Τα στοιχεία δείχνουν ότι το 2024, ένα νέο μισθωτήριο στις Βρυξέλλες κοστίζει κατά μέσο όρο 18% περισσότερο από τη Φλάνδρα και 31% περισσότερο από τη Βαλλονία. Ακόμη και σε σύγκριση με άλλες μεγάλες πόλεις όπως η Αμβέρσα και η Γάνδη, τα ενοίκια στην πρωτεύουσα είναι περίπου 8% υψηλότερα, ενώ σε σχέση με τη Λιέγη η διαφορά φτάνει το 23%.

Πέρα όμως από τις ήδη υψηλές τιμές, μεγαλύτερη ανησυχία προκαλεί η μακροχρόνια τάση. Από το 2011 έως το 2024, τα ενοίκια αυξήθηκαν με ταχύτερο ρυθμό από τον πληθωρισμό, ενισχύοντας την οικονομική πίεση στα νοικοκυριά. Παράλληλα, οι αυξήσεις είναι πιο έντονες στο κέντρο της πόλης σε σχέση με την περιφέρεια, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο δύσκολη τη διαβίωση στην καρδιά των Βρυξελλών.

Στον τομέα της αγοράς ακινήτων, οι Βρυξέλλες παραμένουν η ακριβότερη περιφέρεια της χώρας, με τη μέση τιμή κατοικίας να φτάνει περίπου τις 505.000 ευρώ, έναντι 330.000 ευρώ στη Φλάνδρα και 200.000 ευρώ στη Βαλλονία. Για τα διαμερίσματα, οι διαφορές είναι μικρότερες, αλλά η πρωτεύουσα εξακολουθεί να προηγείται.

Ωστόσο, η εικόνα διαφοροποιείται αν εξεταστεί η εξέλιξη των τιμών τα τελευταία χρόνια. Οι μεγαλύτερες αυξήσεις καταγράφονται σε πόλεις της Φλάνδρας, όπως η Γάνδη και η Αμβέρσα, γεγονός που δείχνει ότι η άνοδος των τιμών δεν περιορίζεται μόνο στη βελγική πρωτεύουσα.

Η μελέτη επισημαίνει ότι ο καθοριστικός παράγοντας για τις τιμές δεν είναι τόσο τα διοικητικά όρια, όσο το επίπεδο αστικοποίησης. Περιοχές με έντονη αστική ανάπτυξη, ανεξαρτήτως περιφέρειας, τείνουν να εμφανίζουν υψηλότερες τιμές, προσεγγίζοντας το επίπεδο των Βρυξελλών.

Bruxelles : des loyers en hausse plus rapide que l’inflation
La capitale reste le marché locatif le plus cher du pays, sous l’effet d’une forte pression urbaine

Le marché locatif bruxellois continue de se distinguer par une progression soutenue des prix, dépassant celle du coût de la vie sur le long terme. Une analyse publiée par l’Institut Bruxellois de Statistique et d’Analyse met en évidence l’évolution du secteur immobilier entre 2010 et 2024, confirmant le rôle central de Bruxelles dans le paysage belge.

Aujourd’hui, louer un logement dans la capitale implique un budget nettement plus élevé que dans le reste du pays. Les nouveaux baux y sont en moyenne plus chers qu’en Flandre et en Wallonie, avec des écarts significatifs également par rapport à d’autres grandes villes comme Antwerp ou Ghent. La différence est encore plus marquée face à Liège.

Mais au-delà du niveau des prix, c’est leur rythme d’augmentation qui retient l’attention. Depuis plus d’une décennie, les loyers progressent plus rapidement que l’inflation, accentuant la pression financière sur les habitants. Cette tendance est particulièrement visible dans les zones centrales, où la demande reste très forte.

Du côté de l’achat, Bruxelles conserve sa position de région la plus onéreuse, même si la croissance des prix y a été plus modérée que dans certaines villes flamandes. Des centres urbains comme Gand ou Anvers ont enregistré des hausses plus marquées ces dernières années.

Selon l’étude, ces écarts s’expliquent avant tout par le degré d’urbanisation. Les zones densément peuplées et dynamiques, quel que soit leur emplacement en Belgique, affichent des niveaux de prix comparables. La structure urbaine apparaît ainsi comme le facteur clé pour comprendre les différences observées sur le marché immobilier.

The post Τα ενοίκια στις Βρυξέλλες αυξάνονται ταχύτερα από το κόστος ζωής appeared first on .

Η εκδήλωση εντάσσεται στην εβδομάδα Jeunesse et Patrimoine en Wallonie, που αρχικά απευθυνόταν σε σχολεία, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχθεί σε μια οικογενειακή γιορτή πολιτισμού, προσελκύοντας επισκέπτες κάθε ηλικίας.

Δραστηριότητες για όλους και εμπειρίες πέρα από την απλή επίσκεψη

Τα συμμετέχοντα κάστρα δεν περιορίζονται σε απλές ξεναγήσεις. Αντίθετα, μετατρέπονται σε χώρους δράσης και δημιουργίας, με εργαστήρια, εκθέσεις, παιχνίδια και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις.

Σε ορισμένα σημεία, όπως το Vieux Château de Saive και το château de la Trapperie, οι επισκέπτες μπορούν να συμμετάσχουν σε δημιουργικά εργαστήρια, ενώ στο château de Bracht τα παιδιά μυούνται στην τέχνη της διακόσμησης βιτρό. Άλλοι χώροι, όπως η οχύρωση de Crèvecœur, προσφέρουν βιωματικές δραστηριότητες, δίνοντας τη δυνατότητα στους μικρούς επισκέπτες να γνωρίσουν τεχνικές όπως η κοπή νομισμάτων, ενώ στο château de Thozée παρουσιάζεται η τέχνη της χαρακτικής.

Παράλληλα, δεν λείπουν οι επιλογές για ενήλικες, με εκθέσεις και πολιτιστικά δρώμενα σε κάστρα όπως το Château Empain, το château de Waroux και το château d’Anhaive, ενώ στο Château du Pont d’Oye το πρόγραμμα περιλαμβάνει και συναυλία.

Ξεναγήσεις με φαντασία και ζωντανή ιστορία

Για όσους αναζητούν κάτι πιο ιδιαίτερο, ορισμένα κάστρα επενδύουν σε θεατρικές και βιωματικές ξεναγήσεις. Στο Château Communal, οι ξεναγοί εμφανίζονται με ιστορικά κοστούμια, ενώ στο château de Louvignies η επίσκεψη μετατρέπεται σε θεατρική εμπειρία.

Την ίδια στιγμή, επιδείξεις και παραστάσεις εμπλουτίζουν το πρόγραμμα: από την τέχνη της μονομαχίας στο Château du Val Saint-Lambert μέχρι την παραδοσιακή σιδηρουργία στη ferme de Treignes, οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να ανακαλύψουν παραδοσιακές τεχνικές και ξεχασμένες δεξιότητες.

Μια ημέρα γεμάτη ιστορία και ανακαλύψεις

Η δράση αυτή προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία να δει κανείς τα κάστρα της Βαλονίας όχι απλώς ως ιστορικά μνημεία, αλλά ως ζωντανούς χώρους πολιτισμού και εμπειρίας. Είτε πρόκειται για οικογενειακή έξοδο είτε για μια διαφορετική πολιτιστική περιήγηση, η 1η Μαΐου υπόσχεται μια ημέρα γεμάτη εικόνες, ιστορίες και δημιουργικότητα.

