Όταν μπήκα πρώτη φορά στο μπαξέ, ένιωσα σαν σε σπίτι παιδικών αναμνήσεων: αρχοντικές πορτοκαλιές, φως δυνατό ανάμεσα στα φύλλα των δέντρων, παιδιά που ξεπλένουν τα αλάτια της θάλασσας με το λάστιχο στην αυλή, η αεικίνητη μάνα να φιλεύει καλεσμένους, γνωστούς και αγνώστους.
Η Αστυπαλιά το έχει αυτό. Σε ταξιδεύει όμορφα προς τα πίσω, στην Ελλάδα που αγαπήσαμε, στην φιλοξενία και την απλότητα. Αυτό εισέπραξα τα λίγα βράδια που φιλοξενήθηκα στο νησί με το σχήμα της Πεταλούδας.

Το μεγάλο μπλε τραπέζι, στο οποίο καθόταν ο Δημητρός όταν συστηθήκαμε, είναι η εστία ζωής του μπαξέ, της οικογένειας, των καλεσμένων, των φιλοξενουμένων στα διαμερίσματα Βενέτος, στο γραφικό Λιβάδι της Αστυπάλαιας. Είναι σημείο συνάντησης το φιλόξενο αυτό μπλε τραπέζι. Είναι ο χώρος που θα ανταμώσεις φίλους το πρωί για να πιεις το καφεδάκι από τα χέρια της Πελαγίας, ο τόπος που θα καταθέσεις σκέψεις πίνοντας καθαρές κρητικές γεύσεις κοντά στον Μανώλη δοκιμάζοντας φιλέματα που έρχονται ασταμάτητα από την κουζίνα, είναι το μέρος που θα καληνυχτίσεις έχοντας μοιραστεί ελληνική ψυχή με τις γνώσεις του Μιχάλη.

Η χειραψία με τον Δημητρό είναι από μόνη της εμπειρία. Η ματιά του είναι καθαρή και νιώθεις πως σε μετράει από την πρώτη στιγμή. Έχει βάθος αυτή η ματιά και εύκολα καταλαβαίνεις ότι με τον Δημητρό μπορείς να μιλάς για ώρες, να ακούς, να μαθαίνεις, ακόμα και να ονειρεύεσαι. Την ίδια στιγμή ξέρεις πως ο Δημητρός σέβεται και την δική σου άποψη. Ακούει προσεχτικά, παρατηρεί, αν και η ματιά του δύσκολα θα καρφωθεί σε σένα την ώρα που μιλάς.

Ο Δημητρός τον αγαπάει τον τόπο του. Έχει ζήσει πολλά και σε διαφορετικά μέρη. Έχει περάσει από Σαντορίνη, Λέρο, έζησε χρόνια στην πρωτεύουσα. Τον ρωτάω για την Αθήνα και η κουβέντα μας ξεκινάει : « Όσο ήμουν νέος καλώς πέρασα » μου απαντάει, με ένα γρήγορο βλέμμα νοσταλγίας να αποτυπώνεται στο πρόσωπο του.
« Όταν πρωτοήρθα στην Αστυπαλιά δυσκολεύτηκα λίγο, δεν είχαμε ακόμα τουρισμό και έτσι είπα: Δημητρό θα ζήσεις με ότι μπορεί να σου προσφέρει το νησί, το ψάρεμα, την παρέα με ανθρώπους στην ηλικία του πατέρα μου τότε.Ο γέρος είναι μία επιστήμη ολόκληρη. Την εποχή εκείνη νέοι δεν υπήρχαν στον νησί. Όλοι ήταν ναυτικοί » μου λέει.

Η κουβέντα μας συνεχίζεται και μιλάμε για την εποχή εκείνη, τα νεανικά του χρόνια αλλά  για και τα πρώτα χρόνια στην Αστυπαλιά: « Το όνειρο μου ήταν να μπω στην γυμναστική Ακαδημία. Θα μπορούσα να κάνω περισσότερα πράγματα, δεν το ήθελα. Τελικά όταν πας πιο κοντά στα « προς το ζην » κερδίζεις περισσότερα απ’ ότι όταν στοχεύεις το «ευ ζην ». Ευχαριστώ το Θεό που επιβίωσα και ήρθαν τα πράγματα έτσι. Ακόμα και η οικογένεια. Όλα ήρθαν όμορφα».

