pleine de sourires, d’esprit de Noël et de magie littéraire !

The post Μια μαγική γιορτή βιβλίου για τα παιδιά στις Βρυξέλλες appeared first on .

Η εκδήλωση, που φιλοξενείται από τους ευρωβουλευτές, Γιώργο Αυτιά και Δημήτρη Τσιόδρα, του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (EPP), είναι αφιερωμένη στην παρουσίαση του νέου βιβλίου του Αλέξη Πατέλη, πρώην επικεφαλής οικονομικού συμβούλου του Πρωθυπουργού της Ελλάδας, με τίτλο «Η Μεγάλη Επιστροφή – Ο δρόμος για την αξιοπιστία της Ελλάδας» (Greece’s Comeback: How a nation regained credibility).

Το βιβλίο επιχειρεί να χαρτογραφήσει τα καθοριστικά γεγονότα και τις στρατηγικές αποφάσεις που διαμόρφωσαν την πορεία της Ελλάδας προς την οικονομική και θεσμική αξιοπιστία την περίοδο 2019–2024. Μέσα από τεκμηριωμένες αναλύσεις και προσωπικές εμπειρίες, ο συγγραφέας φωτίζει τις πολιτικές επιλογές και τις προκλήσεις που αντιμετώπισε η χώρα στην προσπάθειά της να αποκαταστήσει τη θέση της στην Ευρώπη και τις διεθνείς αγορές.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί παρουσία στελεχών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, εκπροσώπων θεσμών και πολιτικών αναλυτών, ενώ για τους εξωτερικούς επισκέπτες απαιτείται προεγγραφή – η οποία ολοκληρώνεται 48 ώρες πριν από την εκδήλωση.

The post Η Μεγάλη Επιστροφή: Παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξη Πατέλη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο appeared first on .

Υπάρχουν λοιπόν βιβλία που διαβάζονται και υπάρχουν βιβλία που «σε θυμούνται». Το ELEUSIS: THE INNER CIRCLE του Γιώργου Κουβίδη ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Με γλώσσα καθαρή, ρυθμική και στοχαστική, ο συγγραφέας επιχειρεί μια τολμηρή ανασύνδεση ανάμεσα στην έρευνα, τη μνήμη και τη μυσταγωγία, μετατρέποντας την Ελευσίνα από τόπο της αρχαιότητας σε ζωντανό σύμβολο εσωτερικής αφύπνισης. Το έργο του δεν είναι απλώς ένα μυθιστόρημα, είναι μια υπενθύμιση της ανάγκης να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει ελληνισμός και πολιτισμός σήμερα — όχι ως ένδοξο κατάλοιπο, αλλά ως ζώσα στάση ψυχής, ως πράξη μνήμης και δημιουργίας.

Σε μια εποχή που ο ορθολογισμός συνθλίβει τη σιωπή και η ύλη επισκιάζει το πνεύμα, ο λόγος του Γιώργου Κουβίδη μάς καλεί να στραφούμε ξανά προς τα μέσα, να αναζητήσουμε την προσωπική μας Ελευσίνα, τον τόπο όπου η γνώση συναντά τη συγκίνηση και η λήθη μετατρέπεται σε φως. Το ELEUSIS: THE INNER CIRCLE δεν απευθύνεται μόνο στους φίλους της λογοτεχνίας ή της φιλοσοφίας, αλλά σε κάθε άνθρωπο που αισθάνεται πως κάτι μέσα του θυμάται ακόμη.

Με βαθιά εκτίμηση στο έργο και το ήθος του συγγραφέα, του ευχόμαστε ολόψυχα καλή συνέχεια στη συγγραφική του πορεία — και με ειλικρινή προσμονή, να δούμε σύντομα το ELEUSIS: THE INNER CIRCLE να κυκλοφορεί και στα ελληνικά, εκεί όπου η Σπείρα του λόγου και της μνήμης μπορεί να επιστρέψει στον φυσικό της τόπο.