Τα κάστρα που συμμετέχουν στη δράση

Η φετινή διοργάνωση περιλαμβάνει μια εντυπωσιακή λίστα από ιστορικά σημεία σε ολόκληρη τη Βαλονία. Στην περιοχή της Bαλλονικής Βραβάνδης συμμετέχουν τα château d’Hélécine, château de Bois-Seigneur-Isaac και château de Jodoigne-Souveraine. Στην επαρχία Hainaut, οι επισκέπτες μπορούν να ανακαλύψουν, μεταξύ άλλων, τα château de Trazegnies, château Empain, château de la Royère, parc du château de Farciennes, château communal, château des ducs d’Havré, château de Seneffe, château Bivort, château de Louvignies και château de la baille rouge.

Στην επαρχία της Λιέγης, η λίστα είναι εξίσου πλούσια, με το parc du château de Jehay, château de Waroux, vieux château de Saive, château fort de Bracht, tour Saint-Martin, château de Weims, Schloss Weims, château fort de Logne, château de la Sauvenière, parc du château de Belle-Maison, château de Vieljaren, château d’Ordange, château de Wégimont, château de Franchimont, château féodal de Moha και château du Val Saint-Lambert.

Στην επαρχία του Λουξεμβούργου συμμετέχουν τα château d’Herbeumont, château du Pont d’Oye και château de la Trapperie, ενώ στη Namur ανοίγουν τις πύλες τους το domaine Saint-Roch, η fortification de Crèvecœur, το château d’Ostin, το château de Thozée, το château comtal de Rochefort, το château-ferme de Treignes, η tour d’Anhaive, το château de Montaigle, το château de Lesve και το château de Spontin.

Παρότι η είσοδος είναι δωρεάν, για ορισμένες δραστηριότητες απαιτείται κράτηση. Περισσότερες πληροφορίες, εδώ.

Des châteaux ouverts à tous : une journée festive en Wallonie

Le 1er mai, patrimoine et divertissement se rencontrent dans plus de trente sites accessibles gratuitement au public.

Le début du mois de mai marque en Wallonie un rendez-vous devenu incontournable pour les amateurs de patrimoine. À l’occasion de « La Vie de Château en famille », une trentaine de châteaux accueillent gratuitement les visiteurs pour une journée placée sous le signe de la découverte et du partage.

Pensé à l’origine dans le cadre d’une initiative éducative, l’événement s’est progressivement transformé en une expérience ouverte à tous, mêlant histoire, loisirs et activités participatives.

Les visiteurs ne se contentent pas de parcourir les lieux : ils sont invités à vivre les châteaux autrement. Animations créatives, démonstrations artisanales et propositions artistiques jalonnent les parcours, offrant une immersion vivante dans des sites chargés d’histoire.

Certains lieux privilégient une approche ludique, en proposant des ateliers et des activités adaptées aux enfants, tandis que d’autres mettent en avant des expositions ou des moments musicaux destinés à un public plus large. L’expérience varie d’un site à l’autre, créant une richesse et une diversité qui font tout le charme de l’événement.

Les amateurs d’expériences originales pourront également profiter de visites revisitées, parfois théâtralisées, qui donnent vie aux pierres et aux récits du passé. Entre démonstrations, spectacles et rencontres, la journée devient une véritable immersion culturelle.

Au-delà de la gratuité, cette initiative offre surtout l’opportunité de redécouvrir le patrimoine wallon sous un angle différent, dans une ambiance conviviale et accessible, où chacun peut trouver sa propre manière d’explorer l’histoire.

Les châteaux participants
L’événement rassemble de nombreux sites emblématiques répartis dans toute la Wallonie. En Brabant wallon, le public pourra visiter les châteaux d’Hélécine, de Bois-Seigneur-Isaac et de Jodoigne-Souveraine. Du côté du Hainaut, figurent notamment les châteaux de Trazegnies, Empain, de la Royère, le parc du château de Farciennes, le château communal, le château des ducs d’Havré, le château de Seneffe, le château Bivort, le château de Louvignies et celui de la Baille Rouge.

La province de Liège propose une offre particulièrement variée avec le parc du château de Jehay, le château de Waroux, le vieux château de Saive, le château fort de Bracht, la tour Saint-Martin, le château de Weims, le Schloss Weims, le château fort de Logne, le château de la Sauvenière, le parc du château de Belle-Maison, le château de Vieljaren, le château d’Ordange, le château de Wégimont, le château de Franchimont, le château féodal de Moha ainsi que le château du Val Saint-Lambert.

Dans la province du Luxembourg, participent les châteaux d’Herbeumont, du Pont d’Oye et de la Trapperie. Enfin, en Namur, les visiteurs pourront découvrir le domaine Saint-Roch, la fortification de Crèvecœur, le château d’Ostin, le château de Thozée, le château comtal de Rochefort, le château-ferme de Treignes, la tour d’Anhaive, le château de Montaigle, le château de Lesve et le château de Spontin.

Si l’accès aux sites est gratuit, certaines activités nécessitent une réservation préalable. Plus d’informations, ici.

The post Πάνω από 30 κάστρα ανοίγουν δωρεάν τις πύλες τους στη Βαλλονία appeared first on .

Οι ακριβείς απαρχές του καρναβαλιού χάνονται στον χρόνο, ωστόσο η παράδοση συνδέει τα εντυπωσιακά κοστούμια με τις γιορτές που φέρεται να διοργάνωσε η Μαρία της Ουγγαρίας το 1549 προς τιμήν του Καρόλου Ε΄. Σήμερα, η μεσαιωνική πόλη της Μπινς μεταμορφώνεται κάθε Φεβρουάριο σε μια ζωντανή σκηνή, όπου οι κάτοικοι και οι επισκέπτες γίνονται μέρος ενός τελετουργικού που περνά από γενιά σε γενιά.

Ο Gille της Μπινς: το εμβληματικό πρόσωπο του καρναβαλιού

Η απόλυτη κορύφωση των εορτασμών έρχεται την Τρίτη της Αποκριάς, που το 2026 πέφτει στις 17 Φεβρουαρίου. Εκείνη την ημέρα, σχεδόν χίλιοι Gilles κάνουν την εμφάνισή τους στους δρόμους της πόλης, ενσαρκώνοντας έναν χαρακτήρα που γεννήθηκε τον 16ο αιώνα και παραμένει αμετάβλητος μέχρι σήμερα.

Ντυμένοι με τα χαρακτηριστικά κοστούμια που παραπέμπουν, σύμφωνα με κάποιες ερμηνείες, στην commedia dell’arte, οι Gilles ξεκινούν από νωρίς το πρωί τις πορείες τους στις καθορισμένες γειτονιές της Μπινς. Υπό τον ρυθμό των τυμπάνων, εκτελούν τον παραδοσιακό χορό βασισμένο στα 26 αυστηρά καθορισμένα μουσικά θέματα, δημιουργώντας ένα θέαμα μοναδικό στην Ευρώπη.

Πορτοκάλια, φτερά στρουθοκαμήλου και μια πόλη σε γιορτή

Οι εκδηλώσεις, ωστόσο, ξεκινούν ήδη από την Κυριακή της Αποκριάς, όταν μια μεγάλη παρέλαση γεμίζει την πόλη με χρώμα και φαντασία. Οι συμμετέχοντες παρουσιάζουν κοστούμια που έχουν σχεδιάσει και κρατήσει μυστικά για μήνες, δίνοντας τον τόνο για τις ημέρες που ακολουθούν.

