Μετά την υγειονομική κρίση, είναι η ώρα της ενεργειακής κρίσης να βρεθεί στο κατώφλι, κάτι που κάνει τις δράσεις αλληλεγγύης της οργάνωσης «12 Ώρες για την Ελλάδα» πιο αναγκαίες από ποτέ. Ο επικεφαλής των 12 Ωρών, Jimmy Jamar, κάνει απολογισμό των δράσεων της περασμένης χρονιάς, θέτοντας παράλληλα και τους στόχους για το 2023.

Είναι γνωστό πως από το 2014, η οργάνωση έχει ξεκινήσει την δράση Fuel For Schools, που ως στόχο έχει την θέρμανση των φτωχότερων σχολείων της βόρειας Ελλάδας.

Παρά το γεγονός ότι τόσο λόγω των υγειονομικών μέτρων -που εν πολλοίς ίσχυαν ακόμα- όσο και άλλων αστάθμητων παραγόντων, δεν πραγματοποιήθηκε η καθιερωμένη μεγάλη συναυλία για τις «12 Ώρες για την Ελλάδα» στις Βρυξέλλες. Eντούτοις η συμμετοχή και η αμμέριστη γενναιοδωρία του κόσμου ήταν τέτοια, που συγκεντρώθηκε το ποσό των 18.303,41 €, τα οποία μεταφέρθηκαν εξ ολοκλήρου στο International Foundation for Greece, το ίδρυμα που έχει αναλάβει τον διαμοιρασμό των χρημάτων στα σχολεία.

Το ποσό αυτό δίνει τη δυνατότητα να ικανοποιηθούν οι ανάγκες για θέρμανση σε 23 σχολεία, που αντιπροσωπεύουν περίπου 4.000 μαθητές, στην περιοχή του Έβρου και της Φλώρινας. (αναλυτική λίστα με τα δικαιούχα σχολεία παρακάτω).

Μια πρωτοβουλία απαραίτητη για να παραμείνουν ανοιχτές οι τάξεις κατά τη διάρκεια του χειμώνα, καθώς επίσης και  πρωταρχικής σημασίας για τη διατήρηση των σχολείων στα φτωχότερα και πιο απομακρυσμένα χωριά.

Φέτος, δεδομένης της ενεργειακής κρίσης, η πρόκληση όχι μόνο παραμένει, αλλά γίνεται και πιο επιτακτική. Ως εκ τούτου, όλοι όσοι δύνανται μπορούν να συνδράμουν, ώστε για ακόμα μια χρονιά τα σχολεία να μπορέσουν να περάσουν τον δύσκολο χειμώνα της βορείου Ελλάδας, σε λίγο καλύτερες και πιο ανθρώπινες συνθήκες.

Στοιχεία Λογαριασμού:

Association “12 hours for Greece”
IBAN : BE54 0016 6813 8197
Bic : GEBABEBB
Αναφορά: Σχολεία

12 Ώρες για την Ελλάδα 2021-2022
Κατάλογος δικαιούχων σχολείων

Ν. Έβρου

Διδυμότειχο, 4ο Νηπιαγωγείο
Διδυμότειχο, 4ο Δημοτικό Σχολείο
Διδυμότειχο, 5ο Δημοτικό Σχολείο
Διδυμότειχο, Μειονοτικό Δημοτικό Σχολείο
Μεταξάδες, Νηπιαγωγείο
Μεταξάδες, Δημοτικό Σχολείο
Ρίζια – Ορεστιάδα, Δημοτικό Σχολείο
Θούριο – Ορεστιάδα, Δημοτικό Σχολείο Ειδικής Αγωγής
Αλεξανδρούπολη, 3ο Δημοτικό Σχολείο
Αλεξανδρούπολη, 9ο Δημοτικό Σχολείο
Αλεξανδρούπολη, Μουσικό Σχολείο
Απαλός, Δημοτικό Σχολείο
Νέα Βύσσα – Ορεστιάδα, Νηπιαγωγείο
Άνθεια, Δημοτικό Σχολείο

Ν. Φλώρινας

Κάτω Κλεινές, Δημοτικό Σχολείο
Μελίτη, 1ο Νηπιαγωγείο
Μελίτη, 2ο Νηπιαγωγείο
Βεύη, Νηπιαγωγείο
Βεύη, Δημοτικό Σχολείο
Λοφοί, Νηπιαγωγείο
Αμμοχώρι, Δημοτικό Σχολείο
Άνω Καλλινίκη, Νηπιαγωγείο

The post 2022-2023: Οι «12 Ώρες για την Ελλάδα» συνεχίζουν δυναμικά appeared first on .