Κύριε Κουβίδη, το βιβλίο σας κινείται ανάμεσα στην έρευνα, τη μυθοπλασία και τη μνήμη. Ποιο ήταν το αρχικό ερέθισμα που σας έκανε να μετατρέψετε την Ελευσίνα από ιστορικό τόπο σε ζωντανό μυθιστορηματικό σύμβολο;

Ξεκίνησε, μάλλον, από τη σιωπή γύρω από την Ελευσίνα. Όσο περισσότερο ερευνά κανείς τα Μυστήρια, τόσο συνειδητοποιεί πως το πιο συναρπαστικό στοιχείο τους δεν είναι όσα γνωρίζουμε, αλλά όσα έχουν σβηστεί από τη μνήμη.
Αρκεί να θυμηθούμε τη φράση του Κικέρωνα: «Η Αθήνα δεν χάρισε ποτέ στον κόσμο τίποτε πιο υψηλό και θεϊκό από τα Ελευσίνια Μυστήρια.» Με αυτή τη φράση, ο Κικέρων εκφράζει τον βαθύ του σεβασμό προς την πνευματικότητα και τη μυστικιστική διάσταση των Μυστηρίων. Η Αθήνα, λίκνο της φιλοσοφίας, της τέχνης και της δημοκρατίας, πρόσφερε αναρίθμητα αγαθά στον κόσμο· όμως, κατά τον Κικέρωνα, τίποτε δεν ξεπερνούσε την πνευματική ανύψωση και τη θεϊκή εμπειρία που πρόσφεραν τα Μυστήρια της Ελευσίνας.

Η σιωπή δεν είναι πάντα έλλειψη· μπορεί να είναι φόβος, ή ίσως μηχανισμός προστασίας. Εκεί ένιωσα πως μια από τις μακροβιότερες τελετουργικές παραδόσεις του ανθρώπινου πολιτισμού δεν μπορεί απλώς να έχει χαθεί. Τα Μυστήρια διήρκεσαν σχεδόν δύο χιλιετίες, από τα μυκηναϊκά χρόνια ως το 396 μ.Χ., όταν ο Αλάριχος και οι Γότθοι κατέστρεψαν το Τελεστήριο της Ελευσίνας και θανάτωσαν το ιερατείο.

Ήθελα, λοιπόν, να γράψω ένα βιβλίο όπου η Ελευσίνα δεν θα είναι μόνο ιστορικός τόπος, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που θυμάται· ένας τόπος που συνεχίζει να δρα, να επηρεάζει, να «καλεί» όσους πλησιάζουν πολύ κοντά. Μέσα από τη μυθοπλασία προσπάθησα να αγγίξω αυτό που η έρευνα δεν μπορεί να ονομάσει: την αίσθηση ότι οι Μυστικοί Τόποι δεν ανήκουν στο παρελθόν, αλλά βρίσκονται μέσα μας.

Θα έλεγα, τέλος, πως μερικά βιβλία γράφονται από εμάς, ενώ κάποια άλλα γράφονται μέσα από εμάς. Το ELEUSIS – The Inner Circle ανήκει σίγουρα στη δεύτερη κατηγορία.

Μία ερώτηση που σίγουρα περιμένατε, ιδίως αν αναλογιστούμε πως η ελληνική γλώσσα υπήρξε προαπαιτούμενο για τη συμμετοχή στα Ελευσίνια Μυστήρια: γιατί επιλέξατε η συγγραφή του βιβλίου να γίνει στα αγγλικά;

Ναι, είναι πράγματι μια ερώτηση που την περίμενα και την κουβαλούσα κι εγώ μέσα μου όσο έγραφα το βιβλίο.

Η ελληνική γλώσσα είναι ο τόπος της ψυχής μου· μέσα της ανασαίνω, σκέφτομαι, υπάρχω. Κι όμως, όταν άρχισε να διαμορφώνεται το βιβλίο, ένιωσα πως η ιστορία αυτή ζητούσε να ταξιδέψει πιο πέρα, να συνομιλήσει με έναν κόσμο ευρύτερο από τα όρια μιας γλώσσας ή ενός έθνους.