Όταν άρχισε ο τουρισμός στα τέλη της δεκαετίας του ’80 ο Δημητρός είχε ήδη τα δωμάτια. Το Μιαούλης έκανε τότε 36 ώρες ταξίδι για να φτάσει στο νησί. Από 800 άτομα τουρισμό και 20 μέρες τουριστική περίοδο, έφτασε το νησί να έχει κοντά στους 17.000 επισκέψεις για τους τρεις μήνες του καλοκαιριού. « Βοήθησε και το Eurobasket του ’87 » μου λέει χαμογελώντας. « Όταν δήλωσε ο Αργύρης Καμπούρης σε μία συνέντευξη ότι είναι από την Αστυπαλιά φτάσαμε σε μία χρονιά να έχουμε τετραπλάσιο τουρισμό. Εκείνη την χρονιά τους κοίμιζα ανά δεκάδες στον μπαξέ. Έχουμε πλέον 10% αύξηση κάθε χρόνο σε τουρίστες ».

Το φιλόξενο μπλε τραπέζι του μπαξέ συνεχίζει να γεμίζει όσο μιλάμε, με φίλους, με κουμπάρους, με πρόσωπα οικεία που γίνονται – με τρόπο φυσικό – μέρος της κουβέντας με τον Δημητρό. Είναι και ο γάμος του Νικόλα που βοηθάει.
Ο Μιχάλης ο γιατρός, ο Μανωλιός από την Κρήτη (και οι δύο κουμπάροι του Δημήτρη), ο Λιμενάρχης του νησιού, ο Κώστας με τα 22 καλοκαίρια του στην Αστυπαλιά. Μεγαλώνει η παρέα και όσο μεγαλώνει ο Δημητρός νιώθει καλύτερα. Νιώθει χαρά να έχει φίλους δίπλα στην οικογένεια του.

Τον ρωτάω για το ψάρεμα, για τις καταδύσεις με το ψαροντούφεκο, την θάλασσα, την οποία πρώτα σέβεται και μετά αγαπά. Έχω ήδη μάθει ότι είναι κορυφαίος ψαροντουφεκάς. Δεν θα το παραδεχτεί ποτέ στην κουβέντα. Αλλά το μικρό γελάκι όταν το αναφέρω μου απαντάει από μόνο του.
Τον ρωτάω αν είναι ψαράς. Μετράει τα λόγια του πάντα ο Δημητρός. Ξέρει ποιος είναι και δεν θέλει να πει παραπανίσια λόγια. « Βουτάω από 13 ετών. Μέσα στη χρονιά μπορώ να κάνω μέχρι και 120 μίλια. Τα βγάζω τα έξοδα μου » απαντάει. Μου μιλάει για πράγματα που δεν βλέπεις άμα δεν είσαι με ντόπιο όπως οι εντυπωσιακές σπηλιές μέσα στη θάλασσα γεμάτες με σταλακτίτες και σταλαγμίτες, τα ναυάγια, το κολύμπι με τις φώκιες.

Η κουβέντα μας συνεχίζεται κοντά στα κοντοπότηρα του τσίπουρου. Μιλάμε για την αποίκηση των Ιταλών, τις σωστές υποδομές που άφησαν στο νησί, τον τουρισμό που συνεχίζει να έρχεται από την γείτονα χώρα. Συζητάμε για την Χώρα της Αστυπάλαιας, για τους ξένους που ερωτεύτηκαν το νησί και αγόρασαν σπίτια. Οι ξένοι αυτοί έδωσαν υπεραξία με τον δικό τους τρόπο. Τον αγάπησαν και τον πρόσεξαν τον τόπο αυτό. Κάνοντας βόλτα στα στενά μέχρι το Κάστρο το καταλαβαίνεις. Ακούς σκανδιναβικά, ιταλικά, αγγλικά. Χαμηλόφωνα. Καθαρά και νοικοκυρεμένα τα σοκάκια.
« Ποιο είναι το αγαπημένο σου μέρος στο μπαξέ;» τον ρωτάω. Δίστασε να απαντήσει αλλά τελικά η απάντηση ήρθε με ένα μεγάλο χαμόγελο: « Η αποθήκη μου ». Του ζήτησα να πάμε να την δούμε. Πήρα την κάμερα και τον ακολούθησα στην άλλη άκρη του κτήματος. « Όλα μόνος μου τα κάνω. Τα δέντρα, τα δωμάτια, μπετά, υδραυλικά, ηλεκτρικά.. ». Νιώθει περηφάνια δίπλα στα εργαλεία του, στο χώρο που δημιουργεί, μεγαλώνει και συντηρεί την οικογενειακή περιουσία.