Η ριζική ανανέωση της ευρωπαϊκής οικονομίας για να καταστεί κλιματικά ουδέτερη έως το 2050 ήταν η πιο σημαντική δέσμευση των 100 πρώτων ημερών της νέας Επιτροπής.

Η ομάδα της Ούρσουλας Φον Ντερ Λάιεν υπερηφανεύεται για το γεγονός ότι έχει διαμορφώσει την πολιτική ατζέντα της ακούγοντας την επιστήμη και την κοινή γνώμη.

«Σήμερα το ερώτημα δεν είναι πλέον ΕΑΝ θα υπάρξει ένα ευρωπαϊκό πράσινο συμβόλαιο ή εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση θα καταστεί κλιματικά ουδέτερη. Αλλά το ερώτημα είναι πώς – πώς προχωρούμε και πόσο μακροπρόθεσμη θα είναι η μετάβαση;», τόνισε η Πρόεδρος της Κομισιόν.

Ακόμα και οι επικριτές παραδέχονται ότι η Πρόεδρος της Κομισιόν έχει διαμορφώσει την ατζέντα- αλλά οι επικριτές λένε ότι η προσέγγιση της Επιτροπής είναι πολύ λίγο και αργά, δεδομένης της επείγουσας κατάστασης.

«Θα περίμενα ότι η Επιτροπή θα ήταν πιο τολμηρή και θα αμφισβητήσει περισσότερο τα κράτη μέλη. Τα καλά νέα είναι ότι στο Κοινοβούλιο υπάρχει πλειοψηφία για το πράσινο συμβόλαιο.

Αυξάνοντας τη φιλοδοξία μας για το 2030, αυτή τη στιγμή είναι μείον 40% σε εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα. Υπάρχει πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο για να το μειώσει στο 55%», είπε ο ευρωβουλευτής των Πρασίνων, Φίλιπ Λάμπερτς.

Η Επιτροπή, με την πίεση από το Κοινοβούλιο και την κοινή γνώμη των μελλοντικών κυρίως γενεών, φαίνεται πως δίνει τη δική της μάχη προκειμένου να ανταποκριθεί στις δικές της φιλοδοξίες.

Στο μεταξύ, ο κορωνοϊός έχει ισχυρό αντίκτυπο στην ευρωπαϊκή πολιτική.

Οι συζητήσεις και οι ψηφοφορίες που λαμβάνουν χώρα συνήθως στο Στρασβούργο αυτή τη φορά πραγματοποιούνται στις Βρυξέλλες.

Και η ημερήσια διάταξη των ευρωβουλευτών θα είναι πολύ μικρότερη από το συνηθισμένο: η σύνοδος έχει μειωθεί σε μία μόνο ημέρα.

Δε θα υπάρξουν ψηφοφορίες.

Η βασική συζήτηση θα είναι – τι άλλο;- για την ευρωπαϊκή απάντηση στον κορονοϊό.

Η διάδοση του ιού επηρεάζει πολλούς τομείς, συμπεριλαμβανομένης της οικονομίας. Οι ευρωπαίοι νομοθέτες θα προσπαθήσουν να καταλάβουν πώς μπορεί η ενιαία αγορά να επιβιώσει στην κρίση.

Μόνο τα πιό πιεστικά ζητήματα θα συζητηθούν αυτή τη φορά και αυτό θα περιλαμβάνει τις εντάσεις στα σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Η κατάσταση των μεταναστών και των αιτούντων άσυλο είναι μια μεγάλη ανησυχία μεταξύ των ευρωβουλευτών.

θα έχουμε συνάντηση, λίγες μέρες μετά επίσκεψή μου στην Άγκυρα να βρούμε συμφωνία για μεταναστευτικό, και άλλα θέματα περιοχή στην περιοχή Συρία να συνεισφέρουμε περισσότερη υποστήριξη και σταθερότητα στην περιοχή.

Πηγή: euronews.com

The post 100 μέρες νέας Κομισιόν: το πράσινο συμβόλαιο της ΕΕ appeared first on .