Τα αγγλικά ήρθαν τότε όχι ως παραχώρηση, αλλά ως γέφυρα — ένας τρόπος να μεταφέρω το ελληνικό βίωμα σε ένα παγκόσμιο κοινό. Γιατί τα θέματα του βιβλίου· η συνέχεια, η μνήμη, η πνευματική αφύπνιση είναι οικουμενικά, ανήκουν σε όλους τους ανθρώπους. Και, βαθιά μέσα μου, πιστεύω πως ο ελληνισμός είναι συνώνυμος του κοσμοπολιτισμού: δεν είναι ένα στενό πολιτισμικό όριο, αλλά μια στάση απέναντι στον κόσμο μια αγκαλιά προς το καθολικό, το ανθρώπινο, το φωτεινό.

Η απευθείας συγγραφή στην αγγλική γλώσσα μου δίνει τη δυνατότητα να φτάσει το βιβλίο σε αναγνώστες από διαφορετικούς τόπους και πολιτισμούς, με μεγαλύτερη ακρίβεια.

Από την άλλη, δεν παύει να είναι μια ελληνική ιστορία, γραμμένη με ελληνική ψυχή. Είναι σαν να ενισχύεις με τεχνικά μέσα μια φωνή, για να ακουστεί πιο δυνατά χωρίς να χάνει το ηχόχρωμά της. Η απόφαση να γράψω στα αγγλικά δεν ήταν αντίφαση, αλλά συνέχεια. Δεν επιδιώκω να απομακρυνθώ από την ελληνικότητα — επιδιώκω να την επεκτείνω.

Σε μια περίοδο απόλυτου προσανατολισμού στην ύλη και στην ορθολογιστική, μικρόψυχη λογική, το ELEUSIS – THE INNER CIRCLE είναι, όπως γράφετε, «όχι φυγή από την πραγματικότητα αλλά πράξη επανασύνδεσης». Τι σημαίνει για εσάς προσωπικά αυτή η επανένωση;

Η επανένωση, για μένα, δεν είναι μια μυστικιστική έννοια· είναι μια πράξη επιστροφής στο κέντρο, εκεί όπου η ύλη και το πνεύμα παύουν να είναι αντίπαλοι. Ζούμε σε μια εποχή που μας έχει μάθει να περιχαρακώνουμε, να αναλύουμε, να ελέγχουμε — να επιμένουμε σε μια ψευδαίσθηση σταθερότητας. Κι όμως, κάθε φορά που απομακρυνόμαστε από το άγνωστο, χάνουμε ένα κομμάτι της ψυχής μας.

Το ELEUSIS – The Inner Circle δεν είναι φυγή από την πραγματικότητα, αλλά προσπάθεια να τη δεις ολόκληρη. Η επανένωση σημαίνει να θυμηθούμε ότι η γνώση δεν είναι μόνο διανοητική, αλλά και βιωματική, συναισθηματική, σωματική· ότι ο άνθρωπος δεν είναι θεατής, αλλά μέτοχος του κόσμου.

Για μένα, αυτή η επιστροφή είναι μια μορφή λύτρωσης, μια υπενθύμιση πως ακόμη και μέσα στην πιο καθημερινή ύλη, στη γη, στο σώμα, στη μνήμη, ανασαίνει κάτι ιερό. Δεν αρκεί να αναλύουμε τον κόσμο· χρειάζεται να μάθουμε ξανά να υπάρχουμε μέσα του, με επίγνωση, ευαισθησία και ευγνωμοσύνη.

Η επανένωση αυτή προϋποθέτει την αποδοχή του διονυσιακού στοιχείου της ύπαρξης: την έκσταση, το πάθος, τη φθορά, τη διάλυση του εγώ και την ένωση με το Όλον.