Η μαγεία κορυφώνεται το απόγευμα της Τρίτης, κατά τη διάρκεια της μεγάλης πομπής. Οι Gilles φορούν τότε τα επιβλητικά καπέλα από φτερά στρουθοκαμήλου και μοιράζουν χιλιάδες πορτοκάλια στο κοινό, σε μια τελετουργική πράξη που συμβολίζει την αφθονία και τη γενναιοδωρία. Η βραδιά κλείνει με φλεγόμενες δάδες, ένα εντυπωσιακό πυροτέχνημα και τη φωταγώγηση του συνθήματος «Plus Oultre», ενώ οι πιο ανθεκτικοί συνεχίζουν να χορεύουν μέχρι το πρώτο φως της ημέρας, πιστοί σε μια παράδοση που παραμένει αναλλοίωτη στο πέρασμα των αιώνων.

Le Carnaval de Binche : trois jours au cœur d’une tradition vivante en Wallonie

À seulement une heure de Bruxelles, l’un des carnavals les plus anciens d’Europe s’apprête à faire vibrer la ville en février 2026

À quelques kilomètres seulement de l’effervescence bruxelloise, la ville de Binche offre chaque hiver un véritable voyage dans le temps. Classé au patrimoine culturel immatériel de l’UNESCO, son carnaval revient les 15, 16 et 17 février 2026, perpétuant une tradition séculaire qui fascine aussi bien les habitants que les visiteurs venus de toute l’Europe.

Si les origines exactes du carnaval restent floues, l’imaginaire collectif le relie souvent aux fastes de la Renaissance et aux célébrations organisées en 1549 pour Charles Quint. Aujourd’hui encore, la cité médiévale se transforme durant trois jours en un immense théâtre à ciel ouvert, où rituels, musique et costumes racontent une histoire profondément ancrée dans l’identité wallonne.

Le Gille : figure centrale et symbole du carnaval

Le moment le plus attendu survient le Mardi Gras, le 17 février 2026. Dès l’aube, près d’un millier de Gilles investissent les rues de Binche, incarnant un personnage né au XVIᵉ siècle et strictement codifié. Leur présence marque le sommet des festivités et donne au carnaval toute sa dimension rituelle.

Vêtus de costumes traditionnels aux références parfois rapprochées de la commedia dell’arte, les Gilles parcourent la ville en groupes, accompagnés par le son ininterrompu des tambours. Leurs pas suivent une chorégraphie précise, rythmée par les vingt-six airs emblématiques du carnaval, offrant aux spectateurs une expérience à la fois solennelle et profondément festive.

Un spectacle unique entre traditions et ferveur populaire

Les réjouissances débutent dès le Dimanche Gras, avec une grande parade où les participants dévoilent des costumes de fantaisie conçus dans le plus grand secret. La créativité et la couleur dominent cette première journée, annonçant l’intensité des moments à venir.

Le point culminant intervient le mardi après-midi, lors du grand cortège. Les Gilles arborent alors leurs célèbres chapeaux ornés de plumes d’autruche et lancent des milliers d’oranges à la foule, un geste symbolique devenu l’une des images les plus emblématiques du carnaval de Binche. La soirée s’achève dans une atmosphère spectaculaire, entre feux de Bengale, feu d’artifice sur la Grand-Place et danses qui se prolongent jusqu’à l’aube, fidèles à une tradition qui traverse les siècles sans perdre de sa force.

The post Το Καρναβάλι της Μπινς: τρεις μέρες μέσα στην πιο ζωντανή παράδοση της Βαλλονίας appeared first on .

Παρακάτω, επτά μέρη όπου ο Άγιος θα κάνει φέτος την εμφάνισή του — είτε ήδη πέρασε, είτε συνεχίζει τις επισκέψεις του μέχρι την ημέρα της γιορτής του.

Papeteries de Genval – 29 Νοεμβρίου & 3 Δεκεμβρίου

Ο Άγιος Νικόλαος έκανε ήδη την πρώτη του στάση στις 29 Νοεμβρίου, ενώ θα επιστρέψει την Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου (14:00–18:00). Τα παιδιά μπορούν να φωτογραφηθούν μαζί του και να πάρουν ένα σακουλάκι-έκπληξη. Η είσοδος είναι δωρεάν.

Διεύθυνση: Square des Papeteries 24, 1330 Rixensart.

Rive Gauche, Σαρλερουά – έως 3 Δεκεμβρίου

Στο Rive Gauche, ο Saint Nicolas εμφανίζεται κάθε Τετάρτη και Σάββατο έως τις 3 Δεκεμβρίου. Για την Κυριακή 30 Νοεμβρίου, βρίσκεται εκεί από τις 11:00 έως τις 17:00, ενώ θα επιστρέψει Τετάρτη 3 Δεκεμβρίου, 14:00–18:00. Όλα τα «φρόνιμα» παιδιά λαμβάνουν ένα μικρό δώρο.

Διεύθυνση: Place Verte 20 Bus 2, 6000 Charleroi.

Galeries Saint-Lambert, Λιέγη – έως 6 Δεκεμβρίου

Ο Άγιος Νικόλαος συνεχίζει τις εμφανίσεις του στις Galeries Saint-Lambert μέχρι τις 6 Δεκεμβρίου, κάθε Τετάρτη και Σάββατο 14:00–17:00. Διανέμει σακουλάκια με γλυκά και προσφέρει δύο αναμνηστικές φωτογραφίες. Στο πρόγραμμα: ακροβάτες, ρόδα με δώρα, διαγωνισμοί και street art — όλα δωρεάν.

Διεύθυνση: Place Saint-Lambert 27, 4000 Λιέγη.

Esplanade, Louvain-la-Neuve – έως 6 Δεκεμβρίου

Μέχρι τις 6 Δεκεμβρίου, τα παιδιά μπορούν να παραδώσουν τη λίστα τους και να φωτογραφηθούν με τον Άγιο Νικόλαο. Κερνούνται γλυκά και αναμνηστική φωτογραφία. Βρίσκεται στο κάτω επίπεδο, ανάμεσα σε Guapa και Chitir Chicken. Απαιτείται η εφαρμογή «L’Esplanade & Moi».

Διεύθυνση: Place de l’Accueil 10, 1348 Louvain-la-Neuve.

Shopping Les Bastions, Tournai – έως 3 Δεκεμβρίου

Ο Άγιος κάνει στάση στο Shopping Les Bastions έως 3 Δεκεμβρίου 2025. Τα παιδιά μπορούν να του μιλήσουν, να βγάλουν φωτογραφία και να πάρουν παραδοσιακά μπισκότα. Παράλληλα, υπάρχει «αποστολή εξερευνητή» με ταξιδιωτικό carnet· όσοι το ολοκληρώσουν συμμετέχουν σε κλήρωση για ένα μεγάλο δώρο στις 4 Δεκεμβρίου.

Διεύθυνση: Boulevard Walter de Marvis 22, 7500 Tournai.

Van der Valk Hotel, Waterloo – 3 Δεκεμβρίου

Την Κυριακή 3 Δεκεμβρίου, ο Άγιος Νικόλαος επισκέπτεται το Van der Valk Hotel στο Waterloo με μανταρίνια, γλυκά και μικρά δώρα. Στο πρόγραμμα: εορταστικός μπουφές, κυνήγι θησαυρού, φωτογραφίες και οικογενειακές δραστηριότητες.