Ο Δημητρός, μεταξύ άλλων, βγάζει δυόμισι τόνους βιολογικά πορτοκάλια το χρόνο. Όταν τον ρωτάω αν στο νησί προτιμάνε τα τοπικά προϊόντα μου απαντάει: « Σαν τους Έλληνες! Πουλάω συνολικά 150 κιλά από την παραγωγή των δυόμισι τόνων. Ο μανάβης προτιμάει να φέρνει πορτοκάλια από την Ισπανία. Δεν ζούμε σε μία χώρα στρωμένη ροδοπέταλα. Θα ήθελα όμως τα παιδιά μου να ζήσουν εδώ. Να υπάρχουν οι προδιαγραφές για να μείνουν. Όχι να ζήσουν πλούσια, ας έχουν τα προς το ζην. Θέλω το παιδί μου δίπλα μου να είναι ευτυχισμένο. Αν φύγει, και στην Αυστραλία να πάει, αν εκεί είναι ευτυχισμένο εγώ θα είμαι δέκα φορές ευτυχισμένος. Πλούτος της ζωής είναι ο ήλιος, να έχεις πέντε ανθρώπους να τους εκτιμάς, να σε αγαπάνε. Όταν τα έχεις αυτά είσαι ο πλουσιότερος άνθρωπος της γης. Εδώ στην Αστυπαλιά ζούμε στον παράδεισο, ζούμε όπως θέλουμε, μέχρι να πάμε από δω στο καφενείο λέμε εκατό καλημέρες. Στην Αθήνα δεν υπάρχει αυτό. Έχω πελάτες που έρχονται 30 χρόνια. Το « Σπίτι μου » λένε πια… »
Σκεφτόμουν αν έπρεπε να μιλήσουμε για την κρίση, φτάσαμε όμως αναπόφευκτα και σε αυτήν: « Τα μικρά μέρη έχουν αποθήκες λίπους. Και τις ροκανίζουμε. Μας βοηθάει και ο τουρισμός. Από την άλλη όμως μας φρέναρε η άγνοια και ο φόβος στην περίοδο της κρίσης. Αλήθεια είναι πως ζούσαμε πάνω από τις δυνάμεις μας. Από την άλλη είναι μικρό το νησί, το χειμώνα είμαστε 1300 άτομα, εδώ στο Λιβάδι μετράμε 70 οικογένειες. Περνάει ο χειμώνας όμως, ετοιμάζουμε τα δωμάτια, ότι προβλήματα υπάρχουν. Τα παιδιά τα στέλνω στην Αθήνα, στο εξωτερικό, να ζήσουν, να δούνε..»

Κάθε φορά που ανοίγαμε κουβέντα με τον Δημητρό, κάτι νέο μάθαινα. Για το νησί, για την οικογένεια του, για τον ίδιο. Θα με ρωτήσει και αυτός. Μιλήσαμε για την Ευρώπη, για το μέλλον, για το τι έρχεται. Ήρεμος πάντα ο Δημητρός, ξέρει να ακούει και του αρέσει να μαθαίνει τις σκέψεις των άλλων. Έχει πολύ δύναμη μέσα του. Παίρνει δύναμη από τα παιδιά του και το περηφανεύεται. Όταν τον ρωτάω για το που θα μπορούσε να ζήσει πέρα από την Αστυπαλιά μου απαντάει με απλότητα: « Όπου θα μπορούσα να επιβιώσω ».