Πώς ισορροπείτε ως συγγραφέας ανάμεσα στο μυστήριο και την αποκάλυψη, δεδομένου ότι η σκηνοθετική βάση του βιβλίου σας λειτουργεί με μια αμφίθυμη ισορροπία ανάμεσα στο να κρύβει και να αποκαλύπτει;

Αυτή είναι ίσως η πιο λεπτή ισορροπία που χρειάστηκε να κρατήσω. Το μυστήριο, από τη φύση του, δεν επιτρέπει την πλήρη αποκάλυψη· ζει από τη σκιά του. Από την άλλη, η λογοτεχνία έχει ανάγκη το φως, γιατί μόνο μέσα από την αποκάλυψη ο αναγνώστης μπορεί να συγκινηθεί και να μεταμορφωθεί.

Στο ELEUSIS – The Inner Circle προσπάθησα να γράψω όπως λειτουργούν τα ίδια τα Μυστήρια: να δείχνω χωρίς να εξηγώ, να φωτίζω χωρίς να απογυμνώνω. Ήθελα ο αναγνώστης να βιώσει κάτι —όχι απλώς να το μάθει. Όπως και στην αρχαία τελετή, η ουσία δεν ήταν στην πληροφόρηση, αλλά στην εμπειρία.

Πιστεύω πως η συγγραφή, χρειάζεται ένα μέτρο σιωπής. Κάτι πρέπει πάντα να μένει ανείπωτο, όχι για να κρατήσει την απόσταση, αλλά για να αφήσει χώρο στον αναγνώστη να το ανακαλύψει μόνος του. Εκεί, ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, βρίσκεται για μένα η αλήθεια της αφήγησης.

Η ηρωίδα σας, η Δρ. Ellie Harrington, ξεκινά από την Οξφόρδη και καταλήγει στην Ελευσίνα. Πόσο συνειδητά χτίσατε αυτή τη διαδρομή ως πορεία μύησης — από τον ορθό λόγο προς την ενσώματη γνώση;

Ναι, η διαδρομή της Ellie δεν είναι τυχαία. Από την αρχή ήθελα να χαράξω μια πορεία μύησης που ξεκινά από τον κόσμο του ορθού λόγου την Οξφόρδη, το κατεξοχήν σύμβολο της επιστημονικής σκέψης και καταλήγει στην Ελευσίνα, εκεί όπου η γνώση δεν μεταδίδεται με λέξεις, αλλά με εμπειρία.

Η Ellie ξεκινά ως επιστήμονας, με την ψευδαίσθηση ότι ο κόσμος μπορεί να εξηγηθεί πλήρως. Όσο όμως πλησιάζει την Ελευσίνα, αναγκάζεται να αφήσει πίσω τη λογική της ασφάλεια και να περάσει στο άγνωστο της ενσώματης εμπειρίας. Είναι μια μετατόπιση από το “γνωρίζω” στο “βιώνω”.

Για μένα, αυτή η πορεία συμβολίζει κάτι βαθύτερο: τη συμφιλίωση ανάμεσα στην επιστήμη και το μυστήριο, ανάμεσα στην ανάλυση και στη βίωση. Η μύηση δεν είναι φυγή από τον λόγο, αλλά επέκτασή του. Η Ellie στην πραγματικότητα, δεν εγκαταλείπει τη γνώση· την ολοκληρώνει, μαθαίνοντας να σκέφτεται και με το σώμα, και με τη σιωπή.