Τιμή: 35 € ανά ενήλικα (χωρίς ποτά), μισή τιμή για παιδιά 3–12 ετών, δωρεάν για κάτω των 3.

Διεύθυνση: Chaussée de Tervuren 198, 1410 Waterloo.

La Chaloupe d’Or, Βρυξέλλες – 7 Δεκεμβρίου

Στις 7 Δεκεμβρίου, ο Άγιος Νικόλαος θα συνεχίσει την περιοδεία του στη Grand-Place. Από τις 13:00, θα μοιράζει γλυκίσματα σε παιδιά και επισκέπτες στη La Chaloupe d’Or. Μια γιορτινή εμπειρία στην πιο εμβληματική πλατεία της πρωτεύουσας.

Διεύθυνση: Grand-Place 24-25, 1000 Bruxelles.

The post Ο Άγιος Νικόλαος καταφθάνει: 7 σημεία σε Βαλλονία και Βρυξέλλες όπου μπορείτε να τον συναντήσετε appeared first on .

Ναι, καλά διάβασες. Εκείνα τα πράγματα που κάποτε είχες πετάξει γιατί «σιγά μην τα χρειαστώ», τώρα τα ζητούν… για μουσειακή έκθεση!

Στόχος: να σωθεί ό,τι πιο ’90s κυκλοφόρησε ποτέ

Το μουσείο, που ήδη διαθέτει πάνω από 100.000 αντικείμενα (από μοτοσικλέτες του 1901 μέχρι παμπάλαιους θερμός για καφέ), θέλει τώρα να δημιουργήσει μια ολοκαίνουρια συλλογή με καθημερινά αντικείμενα των ’90s.
Αλλά υπάρχει πρόβλημα: τα ’90s έχουν γίνει hot property.

Όπως εξηγεί η επιμελήτρια της συλλογής, Manon Collignon, τα αντικείμενα της εποχής έχουν γίνει… σπάνια.
Λόγω υπερκατανάλωσης, πολλά έχουν χαθεί στον δρόμο — κι όμως, αυτά ακριβώς ψάχνει το μουσείο.

«Είχα κι εγώ μια τέτοια τσάντα… αλλά την πέταξα!»

Η Collignon το περιγράφει τέλεια. Οι φίλοι της συχνά της λένε: «Αχ, είχα αυτό, είχα κι εκείνο… αλλά το πέταξα, δεν είχε αξία».
Κι όμως, αυτά τα πράγματα είναι χρυσωρυχείο για το μουσείο.

Μάλιστα, μια γυναίκα δώρισε πρόσφατα ένα τεράστιο, κρεμαστό ρολόι Swatch, από αυτά που κρεμούσαμε στους τοίχους δίπλα σε neon αφίσες ποπ ειδώλων. Ήταν σωστό «κάψιμο δεκαετίας», και μάλιστα… στην αρχική του συσκευασία!

Τι ζητά το μουσείο; Ό,τι σε έκανε ’90s!

• Swatch ρολόγια

• T-shirts Spice Girls

• Memorabilia από Teenage Mutant Ninja Turtles

• Σχολικές τσάντες

• Συλλεκτικά παιχνίδια

• Ακόμη και καθημερινά αντικείμενα: τοστιέρες, σεσουάρ, κουκλάκια, θερμός…

Στόχος δεν είναι να μαζευτούν μόνο «όμορφα» πράγματα. Όπως λέει η Collignon:
«Παίρνουμε ό,τι συνθέτει τη ζωή μας σήμερα. Μπορεί να είναι μια τοστιέρα, μια κούκλα, ή ένα πλαστικό ποτήρι από φεστιβάλ.»

Δεν είναι μόνο η νοσταλγία – είναι και η Ιστορία

Το μουσείο συλλέγει επίσης αντικείμενα που συνδέονται με σημαντικά γεγονότα.
Για παράδειγμα, μετά τις πλημμύρες του 2021 κοντά στο Βερβιέ, κάποιος εντόπισε ένα… κουτί βούτυρο μέσα στα συντρίμμια του πλημμυρισμένου εργοστασίου της Corman. Το κουτί ήταν γεμάτο λάσπη — κι όμως, το μουσείο το κράτησε. Γιατί;
Γιατί αποτελεί μαρτυρία της ζωής στη Βαλλονία.

Θησαυροί στο υπόγειο, έτοιμοι για το μέλλον

Τα περισσότερα από αυτά τα αντικείμενα δεν εκτίθενται ακόμη.
Περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για μια μεγάλη προσωρινή έκθεση — μια που θα κάνει όλη τη Βαλλονία να πει:
«Ω Θεέ μου, αυτό το είχα κι εγώ όταν ήμουν παιδί!»

Φυσικά η αναζήτηση αυτή του Μουσείου της Λιέγης, μας θύμισε μια αντίστοιχη έκθεση – εκείνη βέβαια με αφετηρία τα 80’ς – που πραγματοποιήθηκε πριν λίγα χρόνια στην Τεχνόπολη της Αθήνας, και που το Newsville είχε επισκεφθεί με μεγάλη χαρά. Και τι καλύτερη ευκαιρία παρά να την θυμηθείτε κι εσείς. Voilà

The post Το μουσείο της Λιέγης αναζητά αναμνηστικά της δεκαετίας του ’90 για τη νέα του συλλογή appeared first on .

Στην κορυφή των πιο ευάλωτων δήμων βρίσκονται οι γνωστοί «πυρήνες φτώχειας» της Πρωτεύουσας: Saint-Josse-ten-Noode (33%), Molenbeek-Saint-Jean (31,2%), Anderlecht (28%), Koekelberg (26,2%) και Schaerbeek (26,1%). Σε επίπεδο ευρύτερης πόλης, ο κίνδυνος φτώχειας στις Βρυξέλλες αγγίζει το 24,6%, ενώ άλλοι δήμοι – τόσο της πρωτεύουσας, όσο και γειτονικοί – καταγράφουν σημαντικές διαφοροποιήσεις: Saint-Gilles 23,9%, Evere 19,7%, Uccle 13,8%, Sint-Pieters-Woluwe 9,3%, Vilvoorde 10%, Wezembeek-Oppem 6,9%.

Αντίθετα, οι περιοχές με τον χαμηλότερο κίνδυνο φτώχειας βρίσκονται όλες στη Φλάνδρα: Zemst (3,4%), Gammerages (3,4%), Horebeke (3,5%), Rotselaar (3,5%) και Herne (3,5%). Στο άλλο άκρο του φάσματος, το χαμηλότερο διάμεσο εισόδημα καταγράφεται στο Saint-Josse-ten-Noode (20.815 ευρώ), ενώ ακολουθούν Farciennes, Charleroi, Liège και Dison.

