Τρεις δρόμοι προς τη βελγική υπηκοότητα

Η βελγική νομοθεσία προβλέπει τρεις διαφορετικούς τρόπους απόκτησης της υπηκοότητας: με δήλωση, με φυσικοποίηση και με απόδοση. Η πιο κοινή είναι η δήλωση υπηκοότητας, που εφαρμόζεται για την πλειοψηφία των αιτούντων. Αφορά ενήλικες που διαμένουν νομίμως στο Βέλγιο για τουλάχιστον πέντε συνεχόμενα έτη και κατέχουν άδεια απεριόριστης διαμονής. Πρέπει να αποδείξουν ότι η κύρια κατοικία τους βρίσκεται στη χώρα, μέσω της κάρτας διαμονής που εκδίδει ο δήμος (commune).

Η αίτηση συνοδεύεται από υποχρέωση απόδειξης κοινωνικής ένταξης, η οποία μπορεί να τεκμηριωθεί με δίπλωμα δευτεροβάθμιας ή ανώτερης εκπαίδευσης από αναγνωρισμένο ίδρυμα, με παρακολούθηση 400 ωρών επαγγελματικής κατάρτισης ή με αδιάλειπτη εργασία τα τελευταία πέντε έτη είτε ως μισθωτός, είτε ως δημόσιος υπάλληλος, είτε ως ελεύθερος επαγγελματίας. Ισχύουν επίσης και προγράμματα υποδοχής ή ένταξης ανάλογα με την Περιφέρεια διαμονής.

Επιπλέον, απαιτείται οικονομική δραστηριότητα, η οποία αποδεικνύεται είτε με εργασία διάρκειας τουλάχιστον 468 ημερών τα τελευταία πέντε έτη είτε με πληρωμή έξι τριμηνιαίων εισφορών για κύρια επαγγελματική δραστηριότητα ως αυτοαπασχολούμενος. Από την υποχρέωση αυτή εξαιρούνται άτομα με αναπηρία ή σε σύνταξη, καθώς και όσοι είναι σύζυγοι Βέλγου πολίτη (με συμβίωση τουλάχιστον τριών ετών στο Βέλγιο) ή γονείς ανηλίκου (Βέλγου) παιδιού. Ακόμα και τότε, η απόδειξη κοινωνικής ένταξης παραμένει απαραίτητη.

Τρίτη βασική προϋπόθεση είναι η γλωσσική επάρκεια, η οποία από το επίπεδο Α2 έχει ανέβει στο Β1. Η γλώσσα καθορίζεται από την Περιφέρεια διαμονής: στα Φλαμανδικά θα εξεταστεί κανείς στα Ολλανδικά, στη Βαλλονία στα Γαλλικά, στην γερμανόφωνη κοινότητα στα Γερμανικά, ενώ στις Βρυξέλλες είτε στα Γαλλικά είτε στα Ολλανδικά. Η επιτυχία σε επίσημη εξέταση είναι απαραίτητη – η κοινωνική ή επαγγελματική ένταξη δεν επαρκούν πλέον ως απόδειξη γλωσσομάθειας.

Εάν κάποιος δεν μπορεί να αποδείξει οικονομική συμμετοχή, μπορεί να καταθέσει αίτηση μετά από δέκα χρόνια διαμονής, εφόσον αποδείξει «δεσμούς με την κοινότητα υποδοχής», δηλαδή συμμετοχή στην κοινωνική ή πολιτιστική ζωή με οποιοδήποτε αποδεικτικό μέσο.

Η δήλωση υπηκοότητας σήμερα κοστίζει 150 ευρώ. Ωστόσο, εκκρεμεί αλλαγή που θα αυξήσει το κόστος στα 1.000 ευρώ, καθιστώντας τη διαδικασία μία από τις ακριβότερες στην ΕΕ, μετά την Αυστρία, την Ιρλανδία και την Ολλανδία. Το ποσό καταβάλλεται μέσω της πλατφόρμας MyMinfin πριν την υποβολή της αίτησης και δεν επιστρέφεται σε περίπτωση απόρριψης.

Σύντομα αναμένεται να προστεθεί και υποχρεωτική εξέταση υπηκοότητας, η οποία πέρα από τη γλωσσική εξέταση θα περιλαμβάνει και τεστ για βασικές αρχές του βελγικού κράτους, όπως η ουδετερότητα και η ισότητα των φύλων. Τα νέα μέτρα θα τεθούν σε ισχύ δέκα ημέρες μετά τη δημοσίευσή τους στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης.

Η αίτηση κατατίθεται στο δημαρχείο του τόπου κατοικίας. Αν κριθεί πλήρης, αποστέλλεται στον Εισαγγελέα, την Υπηρεσία Μετανάστευσης και την Υπηρεσία Κρατικής Ασφάλειας. Η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει έως και πέντε μήνες. Εάν παρέλθει η τετράμηνη προθεσμία χωρίς αρνητική απάντηση, θεωρείται θετική και ο δήμος εκδίδει πιστοποιητικό υπηκοότητας.