Ο Δρ. Andreas Leontis μιλά για τα Μυστήρια όχι ως τελετουργία, αλλά ως τεχνολογία συνείδησης. Τι σημαίνει αυτό για εσάς ως ιδέα; Είναι η μνήμη κάτι που «τεχνικά» μπορούμε να ανακαλέσουμε;

Η φράση «τεχνολογία συνείδησης» με γοητεύει, γιατί μεταφέρει τη Μύηση από το πεδίο του μεταφυσικού στο πεδίο του βιωματικού. Δεν τη βλέπω με τον ψυχρό όρο της μηχανικής, αλλά ως έναν εσωτερικό μηχανισμό αφύπνισης, ένα σύνολο τρόπων με τους οποίους ο άνθρωπος μπορεί να επεκτείνει την αντίληψή του και να εισχωρήσει βαθύτερα μέσα στην εμπειρία της ύπαρξης.
Αν τα Μυστήρια υπήρξαν κάποτε τελετουργία, ίσως στην ουσία τους να ήταν εργαλεία μετάβασης, μια αρχαία μορφή «τεχνολογίας» που άνοιγε την πύλη ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο.

Για μένα, η μνήμη εδώ δεν είναι απλώς ανάκληση πληροφοριών· υπερβαίνει τη λογική και αγγίζει το αρχέγονο. Δεν την «ανακαλούμε» τεχνικά, όπως ένα δεδομένο· την αναγνωρίζουμε, όταν φτάνουμε σε μια κατάσταση εσωτερικής διαύγειας. Είναι σαν να αφαιρούνται σταδιακά τα στρώματα της λήθης και να αναδύεται κάτι που υπήρχε πάντα· μια γνώση έμφυτη, σιωπηλή, αιώνια.

Ο Δρ. Leontis, μιλώντας για τεχνολογία συνείδησης, αγγίζει ακριβώς αυτή την ιδέα. Η «τεχνολογία» εδώ είναι η ίδια η συνείδηση· το αρχέγονο εργαλείο που κουβαλά ο άνθρωπος μέσα του και το μόνο που μπορεί, όταν αφυπνιστεί, να τον μεταμορφώσει εκ των έσω.

Κεντρικό στοιχείο και ρόλο στη ροή του βιβλίου, στη μυθοπλασία, στους ήρωες αλλά και στην αλήθεια που εισπράττει ο αναγνώστης, αποτελεί η Συνέχεια — «το αδιάσπαστο νήμα της αλήθειας, της μνήμης και της πνευματικής ευθυγράμμισης που μεταφέρεται μέσα στους αιώνες». Με ποιον τρόπο μπορεί αυτή η έννοια να λειτουργήσει σήμερα παραγωγικά, πρωτίστως για εμάς τους Έλληνες;

Για μένα, η Συνέχεια είναι κάτι πολύ βαθύτερο από μια ιστορική αλυσίδα γεγονότων. Είναι μια δόνηση που συντονίζει, ένα νήμα που ενώνει τις ψυχές των ανθρώπων μέσα στον χρόνο. Δεν πρόκειται για μια παγωμένη παράδοση, αλλά για μια ενεργή μνήμη, που μεταφέρεται μέσα μας, σχεδόν ασυνείδητα μέσα από τη γλώσσα, τους μύθους, τα σύμβολα, τον τρόπο που σκεφτόμαστε και αγαπάμε.

Σήμερα, ειδικά για εμάς τους Έλληνες, αυτή η έννοια μπορεί να γίνει βαθιά δημιουργική, αν πάψουμε να αντιλαμβανόμαστε την κληρονομιά μας ως μουσειακό έκθεμα που δεν μας αφορά ή ως απλή επίκληση εθνικής υπερηφάνειας. Οφείλουμε να τη δούμε ως ζωντανό εργαλείο εξέλιξης ως πηγή έμπνευσης και ευθύνης, από όπου μπορούμε να αντλήσουμε μέτρο, ήθος και προσανατολισμό για το παρόν μας.

Γιατί η Συνέχεια είναι, τελικά, η ικανότητα να θυμάσαι χωρίς να επαναλαμβάνεις· να παίρνεις το φως από το παρελθόν και να το χρησιμοποιείς για να φωτίσεις το παρόν.