Στον αντίποδα, η λίστα με τα υψηλότερα εισοδήματα παρουσιάζει μια εντυπωσιακή συγκέντρωση στη βελγική επαρχία Λουξεμβούργου: επτά δήμοι της βρίσκονται στην κορυφή — ένα φαινόμενο που εξηγείται κυρίως από την εγγύτητά τους στο Μεγάλο Δουκάτο του Λουξεμβούργου, όπου χιλιάδες Βέλγοι εργάζονται και αμείβονται με σαφώς υψηλότερους μισθούς. Το Top 10 συμπληρώνουν τρεις φλαμανδικοίο δήμοι: Kraainem, De Pinte και Oud-Heverlee.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο καθορισμός του «εθνικού ορίου φτώχειας» βασίζεται στο 60% του διάμεσου διαθέσιμου εισοδήματος των βελγικών νοικοκυριών. Αυτό το εισόδημα περιλαμβάνει τόσο φορολογητέα όσο και μη φορολογητέα ποσά: επαγγελματικές απολαβές, κοινωνικές παροχές, συντάξεις, εισοδήματα από ακίνητα, αλλά και οικογενειακά επιδόματα ή εισοδήματα από κεφάλαιο. Πρόκειται για έναν δείκτη σχετικό, που αλλάζει ανάλογα με την οικονομική εξέλιξη του μέσου νοικοκυριού στη χώρα.

Η νέα χαρτογράφηση της Statbel επιβεβαιώνει τις ήδη γνωστές ανισότητες, αλλά αποτυπώνει επίσης τους βαθύτερους κοινωνικούς συσχετισμούς ανάμεσα στην πρωτεύουσα, τη Βαλλονία και τη Φλάνδρα. Οι διαφοροποιήσεις αυτές συνεχίζουν να θέτουν επιτακτικά ζητήματα κοινωνικής πολιτικής σε μια περίοδο όπου τα εισοδηματικά χάσματα διευρύνονται.

La géographie contrastée de la pauvreté en Belgique

Bruxelles et la Wallonie en première ligne, la Flandre largement épargnée

Les chiffres récemment publiés par Statbel dressent une carte de la pauvreté qui révèle de profonds contrastes entre les régions belges. La Région de Bruxelles-Capitale concentre la plupart des communes où le risque de pauvreté est le plus élevé, tandis que la Flandre occupe presque entièrement le bas du tableau.

À Bruxelles, plusieurs communes affichent des taux particulièrement préoccupants. Saint-Josse-ten-Noode dépasse les 33%, suivie de près par Molenbeek-Saint-Jean (31,2%) et Anderlecht (28%). D’autres communes illustrent la diversité socio-économique de la capitale : Saint-Gilles (23,9%), Evere (19,7%), Uccle (13,8%), ou encore Wezembeek-Oppem (6,9%) et Sint-Pieters-Woluwe (9,3%). En moyenne, le risque de pauvreté pour l’ensemble de Bruxelles atteint 24,6%.

En Flandre, la situation est radicalement différente. Les communes présentant les risques les plus faibles — Zemst, Gammerages, Horebeke, Rotselaar ou Herne — affichent toutes des taux avoisinant les 3 à 3,5%, illustrant un paysage économique plus stable et plus homogène.

L’analyse des revenus médians souligne un autre contraste frappant. Sept communes de la province du Luxembourg figurent parmi les localités les plus aisées du pays, un phénomène étroitement lié à la proximité du Grand-Duché, où de nombreux habitants bénéficient de salaires nettement supérieurs. Kraainem, De Pinte et Oud-Heverlee complètent ce groupe de tête.

À l’opposé, on retrouve dix communes francophones — dont six à Bruxelles — regroupant les revenus médians les plus bas. Saint-Josse-ten-Noode occupe une nouvelle fois la dernière place, avec un revenu médian d’à peine 20.815 euros, suivie par Farciennes, Charleroi, Liège et Dison.

Le seuil de pauvreté en Belgique est défini comme 60% du revenu médian des ménages, calculé sur la base des revenus disponibles — salaires, allocations, pensions, revenus locatifs ou du capital. Ce seuil varie donc en fonction de l’évolution générale des revenus dans le pays, ce qui en fait un indicateur dynamique plutôt qu’une ligne fixe.

En réunissant ces données, Statbel met en lumière un paysage social fragmenté, où les différences régionales s’expriment avec une clarté croissante. Entre Bruxelles confrontée à de lourdes difficultés structurelles, la Wallonie en transition et une Flandre plus stable, la lutte contre la pauvreté s’annonce comme l’un des défis majeurs des années à venir.

The post Ο χάρτης της φτώχειας στο Βέλγιο appeared first on .

Σε άλλες μεγάλες πόλεις, το ποσοστό ιδιοκατοίκησης είναι σαφώς υψηλότερο: στη Γάνδη το 33% των κατοίκων διαθέτει το δικό του σπίτι ή διαμέρισμα, στην Αμβέρσα, στη Ναμούρ και στη Σαρλερουά το ποσοστό φτάνει το 32%, ενώ στη Λιέγη το 27% των κατοίκων είναι ιδιοκτήτες.

Η εξήγηση: το είδος κατοικίας και οι υψηλές τιμές

Όπως αναφέρει η εφημερίδα L’Echo, η διαφορά οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον τύπο της κατοικίας που κυριαρχεί στην πρωτεύουσα. Στις Βρυξέλλες, το 70% των κατοικιών είναι διαμερίσματα —κατηγορία που ενοικιάζεται πολύ συχνότερα— ενώ μόλις το 30% είναι σπίτια. Επιπλέον, η τιμή ενός διαμερίσματος στις Βρυξέλλες αντιστοιχεί περίπου στην τιμή ενός σπιτιού στη Βαλλονία, γεγονός που δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την πρόσβαση στην ιδιοκατοίκηση.

Το φαινόμενο των ιδιοκτητών που μετακομίζουν αλλά κρατούν το ακίνητο

Το χαμηλό ποσοστό εξηγείται και από μια άλλη τάση: πολλοί ιδιοκτήτες δεν κατοικούν πλέον στο ακίνητό τους. Νέοι άνθρωποι συχνά αγοράζουν το πρώτο τους διαμέρισμα στην πρωτεύουσα, αλλά όταν αναζητούν μεγαλύτερο χώρο μετακομίζουν στα προάστια, όπου οι τιμές είναι χαμηλότερες και η προσφορά μεγαλύτερη. Συχνά κρατούν το πρώτο τους σπίτι για να το ενοικιάσουν, μειώνοντας έτσι το ποσοστό των κατοίκων-ιδιοκτητών εντός της πόλης.

Οι πιο “εύπορες” και οι πιο “ευάλωτες” περιοχές

Σε γενικές γραμμές, η ιδιοκατοίκηση είναι υψηλότερη σε περισσότερο εύπορους δήμους των Βρυξελλών. Στο Uccle το ποσοστό φτάνει το 28%, στο Auderghem το 28,3%, στο Watermael-Boitsfort το 28,6% και στο Woluwe-Saint-Pierre το 30%.

Αντίθετα, σε άλλες περιοχές τα ποσοστά είναι πολύ χαμηλότερα: ο δήμος Saint-Josse παρουσιάζει μόλις 14%, το Saint-Gilles 15,9% και το Ixelles 16% — δήμοι που συνδυάζουν περιοχές υψηλού και χαμηλού εισοδήματος, εμφανίζοντας έτσι τα χαμηλότερα ποσοστά κατοίκων-ιδιοκτητών στην πρωτεύουσα.

La propriété au plus bas : Un habitant de Bruxelles sur cinq vit dans un logement qu’il possède

De nouveaux chiffres du ministère fédéral des Finances montrent le contraste saisissant entre la capitale, la Flandre et la Wallonie

La propriété résidentielle est nettement moins répandue à Bruxelles que dans le reste du pays, selon de nouvelles données du ministère fédéral des Finances. Au 1ᵉʳ janvier 2025, seulement 21,4 % des habitants de la capitale vivaient dans un logement qu’ils possèdent, contre 45 % en Flandre et 38 % en Wallonie.