Φυσικοποίηση είναι η δεύτερη, εξαιρετικά σπάνια διαδικασία. Αφορά άτομα άνω των 18 ετών που προσφέρουν σημαντικές υπηρεσίες στο Βέλγιο στους τομείς της επιστήμης, του αθλητισμού ή του πολιτισμού. Η αίτηση απευθύνεται στην Ομοσπονδιακή Βουλή, η οποία και αποφασίζει. Δεν υπάρχει δυνατότητα προσφυγής σε περίπτωση αρνητικής απόφασης. Το κόστος είναι ίδιο με τη δήλωση: σήμερα 150 ευρώ, με πιθανή αύξηση στα 1.000 ευρώ.

Απόδοση υπηκοότητας εφαρμόζεται σε παιδιά κάτω των 18 ετών. Η δήλωση μπορεί να γίνει από τους γονείς σε περίπτωση που το παιδί γεννήθηκε στο εξωτερικό από Βέλγους γονείς, γεννήθηκε ή υιοθετήθηκε από αλλοδαπό στο Βέλγιο ή υιοθετήθηκε από Βέλγο. Η διαδικασία είναι δωρεάν, ωστόσο μπορεί να υπάρχουν επιμέρους χρεώσεις για μεταφράσεις, χαρτόσημα ή αντίγραφα εγγράφων. Οι ενδιαφερόμενοι οφείλουν να απευθυνθούν στον δήμο κατοικίας ή στις αρμόδιες προξενικές αρχές του Βελγίου.

Η απόκτηση βελγικής υπηκοότητας δεν είναι εύκολη υπόθεση, ειδικά με τις επικείμενες αλλαγές. Ωστόσο, για όσους πληρούν τις προϋποθέσεις και επιθυμούν να σταθεροποιήσουν τη ζωή τους στο Βέλγιο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μπορεί να αποτελέσει καθοριστικό βήμα για το μέλλον.

The post Απόκτηση της Βελγικής υπηκοότητας: Διαδικασίες, κόστος και διάρκεια appeared first on .

Την ελληνική ιθαγένεια πήραν το 2015 συνολικά 19.933 άτομα, εκ των οποίων το 82,5% ήταν Αλβανοί πολίτες, το 2,2% Ρώσοι και το 1,6% Γεωργιανοί.

Από τον συνολικό αριθμό των ατόμων που απέκτησαν την υπηκοότητα ενός κράτους-μέλους της ΕΕ το 2015, το 87% ήταν πολίτες εκτός ΕΕ. Η μεγαλύτερη ομάδα που έλαβε υπηκοότητα ήταν πολίτες του Μαρόκου (86.100 άτομα, εκ των οποίων το 88% απέκτησε την ιθαγένεια της Ιταλίας, της Ισπανίας ή της Γαλλίας), πολίτες της Αλβανίας (48.400, το 96% των οποίων απέκτησαν την ιθαγένεια της Ιταλίας ή της Ελλάδας), Τούρκοι πολίτες (35.000, το 56% των οποίων απέκτησε τη γερμανική υπηκοότητα), Ινδοί (31.000, το 60% των οποίων απέκτησαν τη βρετανική ιθαγένεια), Ρουμάνοι πολίτες (28.400, οι μισοί εκ των οποίων απέκτησαν την ιταλική υπηκοότητα), Πακιστανοί πολίτες (26.300, οι μισοί εκ των οποίων απέκτησαν τη βρετανική υπηκοότητα) και Αλγερινοί πολίτες (22.500, τρία τέταρτα των οποίων απέκτησαν τη γαλλική υπηκοότητα).

Μαροκινοί, Αλβανοί, Τούρκοι, Ινδοί, Ρουμάνοι, Πακιστανοί και Αλγερινοί αντιπροσώπευαν μαζί το ένα τρίτο (33%) του συνολικού αριθμού των ατόμων που απέκτησαν την ιθαγένεια ενός κράτους-μέλους της ΕΕ το 2015. Οι Ρουμάνοι (28.400) και οι Πολωνοί (17.800) ήταν οι δύο μεγαλύτερες ομάδες πολιτών της ΕΕ που απέκτησαν την ιθαγένεια άλλου κράτους-μέλους.

Σε 16 κράτη-μέλη της ΕΕ, τουλάχιστον 9 στα 10 άτομα που απέκτησαν ιθαγένεια το 2015 δεν ήταν πολίτες της ΕΕ: Στην Εσθονία, τη Λιθουανία και τη Ρουμανία (100%), στη Βουλγαρία (99%), στην Ισπανία (98%), στη Λετονία (97%), στην Ελλάδα και την Πορτογαλία (96%), στην Ολλανδία, την Πολωνία και τη Σλοβενία (94%), στη Δανία (93%), στη Γαλλία και την Κροατία (90%), καθώς και στην Ιταλία και το Ηνωμένο Βασίλειο (89%).