Έχει ελληνική ψυχή ο Δημητρός. Και η καρδιά του ανήκει στην Αστυπαλιά.
Τον ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία και για την παρέα στο μαγικό μπλε τραπέζι. Ευχαριστώ και την Πελαγία για την διακριτική συντροφιά της και την ουσιαστική βοήθεια στο γάμο του φίλου μου Νικόλα.

The post « Πλούτος της ζωής είναι ο ήλιος, να έχεις πέντε ανθρώπους να τους εκτιμάς, πέντε ανθρώπους να σε αγαπάνε » appeared first on .

Πεταλούδα του Αιγαίου

Είναι όμορφο νησί. Είναι ένα νησί που από την πρώτη μέρα σε προδιαθέτει για ξεκούραση, ένα νησί στο οποίο μπορείς να βρεις ιστορία, θάλασσες γεμάτες βαθύ μπλε, καλό φαγητό, ανεμόμυλους, ξένους με αγάπη μεγάλη για τον τόπο, τεμπέλικες γάτες, στοιχεία πολιτισμού, παλαιά και σύγχρονα. Όλα τα παραπάνω όμως μπορείς να τα συναντήσεις και σε άλλα ελληνικά νησιά. Ποια είναι η διαφορά που κάνει την Αστυπαλιά τόσο αγαπητή σε όσους την επισκέφτηκαν; την διαφορά και την υπεραξία στην αυθεντικότητα αυτού του νησιού την κάνουν οι άνθρωποι. Και η «πεταλούδα του Αιγαίου» ξεχωρίζει για τους ανθρώπους που την κατοικούν, για την απλή, ευγενική τους συμπεριφορά, για το «καλημέρα » που θα σου πουν χωρίς να σε ξέρουν, για το « κάτσε να πιούμε κάτι ».

Και με το « κάτσε να πιούμε κάτι » αρχίζουν συνήθως οι πιο όμορφες ιστορίες.

10 ώρες υπομονή για την όμορφη Αστυπαλιά

Αν δεν ήταν ο γάμος του Νικόλα μάλλον δεν θα είχα φτάσει στην Αστυπαλιά. Την είχα ακούσει αρκετά φέτος, έπαιζε σε πολλά μέσα, είχε και μία τιμητική παρουσία στο κέντρο των Βρυξελλών. Όμως από τον γάμο δεν μπορούσα να λείψω και τα ωραία με τον μακρινό αυτό προορισμό άρχισαν με την οργάνωση του ταξιδιού: δύο βασικοί τρόποι να φτάσετε απ΄ ευθείας στην όμορφη Αστυπάλαια, είτε με το καράβι από Πειραιά είτε με αεροπλανάκι από το Ελ. Βενιζέλος.

Στην πρώτη περίπτωση οπλίζεστε με υπομονή, αφού θα χρειαστείτε περίπου 10 ώρες για να αντικρίσετε το νησί. Και το καλύτερο; το καράβι φτάνει τα ξημερώματα, κάπου κοντά στις τρεις το πρωί. Το αεροπλανάκι, όμορφο, ελικοφόρο, μικρό, κατεβαίνει στον εξίσου μικροσκοπικό – για διεθνή τουρισμό – αεροδιάδρομο του νησιού στις οκτώ το πρωί. Καλό κουράγιο και με αυτό και να εύχεστε να μην σταματήσει ο κλιματισμός μέσα στο αεροσκάφος.

Περίπου 20 λεπτά προσεχτικής αμαξάδας και θα αντικρίσετε την όμορφη χώρα της Αστυπάλαιας με το εντυπωσιακό Κάστρο – το οποίο αποτελεί κατάλοιπο της Ενετοκρατίας – να δεσπόζει στο ψηλότερο σημείο της, ενώ ακριβώς από κάτω το Παλιό Λιμάνι προσθέτει γοητεία στην κατά τα άλλα κυκλαδίτικη ομορφιά του νησιού.