Τα Ελευσίνια Μυστήρια υπόσχονταν στους μύστες «μια διαφορετική σχέση με τον θάνατο». Πιστεύετε ότι οι σύγχρονοι άνθρωποι έχουν χάσει την επαφή με αυτό το είδος διαλόγου και ιερής εμπειρίας;

Ναι, πιστεύω πως έχουμε χάσει σε μεγάλο βαθμό αυτή τη σχέση. Ο σύγχρονος άνθρωπος ζει μέσα σε μια συνθήκη λήθης του ιερού, και μαζί της έχει χάσει και τη δυνατότητα να συνομιλεί με τον θάνατο χωρίς φόβο. Στην αρχαιότητα, μέσα από τα Ελευσίνια Μυστήρια, ο θάνατος δεν παρουσιαζόταν ως τέλος αλλά ως μετάβαση· μια εμπειρία αναγέννησης, όχι αφανισμού.

Σήμερα, προσπαθούμε να τον αποσιωπήσουμε, να τον απομακρύνουμε από τη ζωή μας και έτσι χάνουμε την αίσθηση της πληρότητας. Γιατί, χωρίς τη σκιά του θανάτου, η ζωή μένει επίπεδη. Ο διάλογος με το άγνωστο, είτε το ονομάσουμε θάνατο είτε μεταμόρφωση, είναι στην πραγματικότητα διάλογος με τη συνείδηση· η στιγμή που θυμόμαστε πως είμαστε κάτι περισσότερο από σώμα.

Ίσως αυτό ακριβώς να είναι το πιο επίκαιρο μήνυμα της Ελευσίνας σήμερα: ότι δεν χρειαζόμαστε φυγή από τη θνητότητα, αλλά επανένωση μαζί της· να τη δούμε όχι ως απειλή, αλλά ως υπενθύμιση ότι η ζωή αποκτά νόημα μόνο όταν τη ζούμε με επίγνωση του τέλους της. Να ζεις όχι χωρίς τον θάνατο, αλλά παρά την ύπαρξή του.

Το βιβλίο υπονοεί ότι τα Μυστήρια δεν χάθηκαν ποτέ — απλώς κρύφτηκαν. Πιστεύετε πως ο σύγχρονος κόσμος μπορεί να δεχτεί ξανά ένα είδος «μύησης»; Και πώς θα μπορούσε να μοιάζει αυτή σήμερα;

Για μένα, τα Μυστήρια δεν χάθηκαν ποτέ· απλώς κρύφτηκαν μέσα μας. Δεν κατοικούν πια σε ναούς ή σε τελετουργίες, αλλά στις σιωπές, στις ρωγμές της καθημερινότητας, στις στιγμές όπου κάτι μέσα μας θυμάται ποιοι είμαστε.

Η μύηση σήμερα δεν θα ήταν μια μυστική τελετή, αλλά μια πράξη εσωτερικής αφύπνισης, ένα βλέμμα που στρέφεται προς τα μέσα, μια στιγμή αλήθειας όπου ο άνθρωπος συναντά το φως και το σκοτάδι του χωρίς φόβο.

Στην αρχαιότητα, η μύηση στην Ελευσίνα ήταν μια ελεγχόμενη κάθοδος στο σκοτάδι· οι μύστες περνούσαν από τον φόβο του αγνώστου στη χαρά της αποκάλυψης. Η αληθινή μύηση, όμως, δεν υπήρξε ποτέ πράξη εξουσίας ή γνώσης, αλλά μια εσωτερική μετακίνηση· η στιγμή που ο άνθρωπος αντικρίζει τον εαυτό του χωρίς τα προσωπεία του. Σήμερα, αυτή η κάθοδος μπορεί να σημαίνει την επιστροφή στον αληθινό μας εαυτό, τη στιγμή που παύουμε να κινούμαστε μηχανικά και αρχίζουμε να ζούμε συνειδητά.