Σε αντίθεση, το Λουξεμβούργο (76%) και η Ουγγαρία (72%) ήταν τα μόνα κράτη-μέλη όπου η πλειοψηφία των ατόμων που απέκτησαν την ιθαγένεια το 2015 ήταν πολίτες άλλου κράτους-μέλους της ΕΕ. Σε επίπεδο ΕΕ, το 87% (ή σχεδόν 732.200 νέοι πολίτες) ήταν πολίτες κρατών εκτός της ΕΕ και το 12% ή 104.900 άλλου κράτους-μέλους της ΕΕ.

Σχεδόν 1 στα 5 άτομα που απέκτησε την ιθαγένεια της ΕΕ το 2015 έγινε πολίτης της Ιταλίας (178.000 ή 21%). Ακολουθούν το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ισπανία, η Γαλλία και η Γερμανία. Σε σύγκριση με το συνολικό πληθυσμό των κατοίκων κάθε κράτους-μέλους, ο μεγαλύτερος αριθμός απόκτησης ιθαγένειας ανά 1.000 μόνιμους κατοίκους καταγράφηκε στο Λουξεμβούργο (5,6 ιθαγένειες/1.000 κατοίκους), τη Σουηδία (5) και την Κύπρο (3,9). Σε επίπεδο ΕΕ, 1,7 ιθαγένειες χορηγήθηκαν ανά 1.000 κατοίκους.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ / zougla.gr

The post Βέλγιο: Το 2015 840.000 άτομα απέκτησαν την ευρωπαϊκή ιθαγένεια appeared first on .

«Είχαμε δύο κύματα. Αρχικά το άμεσο σοκ μετά το brexit, δηλαδή τον Ιούλιο όπου υπήρξε μία συναισθηματική αντίδραση των Βρετανών που αισθάνθηκαν ξαφνικά σοκαρισμένοι και απογοητευμένοι λέγοντας ότι ήταν σαν να έχασαν ένα μέλος της οικογένειάς τους. Και στη συνέχεια, όλη αυτή η αντίδραση εδραιώθηκε με την πάροδο του χρόνου και έγινε πραγματικό αίτημα για τη βελγική υπηκοότητα και για να δείξουν αυτό το σύμβολο της ευρωπαϊκής ιθαγένειας» δήλωσε η Ντελφίν Μπορζουά, αντιδήμαρχος για ευρωπαϊκά θέματα από την περιοχή Ιξέλ στις Βρυξέλλες.

Ο Τιμ πήρε την υπηκοότητα το Δεκέμβριο του 2016 έχοντας κρατήσει και τη βρετανική του υπηκοότητα.

«Ξύπνησα γύρω στις 4 το πρωί, τη νύχτα μετά το δημοψήφισμα. Και έχω ένα νεογέννητο παιδί που ήταν έξι μηνών. Και κοιμόταν ανάμεσα σε μένα και τη σύντροφό μου και είδα την είδηση στο τηλέφωνό μου και σκέφτηκα: Θεέ μου, είναι μία καταστροφή. Και σκέφτηκα το μέλλον της και το μέλλον μου ως ενός ανθρώπου που ζει στις Βρυξέλλες και είναι προσηλωμένος στο ευρωπαϊκό ιδεώδες. Και την επόμενη μέρα ξεκίνησα τη διαδικασία για να γίνω Βέλγος» δήλωσε στο euronews περιγράφοντας τη δική του προσωπική εμπειρία.

Όλοι οι Βρετανοί πολίτες όμως δεν μπορούν να ακολουθήσουν αυτή τη διαδικασία. Οι ευρωϋπάλληλοι έχουν ένα άλλο νομικό καθεστώς που περιπλέκει τις προσπάθειες.

Αυτό επιβεβαιώνει και ο Φελίξ Ζεραντόν από τα ευρωπαϊκά συνδικάτα.

«Οι ευρωϋπάλληλοι απολαμβάνουν ένα ειδικό καθεστώς και δεν έχουν άδεια παραμονής όπως άλλοι ξένοι υπήκοοι. Έχουν μία ειδική ταυτότητα και ένα μέρος των βελγικών αρχών θεωρεί ότι αυτή δεν αποδεικνύει τη διαμονή σε βελγικό έδαφος και σε κάθε περίπτωση δεν αποδεικνύει την ενσωμάτωση στη βελγική κοινωνία και θα ήταν ένας λόγος να απορρίψουν το αίτημά των Βρετανών ευρωϋπαλλήλων για την υπηκοότητα».

Σύμφωνα με την Ντελφίν Μπουρζουά υπάρχει ένας τρόπος για τους Βρετανούς ευρωϋπαλλήλους να πάρουν τη βελγική υπηκοότητα.

Πρέπει να πάνε στις τοπικές τους αρχές και να ζητήσουν μία συγκεκριμένη κάρτα αλλά και να αποδείξουν ότι ζουν στο Βέλγιο τουλάχιστον τα τελευταία 5 χρόνια.

Πηγή: euronews.com

The post Βρυξέλλες: Πολλαπλασιάστηκαν τα αιτήματα για τη βελγική υπηκοότητα μετά την απόφαση για brexit appeared first on .