Πρώτη στάση για ζαμπονοτυρόπιτα και καφεδάκι στον μεγάλο φούρνο του Χοντρέμπορα. Ευγενικά όλα τα όμορφα πρόσωπα που δουλεύουν εκεί. Η Δέσποινα μας κάνει τη χάρη για μερικές φωτό και μία γρήγορη σέλφι ενώ ο Αλέξανδρος μπαίνει στα άδυτα του φούρνου μετά το απαραίτητο « ok » του Ηλία. Αν χρειαστείτε κάποια πληροφορία για τον νησί, ζητήστε την εκεί. Και μην διστάσετε να πάρετε και τοπικά προϊόντα, μέλι, αλάτι χοντρό, κουλουράκια και άλλα.

Με προορισμό το Λιβάδι

Φεύγουμε από την Χώρα με επόμενο προορισμό το Λιβάδι. Είναι το μέρος στο οποίο θα περάσουμε τα επόμενα βράδια. Είναι εκεί που θα ξυρίσουμε το γαμπρό και εκεί που θα πιούμε καθαρές γεύσεις από την Κρήτη, σε μικρά σφηνοπότηρα. Είναι και το μέρος με τον πιο φιλόξενο μπαξέ του Αιγαίου. Εκεί που ο Δημητρός και η Πελαγία αφήνουν την μεγάλη πόρτα του σπιτιού τους διάπλατα ανοιχτή σε γνωστούς και αγνώστους.

Μία στάση στο τοπικό σούπερ μάρκετ του Μιχάλη και του Γιώργου Μάκου μπορεί να σας φτιάξει την μέρα. Χωρίς να ξέρεις και να σε ξέρουν αρχίζει κουβεντούλα, ονόματα, συστάσεις, « πόσο θα κάτσετε;», χαμόγελα και χωρίς πολλά-πολλά νιώθεις ντόπιος. Με τέτοια μικρά παραδείγματα αρχίζει το νησί και σε κερδίζει στα σημεία, με την ευγένεια των δύο αδερφών στο σούπερ μάρκετ, με το χαμόγελο της κοπέλας στην παραλία που θα σου φέρει το καφεδάκι στα κρυστάλλινα νερά του κόλπου στο Λιβάδι, με την αγαπησιάρικη ομάδα του Mohito με τα χαμογελαστά πρόσωπα και την ευγένεια της πάντα πρόθυμης Μπέτης.

Όλα δουλεύουν θεραπευτικά πλέον. Νιώθεις « σπίτι » από την πρώτη μέρα και μόνο έτσι αρχίζει η ξεκούραση. Και οι διακοπές.

Ένας παραμυθένιος γάμος

Η φιλία με τον Executive Chef Νικόλα Τσικνάκο κρατάει ήδη αρκετά χρόνια, να” ναι καλά η Ελένη που μας σύστησε. Ο Νικόλας δημιουργεί με αγάπη, έχει μαγικά χέρια, κερδίζει διεθνείς διαγωνισμούς, αλλά την διαφορά την κάνει το μεγάλο του χαμόγελο. Όταν το χαρίσει το εννοεί και εκεί αρχίζουν όλα. Η γοητευτική Isabelle, σύντροφός του και μάνα της 10χρονης απίστευτης φάτσας που ακούει στο όνομα Οδυσσέας, κρατάει με τον καλύτερο τρόπο τις ισορροπίες που χρειάζεται η οικογένεια, μέσα στην απαιτητική επαγγελματική καθημερινότητα του Νίκου.

Φέτος το όμορφο ζευγάρι ενώθηκε και επίσημα με τα δεσμά του γάμου. Μία πρώτη φορά στην οικογενειακή έδρα, στο Tervuren και μία στην Αστυπαλιά, στο μαγικό νησί που – όπως λέει ο χαρακτηριστικά ο Νίκος- « έρχεσαι με το μυστήριο και φεύγεις με το κλάμα της χαράς ». Οι προετοιμασίες του γάμου μοιράστηκαν ισόποσα στο νησί και σχεδόν όλοι στην Αστυπαλιά μίλαγαν για τον ελληνοβελγικό γάμο. Το ζευγάρι χωρίστηκε λίγες ώρες πριν το μυστήριο. Η Ιsabelle βρέθηκε με συγγενείς και φίλους στη Χώρα και οι ετοιμασίες του Νικόλα έγιναν στον γραφικό και φιλόξενο χώρο του Venetos Studios.