Dans d’autres grandes villes, les taux sont plus élevés : à Gand, un habitant sur trois (33 %) est propriétaire de son logement. À Anvers, Namur et Charleroi, le pourcentage s’élève à 32 %, tandis qu’à Liège, 27 % des résidents ont acheté leur logement.

La principale explication : le type de logement et des prix élevés

Selon L’Echo, cette différence s’explique en grande partie par la nature du parc immobilier. À Bruxelles, 70 % des logements sont des appartements — un type de bien beaucoup plus fréquemment loué — contre seulement 30 % de maisons. De plus, le prix d’un appartement bruxellois est globalement comparable à celui d’une maison en Wallonie, ce qui complique davantage l’accès à la propriété.

Un phénomène courant : quitter la ville, mais conserver le logement

Le faible taux de propriétaires occupants s’explique aussi par le fait qu’un nombre croissant de propriétaires quittent la ville. Les jeunes achètent souvent leur premier logement à Bruxelles, mais lorsqu’ils recherchent davantage d’espace, ils déménagent vers la périphérie, où les prix sont plus abordables et l’offre plus large. Ils gardent fréquemment leur premier appartement afin de le louer, ce qui réduit le nombre de propriétaires résidant effectivement dans leur logement en ville.

Les communes les plus “aisées” et celles plus vulnérables

En général, la part de propriétaires occupants est plus élevée dans les communes considérées comme plus aisées : Uccle (28 %), Auderghem (28,3 %), Watermael-Boitsfort (28,6 %) et Woluwe-Saint-Pierre (30 %).

Dans d’autres communes, les pourcentages sont nettement plus bas : Saint-Josse (14 %), Saint-Gilles (15,9 %) et Ixelles (16 %) — des communes mêlant quartiers plus riches et plus pauvres et affichant les taux de propriétaires occupants les plus faibles de la capitale.

The post Η ιδιοκατοίκηση στο ναδίρ: Μόνο ένας στους πέντε κατοίκους των Βρυξελλών μένει σε δικό του σπίτι appeared first on .

Τα στοιχεία για το τρίτο τρίμηνο του 2025 δείχνουν πως η Περιφέρεια των Βρυξελλών-Πρωτεύουσας παραμένει η ακριβότερη περιοχή της χώρας για όσους αναζητούν διαμέρισμα. Στη Φλάνδρα, η μέση τιμή φτάνει τα 286.152 ευρώ, σημειώνοντας άνοδο 1,3% σε σχέση με πέρυσι, ενώ στη Βαλλονία τα διαμερίσματα παραμένουν τα πιο προσιτά, με μέση τιμή 209.952 ευρώ — αύξηση 5,8%.

Η ίδια τάση παρατηρείται και στις τιμές των κατοικιών. Στις Βρυξέλλες, μια μονοκατοικία κοστίζει κατά μέσο όρο 577.108 ευρώ, δηλαδή 1,2% περισσότερο σε σχέση με το 2024. Στη Φλάνδρα η τιμή ανέρχεται στα 376.462 ευρώ (+2,4%), ενώ στη Βαλλονία, παρά τη θεαματική αύξηση 12,9%, οι κατοικίες παραμένουν πιο οικονομικές, με μέση τιμή 269.551 ευρώ.

Ο συμβολαιογράφος Bart van Opstal εξηγεί ότι η άνοδος των τιμών στη Βαλλονία οφείλεται κυρίως στη μείωση του φόρου μεταβίβασης ακινήτων, που τέθηκε σε ισχύ στις αρχές του έτους. «Το μέτρο οδήγησε σε αύξηση των πωλήσεων, ενώ η διαθεσιμότητα ακινήτων παρέμεινε περιορισμένη», σημειώνει.

Αναζωπύρωση της αγοράς

Μετά από αρκετά δύσκολα χρόνια, η αγορά ακινήτων δείχνει να ανακάμπτει. Στις Βρυξέλλες, ο αριθμός των αγοραπωλησιών αυξήθηκε κατά 8,6% σε σύγκριση με την ίδια περίοδο του 2024, ενώ σε εθνικό επίπεδο η αύξηση φτάνει το 15%.
Η Fednot κάνει λόγο για «σαφή αναζωογόνηση της αγοράς».

Το μέσο ηλικιακό προφίλ των αγοραστών στην περιοχή των Βρυξελλών παραμένει σταθερό στα 40 έτη, τόσο για τα διαμερίσματα όσο και για τις κατοικίες — ένα στοιχείο που δείχνει ότι η αγορά εξακολουθεί να στηρίζεται από ώριμους, ενεργούς επαγγελματικά αγοραστές.

Le prix moyen d’un appartement à Bruxelles approche les 300.000 euros

La capitale reste la région la plus chère du pays – Les ventes repartent à la hausse

Selon la dernière édition du «Baromètre des Notaires» (Notary Barometer), le prix moyen d’un appartement dans la Région de Bruxelles-Capitale s’élève à 297.411 euros. Ce rapport trimestriel, publié par la Fédération des notaires de Belgique (Fednot), analyse les tendances du marché immobilier dans l’ensemble du pays.

Les chiffres du troisième trimestre 2025 confirment que Bruxelles reste la région la plus chère de Belgique pour l’achat d’un appartement. En Flandre, le prix moyen atteint 286.152 euros, soit une hausse de 1,3% par rapport à l’année dernière. En Wallonie, les appartements demeurent les plus abordables, avec une moyenne de 209.952 euros, en hausse de 5,8%.

Concernant les maisons, la tendance est similaire : à Bruxelles, une maison coûte en moyenne 577.108 euros, soit 1,2% de plus que l’an dernier. En Flandre, le prix moyen est de 376.462 euros (+2,4%), tandis qu’en Wallonie —malgré une augmentation spectaculaire de 12,9%— les maisons restent les moins chères du pays, avec une moyenne de 269.551 euros.

Le notaire Bart van Opstal explique cette forte hausse des prix wallons par la réduction des droits d’enregistrement entrée en vigueur début 2025 : «Cette mesure a stimulé les ventes alors que l’offre de biens est restée limitée», précise-t-il.

Un marché en reprise

Après plusieurs années difficiles, le marché immobilier belge montre des signes de reprise. À Bruxelles, le nombre de transactions a augmenté de 8,6% par rapport à 2024, tandis qu’au niveau national, la hausse atteint 15%.
Pour la Fednot, il s’agit d’un signal clair de redynamisation du marché.

En 2025, l’âge moyen des acheteurs à Bruxelles reste de 40 ans, aussi bien pour les appartements que pour les maisons — une donnée qui confirme que le marché bruxellois attire principalement une clientèle d’acheteurs établis et actifs.

The post Ένα διαμέρισμα στις Βρυξέλλες αγγίζει τις 300.000 ευρώ κατά μέσο όρο appeared first on .

Η Statbel βασίζεται στα ίδια τρία κριτήρια που χρησιμοποιεί και η Eurostat για τη μέτρηση του κινδύνου φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού: χρηματική φτώχεια, χαμηλή ένταση εργασίας και σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση. Κάθε Βέλγος που πληροί τουλάχιστον ένα από αυτά τα κριτήρια θεωρείται ότι βρίσκεται σε κίνδυνο.