Ζούμε σε έναν κόσμο υπερκορεσμένο από πληροφορία αλλά φτωχό σε νόημα. Ίσως, λοιπόν, η νέα Μύηση να είναι η επανάκτηση του νοήματος, όχι μέσα από δόγμα, αλλά μέσα από την ειλικρίνεια της εμπειρίας· την αναγνώριση της σιωπής μέσα στον θόρυβο, την ικανότητα να στρεφόμαστε προς τα μέσα, να αντέχουμε την αβεβαιότητα, να βλέπουμε το ιερό μέσα στο καθημερινό.

Ο σύγχρονος κόσμος, παρά τον κυνισμό του, διψά για αυτή τη μύηση· για εμπειρίες που να τον επανασυνδέουν με το αυθεντικό, με ό,τι παραμένει αληθινό πέρα από το προφανές. Νιώθω πως τα Μυστήρια ζουν ακόμη ανάμεσά μας· απλώς μιλούν πιο χαμηλόφωνα. Και όποιος σωπάσει πραγματικά, μπορεί ίσως να τα ακούσει ξανά.

Ο συγγραφέας Γιώργος Κουβίδης

Γρήγορες Ερωτήσεις στον Γιώργο Κουβίδη

Η σιωπή για εσάς είναι άνεση ή εργαλείο;
Εργαλείο· μέσα της ωριμάζουν οι λέξεις πριν ειπωθούν.

Ποιο συναίσθημα σας οδηγεί πιο συχνά στη συγγραφή;
Η Αγάπη

Μύηση ή Μνήμη;
Μνήμη· γιατί μέσα της βρίσκεται ήδη η Μύηση.

Αν δεν ήσασταν συγγραφέας, τι θα ήσασταν;
Δεν νιώθω συγγραφέας· ίσως μεσολαβητής ανάμεσα στη σιωπή και στις λέξεις.

Στο φως ή στο σκοτάδι παρουσιάζεται περισσότερη αλήθεια;
Στο ημίφως· εκεί που το ένα συναντά το άλλο.

Ένα βιβλίο που σας «ξύπνησε»;
Η Γέννηση της Τραγωδίας, του Νίτσε.

Αν η Ελευσίνα ήταν χρώμα, ποιο θα ήταν;
Το φως της αυγής· η στιγμή της αναγέννησης.

Μια λέξη που συνοψίζει το συγγραφικό μέλλον για εσάς;
Συνέχεια.

Μία συμβουλή που θα δίνατε στον Γιώργο, είκοσι χρόνια πριν;
Να είσαι παρών· το ταξίδι ξέρει τον δρόμο καλύτερα από εσένα.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Γιώργος Κουβίδης ζει στο σταυροδρόμι της επιχειρηματικότητας και της εσωτερικής αναζήτησης. Με επαγγελματικό υπόβαθρο στα χρηματοοικονομικά και στις επιχειρήσεις, η ζωή του έχει διαμορφωθεί από δομές, συστήματα και την επιδίωξη της καινοτομίας. Κι όμως, παράλληλα με αυτά, ακολουθούσε πάντα ένα πιο λεπτό νήμα — ένα νήμα που διασχίζει τον μύθο, τη μνήμη και τα σιωπηλά ερωτήματα που αρνούνται να ξεθωριάσουν. Αυτό το βιβλίο είναι το πρώτο του έργο μυθοπλασίας, αν και ίσως θα ήταν πιο ακριβές να το αποκαλέσει κανείς μια ανάμνηση. Όχι μια απόδραση από τον πραγματικό κόσμο, αλλά μια πράξη επανασύνδεσης με τις αλήθειες που κρύβονται κάτω από την επιφάνειά του. Είναι παντρεμένος και περήφανος πατέρας δύο ενήλικων παιδιών. Γράφει όχι ως μελετητής αρχαίων τελετών, αλλά ως μάρτυρας των δονήσεων που ακόμη αντηχούν στον καιρό μας — των σπειροειδών μονοπατιών που όλοι βαδίζουμε, συνειδητά ή όχι.