Για την οικονομία των φωτογραφιών το απαιτητικό έργο της « νύφης » το ανέλαβε ο Αλέξανδρος Μιχαηλίδης ενώ το « ακίνδυνο » του γαμπρού το ανέλαβε ο υπογράφων. Μέχρι να φτάσουμε στην εκκλησία της Παναγίας της Πορταΐτισσας, η κάμερα είχε γεμίσει με χαμόγελα, χαρά και αγάπη. Φανταστικό το συναίσθημα να μοιράζεσαι με μία μεγάλη αγαπημένη οικογένεια τη χαρά του γάμου. Κάπου εδώ να ευχαριστήσω την μητέρα του Νίκου, Κατερίνα και τον Μιχάλη που με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο με έφεραν ακόμα πιο κοντά στη δική τους όμορφη οικογένεια αλλά και στον νησί το οποίο το αγάπησαν πριν από 10 χρόνια και από τότε έχει γίνει το καλοκαιρινό τους σπίτι.

Τόπος παραμυθένιος η Αστυπαλιά για γάμο. Η πανέμορφη Ιsabelle ανέβηκε, με μουσική συνοδεία, συγγενείς και φίλους, την ανηφόρα προς την Πορταΐτισσα, όπου την περίμενε ο αγαπημένος της Νικόλας. Η ατμόσφαιρα στο προαύλιο της εκκλησίας ήταν μαγική και όλα πήγαν κατ΄ ευχή, ενώ στο γλέντι που ακολούθησε στο Λιβάδι, στο Mohito, συγγενείς και φίλοι από Βέλγιο και Ελλάδα έγιναν ένα, με highlights της βραδιάς τα πολύχρωμα, εντυπωσιακά πυροτεχνήματα που έκαναν την νύχτα μέρα στο νησί!

Πραγματικές διακοπές

Οι επόμενες μέρες κύλησαν με ρυθμό καλοκαιριού, με νέες γνωριμίες, με εξερευνήσεις και μικρές βόλτες, από τις οποίες συγκρατώ την απογευματινή βόλτα στο Παλιό Λιμάνι με τα πανέμορφα χρώματα, το υπομονετικό ανέβασμα μέσα από τα προσεγμένα σοκάκια της Χώρας προς το Κάστρο με την ήρεμη θέα στο Αιγαίο, την παραλία στα Καμινάκια με την φιλοξενία στο εστιατόριο του Τάσου και της Λίντας. Ο χωματόδρομος για να φτάσετε στα Καμινάκια είναι ένα θέμα, αλλά τα νερά του κόλπου θα σας ανταμείψουν με τον καλύτερο τρόπο για την υπομονή σας.

Για όσους σας ενθουσιάζει η αρχαιολογία και η ιστορία ακολουθήστε την συγκινητική ιστορία της ταφής των βρεφών στη βόρια ακτή της Αστυπάλαιας, ευρήματα που χρονολογούνται κάπου στην Τελική Νεολιθική Εποχή (τέλος 4ης, αρχές 3ης χιλιετίας π.Χ.)

Αντί επιλόγου.

Από την Αστυπαλιά αν φύγεις με καράβι, φεύγεις νύχτα. Σαν να μην σε αφήνει το νησί να το αποχαιρετήσεις σωστά, να το δεις μία τελευταία φορά. Ίσως το κάνει επίτηδες, για να ξαναπάς την επόμενη χρονιά. Σαλπάρουμε για τον επόμενο προορισμό με όμορφες αναμνήσεις και με νέους ανθρώπους στην καρδιά, γνήσιους και φιλόξενους.

Για περισσότερες φωτογραφίες από το νησί της Αστυπάλαιας αξίζει να ρίξτε μια ματιά στο άλμπουμ του Αλέξανδρου Μιχαηλίδη στην LIFO

The post Η Αστυπαλιά της καρδιάς μας, και ο γάμος του Νικόλα appeared first on .