Για τη χρηματική φτώχεια, λαμβάνεται υπόψη το μηνιαίο εισόδημα: το όριο έχει καθοριστεί στα 1.522 ευρώ για ένα άτομο και στα 3.197 ευρώ για δύο ενήλικες με δύο παιδιά. Περίπου το 11,4% των Βέλγων δεν ξεπερνά αυτό το όριο, ενώ στις Βρυξέλλες το ποσοστό φτάνει το 26,3%. Αντίθετα, στη Δυτική Φλάνδρα εντοπίζεται το χαμηλότερο ποσοστό, με μόλις 5,7% να ζουν κάτω από το όριο.

Ένα νοικοκυριό θεωρείται ότι έχει χαμηλή ένταση εργασίας όταν οι ενήλικες σε ηλικία εργασίας έχουν εργαστεί λιγότερο από το 20% του δυναμικού χρόνου εργασίας τους τον τελευταίο χρόνο. Σε εθνικό επίπεδο, 11,4% των νοικοκυριών εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία, με τις Βρυξέλλες να καταγράφουν το δεύτερο υψηλότερο ποσοστό (20,2%), μετά την επαρχία Hainaut στη Βαλλονία (20,6%).

Το τρίτο κριτήριο αφορά τη σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση, που βασίζεται σε 13 δείκτες όπως η δυνατότητα πληρωμής λογαριασμών, η πρόσβαση σε επαρκή θέρμανση, η δυνατότητα για διακοπές, για ένα γεύμα με κρέας ή ισοδύναμο κάθε δύο μέρες, για ανανέωση ρούχων ή επίπλων, ή ακόμη και για μικρές εβδομαδιαίες προσωπικές δαπάνες. Όσοι δεν μπορούν να καλύψουν τουλάχιστον επτά από αυτά τα σημεία, θεωρούνται σε κίνδυνο φτώχειας. Συνολικά, 6,2% των Βέλγων εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία, ποσοστό που φτάνει το 13,9% στην πρωτεύουσα.

Συνολικά, περίπου 2,1 εκατομμύρια άνθρωποι, δηλαδή ένας στους πέντε πολίτες, ζουν κάτω από το όριο φτώχειας σύμφωνα με τουλάχιστον έναν από τους δείκτες. Παρόλα αυτά, τα στοιχεία δείχνουν βελτίωση σε σχέση με το 2019: το συνολικό ποσοστό κινδύνου φτώχειας και αποκλεισμού μειώθηκε από 20% το 2019 σε 18,2% το 2025, ενώ η χρηματική φτώχεια έπεσε από 14,8% σε 11,8%, η σοβαρή στέρηση από 6,3% σε 6,2%, και η χαμηλή ένταση εργασίας από 12,8% σε 11,4%.

Οι περιφερειακές ανισότητες όμως παραμένουν έντονες. Στις Βρυξέλλες, 37,3% του πληθυσμού θεωρείται ευάλωτο στη φτώχεια ή τον αποκλεισμό· στη Φλάνδρα το ποσοστό μειώνεται στο 12,9%, ενώ στη Βαλλονία διαμορφώνεται στο 21,8%.

Πέρα από τις γεωγραφικές διαφορές, υπάρχουν και ισχυρές κοινωνικοοικονομικές αντιθέσεις. Οι μονογονεϊκές οικογένειες αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο κίνδυνο, με 38,3% να ζουν σε συνθήκες φτώχειας ή αποκλεισμού, ενώ τα ζευγάρια χωρίς παιδιά κάτω των 65 ετών έχουν το χαμηλότερο ποσοστό, μόλις 12%. Η εργασία παίζει επίσης καθοριστικό ρόλο: 68,5% των ανέργων κινδυνεύουν από φτώχεια, έναντι 6,4% των εργαζόμενων.

Παρά τις θετικές τάσεις, το Βέλγιο εξακολουθεί να παρουσιάζει έντονες κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες, που αποτυπώνονται τόσο στα εισοδήματα όσο και στις ευκαιρίες συμμετοχής στην κοινωνική ζωή.

Pauvreté en Belgique : les disparités derrière les chiffres

De fortes différences régionales et sociales malgré une légère amélioration globale

Selon les dernières données publiées par l’office national des statistiques Statbel, près d’un Belge sur cinq est « exposé au risque de pauvreté ou d’exclusion sociale ». Ce taux, établi à 18,3% au niveau national, cache d’importants écarts entre les régions : à Bruxelles, il atteint près de 40%, tandis qu’il reste bien plus faible en Flandre.

La Statbel s’appuie sur trois indicateurs, identiques à ceux d’Eurostat, pour mesurer ce risque : la pauvreté monétaire, la faible intensité de travail et la privation matérielle et sociale sévère. Toute personne répondant à au moins un de ces critères est considérée à risque.

Pour la pauvreté monétaire, l’analyse repose sur le revenu mensuel. Le seuil de pauvreté est fixé à 1.522 euros pour une personne seule et à 3.197 euros pour un couple avec deux enfants. En moyenne, 11,4% des Belges n’atteignent pas ce seuil, un chiffre qui grimpe à 26,3% à Bruxelles. La Flandre-Occidentale affiche, quant à elle, le taux le plus bas, avec 5,7% de sa population sous le seuil.

Un ménage est considéré comme ayant une faible intensité de travail lorsque les adultes en âge de travailler ont exercé une activité professionnelle pendant moins de 20% de leur potentiel de travail au cours des douze derniers mois. À l’échelle nationale, 11,4% des ménages entrent dans cette catégorie, avec Bruxelles en deuxième position (20,2%) juste derrière la province wallonne du Hainaut (20,6%).

Le troisième indicateur concerne la privation matérielle et sociale sévère, mesurée à travers 13 critères tels que la capacité à payer ses factures, chauffer correctement son logement, partir en vacances une fois par an, manger un repas avec viande, poisson ou équivalent végétarien tous les deux jours, remplacer des meubles ou vêtements usés, disposer d’une connexion internet ou pratiquer des activités de loisirs. Les personnes incapables de satisfaire au moins sept de ces critères sont considérées en situation de pauvreté. Au total, 6,2% des Belges se trouvent dans ce cas, et 13,9% à Bruxelles.

Environ 2,1 millions de personnes, soit un Belge sur cinq, vivent sous le seuil de pauvreté selon au moins un des trois indicateurs. Néanmoins, les chiffres montrent une amélioration notable depuis 2019 : le taux global de risque de pauvreté et d’exclusion sociale est passé de 20% en 2019 à 18,2% en 2025 ; la pauvreté monétaire de 14,8% à 11,8% ; la privation sévère de 6,3% à 6,2% ; et la faible intensité de travail de 12,8% à 11,4%.

Les écarts régionaux demeurent toutefois marqués. À Bruxelles, 37,3% des habitants sont vulnérables à la pauvreté ou à l’exclusion sociale, contre 12,9% en Flandre et 21,8% en Wallonie.

Au-delà des différences géographiques, les fractures sociales sont également notables : les familles monoparentales présentent le risque le plus élevé (38,3%), tandis que les couples sans enfants de moins de 65 ans affichent le plus faible (12%). Le statut professionnel joue un rôle déterminant : 68,5% des chômeurs sont menacés de pauvreté ou d’exclusion, contre seulement 6,4% des personnes actives.

Si la tendance générale reste légèrement positive, la Belgique continue de faire face à des inégalités structurelles profondes, qui soulignent les contrastes entre ses régions et les défis sociaux qui persistent.