Το βιβλίο μπορεί να το αγοράσει κάποιος είτε σε φυσική μορφή είτε ηλεκτρονική, από οποιαδήποτε Amazon market.

The post «Η λογοτεχνία έχει ανάγκη το Φως»: Συνέντευξη με τον Γιώργο Κουβίδη για το βιβλίο του ELEUSIS – The Inner Circle appeared first on .

Στην παρουσίασή της, η συγγραφέας ανέδειξε τους κινδύνους που ενέχει η παραπληροφόρηση για τους θεσμούς στις δημοκρατικές κοινωνίες και πως η συνεχής έκθεση σε ψευδή αφηγήματα δημιουργεί γενικευμένη δυσπιστία στη Δημοκρατία, απάθεια, αδιαφορία και τελικά πόλωση της κοινωνίας.
Υπογραμμίστηκε η σημασία της αξιοπιστίας της ανεξάρτητης και υπεύθυνης δημοσιογραφίας, ο ρόλος των ευρωπαϊκών νομοθετικών εργαλείων (Digital Services Act, European Media Freedom Act, AI Act κλπ) και, τέλος, η αναγκαιότητα τόνωσης σε όλη την Ευρώπη του «ψηφιακού εγγραμματισμού» (Media Literacy) με έμφαση στους νέους και σε ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.

Αλεξάνδρα Βουδούρη, Κλημεντίνη Διακομανώλη, Μαρία Ψαρά, Ελίζα Γκρίτση

Στη συζήτηση που ακολούθησε -και σε ένα πάνελ αμιγώς γυναικείο- συμμετείχαν οι δημοσιογράφοι και ανταποκρίτριες ελληνικών μέσων στις Βρυξέλλες κα Αλεξάνδρα Βουδούρη (Καθημερινή), κα Μαρία Ψαρά (STAR TV, Efsyn, ΡΙΚ) και η δημοσιογράφος σε θέματα τεχνολογίας κα Ελίζα Γκρίτση του Politico. Στην συζήτηση αναδείχθηκαν καίριας σημασίας ζητήματα, όπως η μεγάλη δύναμη των ψηφιακών πλατφορμών μέσω των αλγορίθμων που ρυθμίζουν το περιεχόμενο, ο ενισχυμένος πλέον ρόλος της Τεχνητής Νοημοσύνης και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και της σύγχρονης δημοσιογραφίας στην καταπολέμηση όσο και στη διάδοση της παραπληροφόρησης. Η συζήτησε άγγιξε, επίσης, θέματα όπως η έμφυλη διάσταση της παραπληροφόρησης και οι κοινωνικό-πολιτικές διαστάσεις της ευαλώτοτητας στην παραπληροφόρηση. Τέλος, αναφέρθηκαν οι στρατηγικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την αντιμετώπιση των εκστρατειών παραπληροφόρησης, οι οποίες προέρχονται κυρίως από ξένους κακόβουλους παράγοντες, ειδικά σε περιόδους εκλογικών αναμετρήσεων.

Χαιρετισμό απηύθυναν ο Πρέσβης κ. Ιωάννης Βράιλας, Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδας και ο κ. Άγγελος Παγκράτης, Πρόεδρος της ΑΛΛΗΛΟΝ.

Το βιβλίο «Fake News: Τι κάνει η Ευρώπη;» έχει ήδη δύο εκδόσεις στα ελληνικά από τον Εκδοτικό Οίκο Πανεπιστημίου Μακεδονίας και μία έκδοση στα γαλλικά (“Fake News: Que fait l’Europe?”) από τις εκδόσεις L’Harmattan, Paris. Η ελληνική έκδοση μπορεί να παραγγελθεί online από το βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ και η γαλλική από τις εκδόσεις L’Harmattan ή από την Amazon.

The post Η Ευρώπη απέναντι στα Fake News — Παρουσίαση του βιβλίου της Κλημεντίνης Διακομανώλη στις Βρυξέλλες appeared first on .