Το ελληνικό περίπτερο, ανάμεσα στα 28 των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παρουσίασε τη νήσο Αστυπάλαια. Σύμφωνα με τον αρχαίο ελληνικό μύθο,η Αστυπάλαια και η Ευρώπη ήταν αδελφές, γνωστές για την απαράμιλλη ομορφιά τους. Η παρουσία τους δεν έμεινε απαρατήρητη από τους θεούς του Ολύμπου.Ο Δίας μεταμορφώθηκε σε ταύρο, παραπλάνησε και απήγαγε την Ευρώπη οδηγώντας την βουνά της Κρήτης. Ο Ποσειδώνας μεταμορφώθηκε σε θαλάσσιο δράκο μεταφέροντας την Αστυπάλαια στο θαλάσσιο βασίλειο του στο Αιγαίο πέλαγος.

Η αναγωγή στην μυθολογική ιδιότητα της Αστυπάλαιας κέντρισε το ενδιαφέρον των παρευρισκόμενων. Σύμφωνα με εκτιμήσεις του Συμβουλίου της Ε.Ε., την εκδήλωση επισκέφθηκαν 7.500 άτομα, τα οποία είχαν την ευκαιρία να συλλέξουν ιστορικές πληροφορίες καθώς και να ενημερωθούν για την πολιτιστική, γαστρονομική και τουριστική κουλτούρα της Ελλάδας.

Στο ελληνικό περίπτερο, τη διοργάνωση του οποίου ανέλαβε το Γραφείο Τύπου και Επικοινωνίας Βρυξελλών, προβλήθηκε μέσω ενός σύντομου φιλμ η αιγαιοπελαγίτικη ομορφιά του νησιού μας. Προσφέρθηκαν αστυπαλιώτικα εδέσματα, όπως μέλι, ρίγανη, παξιμάδι και άνθος αλατιού, καθώς και πλούσιο ενημερωτικό  υλικό με ποικίλες πληροφορίες σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες.

Θερμοί υποστηρικτές της φετινής ελληνικής προσπάθειας ήταν ο Δήμος Αστυπάλαιας, η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, το περιοδικό GREECE IS, το ούζο Πλωμαρίου Ισιδώρου Αρβανίτου και η μεταφορική εταιρία TELETRANS,με τη βοήθεια της οποίας έγινε η μεταφορά των ελληνικών προϊόντων.

Photo: Aris Oikonomou / SOOC

The post Αστυπάλαια, η Ελληνίδα πρέσβειρα στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης appeared first on .

Σύμφωνα με τον ελληνικό μύθο, η  Ευρώπη και η Αστυπάλαια ήσαν κόρες του Φοίνικα και της Περιμήδης. Η απαράμιλλη ομορφιά των κορασίδων προκάλεσε το ερωτικό ενδιαφέρον των θεών του Ολύμπου.

Ο Δίας θαύμασε την Ευρώπη, μεταμορφώθηκε σε ταύρο και την απήγαγε μεταφέροντας την στην Κρήτη.

Ο Ποσειδώνας, σαγηνευμένος από τα φυσικά κάλλη της Αστυπάλαιας, μεταμορφώθηκε σε θαλάσσιο δράκο και την απήγαγε τοποθετώντας την στη μέση του πελάγου.

Από τότε, η Αστυπάλαια λούζεται στα αιγαιοπελαγίτικα νερά, με λευκά σπιτάκια στη ράχη της και ένα βενετσιάνικο κάστρο για στέμμα.

Στις 6 Μαΐου 2017 (ώρες 10:00 – 18:00), οι αδελφές θα ανταμώσουν και θα υποδεχθούν τους Ευρωπαίους πολίτες στο ενημερωτικό περίπτερο της Μόνιμης Ελληνικής Αντιπροσωπείας στο αίθριο του JUSTUS LIPSIUS.

Θερμοί υποστηρικτές της φετινής προσπάθειας, ο Δήμος Αστυπάλαιας, η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, το περιοδικό GREECEIS, το ούζο Πλωμαρίου Ισιδώρου Αρβανίτου και η μεταφορική εταιρία TELETRANS ,με την βοήθεια της οποίας έγινε η μεταφορά των ελληνικών προϊόντων.

Σάββατο 6 Μαΐου 2017

Κτίριο Justus Lipsius
Rue de la Loi, 175

Από τις 10.00 ως τις 18.00

The post ΕUOPENDAY 2017: H Ευρώπη καλωσορίζει την Αστυπάλαια appeared first on .