Οι φίλοι που επιθυμούν να μετέχουν ενεργά στην ομάδα του ΚΥΚΛΟΥ είναι ευπρόσδεκτοι να δηλώσουν υποψηφιότητα για το νέο Δ.Σ έως και την ημέρα της συνέλευσης.

Για πρακτικούς λόγους, οι ενδιαφερόμενοι μπορείτε να ενημερώσετε μέχρι την Τετάρτη 22 Μαρτίου στέλνοντας μήνυμα στη διεύθυνση: ellinikoskyklosbrussels@gmail. com.

Για τη συμμετοχή στις εκλογές πρέπει είναι να έχει τακτοποιηθεί η συνδρομή μέλους για το 2017, πράγμα που μπορεί να γίνει και επί τόπου την ημέρα της συνέλευσης.

Κυριακή 26 Μαρτίου 2017, ώρα 12.00

ArteFacto
rue de la Cambre 329, Woluwe-Saint-Pierre 1150  (σταθμός μετρό Montgomery)

The post Εκλογές στον ΚΥΚΛΟ για το νέο Δ.Σ. appeared first on .

Ήρθα στην Αγγλία κατευθείαν για δουλειά, έχοντας κάνει όλες μου τις σπουδές μου στην Ελλάδα. Πήγα αρχικά σε μια πόλη (όχι στο Λονδίνο), όπου δεν ήξερα κανέναν, με μόνο κίνητρο ότι θα μπορούσα επιτέλους να συντηρώ τον εαυτό μου με τα δικά μου λεφτά. Στην πορεία, και επιστρέφοντας αρκετά συχνά στην Ελλάδα, ανακάλυψα ότι δεν την έχουν όλοι αυτή την ανάγκη, είτε γιατί απλά βρέθηκαν με λεφτά και δεν τους πολυνοιάζει είτε γιατί φοβούνται να αφήσουν τα πάντα πίσω και να ξενιτευτούν είτε γιατί απλά είναι τεμπελχανάδες που δεν ψάχνουν για δουλειά, αλλά για δικαιολογίες.

Ανοίγει παρένθεση. Στην Ελλάδα έχει επικρατήσει μια αντίληψη ότι επειδή τελειώσαμε πανεπιστήμιο, κάποιος μας χρωστάει μια καλή δουλειά. Δυστυχώς, αυτή η νοοτροπία συνεχίζει ακόμα και σήμερα, μετά από εφτά χρόνια κρίσης, με αποτέλεσμα να ακούς γονείς ανέργων να λένε “δεν σπούδασα τόσα χρόνια το παιδί μου για να γίνει σερβιτόρος”. Και συνήθως είναι οι ίδιοι που μας λένε “εσύ έφυγες, τι ανάγκη έχεις; Αλίμονο στα δικά μας παιδιά”. Όντως, τι ανάγκη έχουμε εμείς που αφήσαμε τις οικογένειές μας για να μην γίνουμε κηφήνες; Κλείνει η παρένθεση.

Ήμουν ανέκαθεν αυτό που λένε πολυτεχνίτης και ερημοσπίτης. Ο ορισμός ο ίδιος βασικά. Αν δεν υπήρχε η ταινία με τον Βέγγο, θα νόμιζα ότι η φράση είχε βγει για μένα. Στα 27 μου, όταν έφυγα, είχα σπουδάσει Ψυχολογία, είχα μεταπηδήσει στα ΜΜΕ, είχα δουλέψει σερβιτόρος, σε τηλεφωνικά κέντρα, σε τηλεοπτικές εκπομπές, σε κινηματογραφικά φεστιβάλ, είχα εκδόσει και δύο βιβλία, αλλά όταν ήρθα στο εξωτερικό ξαναγύρισα στην Ψυχολογία. Πάνω που δούλευα σε αυτό τον τομέα επί δύο χρόνια και οι γονείς μου πίστευαν ότι το παιδί τους είχε ξαναβρεί τον σωστό δρόμο, τον εγκατέλειψα για να ασχοληθώ με την εκπαίδευση προσωπικού και το e-learning.

Μην ανησυχείτε αν δεν ξέρετε τι ακριβώς είναι. Ούτε οι γονείς μου έχουν καταλάβει ακριβώς. Είναι κάτι που δεν πολυέχουμε στην Ελλάδα, κυρίως γιατί δεν πολυέχουμε σοβαρές μεγάλες επιχειρήσεις. Έχουμε όμως σοβαρούς νέους επιχειρηματίες, οπότε ελπίζω ότι κάποτε θα ευδοκιμήσει και στη χώρα μας αυτό το φρούτο.