The post Φτώχεια στο Βέλγιο: οι ανισότητες πίσω από τους αριθμούς appeared first on .

Η γλώσσα των «μικρών»

«C’ èst todi lès ptits qu’ on spotche!» – «πάντα οι μικροί την πληρώνουν». Η φράση αυτή, γραμμένη στα βαλλωνικά, μοιάζει πια συμβολική για μια γλώσσα που δε χώρεσε ποτέ πραγματικά στη «μεγάλη» αφήγηση του βελγικού κράτους. Ανάμεσα στη γαλλική και την ολλανδική γλωσσική διαμάχη, η βαλλωνική έμεινε στο περιθώριο. Και σήμερα, βρίσκεται ένα βήμα πριν από την εξαφάνιση.

Πρόκειται για μια ρομανική γλώσσα που εξελίχθηκε παράλληλα με τα γαλλικά, τα ιταλικά, τα ισπανικά και τα πικαρδικά, διαφοροποιούμενη από τα λατινικά ήδη από τον 10ο αιώνα. Αν και συχνά συγχέεται με τα γαλλικά, η βαλλωνική δεν είναι διάλεκτός τους: αναπτύχθηκε ανεξάρτητα και ανήκει στην οικογένεια των langues d’oïl, όπως και η γαλλική.

Από τη γλώσσα του λαού… στο στίγμα της αμορφωσιάς

Η βαλλωνική ήταν ευρέως διαδεδομένη μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν άρχισε σταδιακά να εγκαταλείπεται. Ένας από τους λόγους: η κοινωνική της υποτίμηση. Όπως εξηγεί ο γλωσσολόγος Μισέλ Φρανκάρ (Michel Francard), επίτιμος καθηγητής στο UCLouvain, η γλώσσα ταυτίστηκε με την αγραμματοσύνη, ακόμα και με τη χοντροκοπιά. Σταδιακά, έπαψε να μιλιέται στα σπίτια. Ο ίδιος την έμαθε μόνο κατά την ερευνητική του εργασία για τη διδακτορική του διατριβή.

Η εξάλειψη επιταχύνθηκε με την υποχρεωτική εκπαίδευση μετά το 1919, που βασίστηκε στην αποκλειστική χρήση της γαλλικής. Η βαλλωνική απαγορεύτηκε στα σχολεία – ακόμα και στις αυλές – ενώ οι δάσκαλοι πίεζαν τους γονείς να μην τη χρησιμοποιούν στο σπίτι. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η έλευση του ραδιοφώνου, της τηλεόρασης και της μαζικής μετακίνησης επιτάχυνε την παρακμή.

Μια γλώσσα, πολλές μορφές

Η βαλλωνική έχει πολυφωνία διαλέκτων, οι οποίες καλύπτουν ολόκληρη τη νότια Βελγική επαρχία: από το Ναμύρ και τη Λιέγη, μέχρι τη Μπαστόν και το Νεσατό. Ο Φρανκάρ έμαθε την παραλλαγή της Μπαστόν, γνωστή και ως Wallo-Lorrain, που φέρει επιρροές από τη γλώσσα της Λωραίνης (Gaumais).

Ωστόσο, από το 1947, το Βέλγιο δεν διεξάγει γλωσσικές απογραφές, οπότε δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία για το πόσοι σήμερα μιλούν τη βαλλωνική. Εκτιμάται ότι μόνο το 10% των κατοίκων της Βαλλονίας γνωρίζει κάποια περιφερειακή γλώσσα, έστω σε βασικό επίπεδο.

Πού ήταν η πολιτική στήριξη;

Στην πολιτική διαδρομή του Βελγίου, η γλωσσική επιβίωση βρέθηκε στο επίκεντρο της φλαμανδικής διεκδίκησης. Το 1932 κατοχυρώθηκαν οι επίσημες γλωσσικές περιφέρειες και η φλαμανδική κίνησε τα νήματα για τη διεκδίκηση της ταυτότητάς της. Αντίθετα, το βαλλονικό κίνημα – που αναπτύχθηκε αργότερα – δεν επένδυσε στις περιφερειακές γλώσσες.

Ο λόγος; Την εποχή εκείνη, η Βαλλονία ήταν η βιομηχανική καρδιά του Βελγίου. Οι κοινωνικοί αγώνες στρέφονταν γύρω από τα εργασιακά και ταξικά δικαιώματα, κι εκεί η γαλλική γλώσσα – συνδεδεμένη με τον Διαφωτισμό και τα ανθρώπινα δικαιώματα – ήταν πιο «κατάλληλη».

Κρίσιμο σταυροδρόμι: μπορεί να σωθεί;

Η βαλλωνική αναγνωρίστηκε επίσημα ως γλώσσα πολιτιστικής κληρονομιάς το 1990. Πολλά δείχνουν ότι μπορεί να επιβιώσει – όχι όμως όπως ήταν παλιά. Οι ειδικοί διαπιστώνουν μια τάση προς τη σταθεροποίηση και τυποποίηση, κάτι που μπορεί να βοηθήσει στη διδασκαλία και διάδοσή της, παρά την απώλεια τοπικής διαφοροποίησης.

Το διαδίκτυο και τα σόσιαλ μίντια έχουν δώσει νέα ώθηση. Πλέον μπορεί κανείς να βρει online γλωσσάρια, γραμματικές, λογοτεχνικά κείμενα και άλλο υλικό. Όπως τονίζει ο Φρανκάρ, η ψηφιακή παρουσία προσφέρει ορατότητα σε γλώσσες που κάποτε αγνοούνταν.

Παρόλα αυτά, το μέλλον παραμένει επισφαλές. Η διαγενεακή μετάδοση έχει πρακτικά διακοπεί – ένα σημάδι που οι γλωσσολόγοι θεωρούν κρίσιμο για την επιβίωση κάθε γλώσσας.

Τι μπορεί να γίνει;

Ο Φρανκάρ προτείνει τη διδασκαλία της βαλλωνικής ως δεύτερης γλώσσας σε ειδικά σχολεία και την ανάδειξή της στον δημόσιο χώρο – με πινακίδες, ονόματα δρόμων και τουριστικά προϊόντα. Το 2023, 49 δήμοι της Βαλλονίας δήλωσαν συμμετοχή σε πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας Βρυξελλών-Βαλλονίας για την ενίσχυση των περιφερειακών γλωσσών. Στη Λιέγη, τοποθετούνται πέτρινες πλάκες με βαλλωνικές παροιμίες στο ιστορικό κέντρο.

Όμως, τίποτα από αυτά δεν θα έχει αποτέλεσμα χωρίς τη βούληση της ίδιας της κοινωνίας. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο καθηγητής:
«Η βαλλωνική μπορεί να σωθεί μόνο από τους ίδιους τους Βαλλόνους».

Ο Μισέλ Φρανκάρ ετοιμάζει την έκδοση του νέου του βιβλίου (στα γαλλικά), με τίτλο «200 βαλλονικές και βρυξελλιώτικες εκφράσεις για να απολαύσετε», σε συνεργασία με τον συγγραφέα Jean-Jacques De Gheyndt. Θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις De Boeck μέχρι το τέλος του χρόνου.

The post Η γλώσσα που απαγορεύτηκε: Το γαλλοβελγικό αίνιγμα των βαλλωνικών appeared first on .