Με τέτοιο μυαλό λοιπόν, φοβόμουν ότι δε θα στεριώσω ποτέ σε τίποτα. Έβλεπα τους συνομήλικούς μου να προοδεύουν και να παίρνουν αυξήσεις και προαγωγές, και φοβόμουν ότι εγώ θα βαρεθώ πάλι και θα ξεκινήσω κάτι άλλο. Σχεδόν το έκανα, όταν πήρα την απόφαση να γίνω αυτόφωτος digital marketer. Ευτυχώς, βαρέθηκα νωρίς και το άφησα.

Ο πρώτος χρόνος στην τελευταία μου δουλειά, σε αυτή που είχα μόλις ξεκινήσει όταν έγραψα το προηγούμενο κείμενο, πέρασε εύκολα. Το αντικείμενο συνέχιζε να με ενδιαφέρει. Επίσης, σχολούσα στις 5 ακριβώς. Μεγάλη πολυτέλεια ο ελεύθερος χρόνος.  Το πρόβλημα ήταν ότι έπαιρνα τα λιγότερα λεφτά απ’ όσους ήξερα, και το Λονδίνο ήταν (και είναι) μια πόλη ακριβή. Τα έξοδα έτρεχαν, αλλά ο μισθός είχε κάτσει σταυροπόδι και δεν το κουνούσε ρούπι. Και όσες ελεύθερες ώρες και να είχα, δεν έφταναν για να αγοράσω εισιτήρια ούτε για να πάω σουπερμάρκετ.

Έπρεπε να αλλάξω δουλειά. Έλα όμως που στην εκπαίδευση προσωπικού είχα εμπειρία μόνο ένα χρόνο και ήμουν ήδη 30. Σε μια συνέντευξη, με ρώτησε ο υποψήφιος μάνατζερ: “Κοιτώντας το βιογραφικό σου, βλέπω ότι αλλάζεις συχνά επαγγέλματα. Πώς ξέρω ότι θα μείνεις εδώ αν σε πάρουμε;”

Περιττό να πω ότι δεν με πήραν.

Είχα κι άλλες συνεντεύξεις, αλλά όσο και αν έφτανα στην πηγή, νερό δεν έπινα. Πάντα με έτρωγε κάποιος άλλος με περισσότερη προϋπηρεσία. Δεν ήταν και δύσκολο, εδώ που τα λέμε.

Κατάλαβα ότι έπρεπε να βάλω το κεφάλι κάτω και να λιώσω στη δουλειά. Έπρεπε να αποκτήσω εμπορεύσιμες δεξιότητες ώστε να γίνω ανταγωνιστικός σε μια πολύ απαιτητική αγορά εργασίας. Άρχισα να δουλεύω μεθοδικά, να μαθαίνω καινούρια πράγματα και να τα εφαρμόζω. Παράλληλα, συνέχιζα την αναζήτηση.

Μέσα σε δύο χρόνια έκανα σχεδόν διακόσιες αιτήσεις και στις περισσότερες δεν μου απάντησαν ποτέ. Πάει, έλεγα μερικές φορές, σε αυτή τη δουλειά θα μείνω μια ζωή, να με εκμεταλλεύονται και να με ρωτάνε συνέχεια πράγματα που τους έχω εξηγήσει δεκαπέντε φορές. Άνθρωποι που παίρνουν τα διπλά λεφτά από μένα και δεν ξέρουν πώς να διαβάσουν ένα ζιπαρισμένο αρχείο.

Αυτές οι φορές, όταν η αυτοπεποίθηση μου έπιανε πάτο δηλαδή, ήταν οι φορές που κοιτούσα για δουλειές και εκτός Λονδίνου. Σε όλη την Ευρώπη. Μια φορά ήμουν τόσο απογοητευμένος που κοίταξα και στην Ελλάδα. Βρήκα μια θέση στο LinkedIn, έστειλα μήνυμα για μια διευκρίνιση, αλλά δε μου απάντησαν ποτέ.

Τον προηγούμενο Νοέμβρη, πάνω που είχα εγκαταλείψει την αναζήτηση εργασίας λόγω απογοήτευσης, με πήραν τηλέφωνο από μία μεγάλη εταιρεία. Μία πολυεθνική που όλοι γνωρίζετε. Έκανα την πρώτη συνέντευξη, πήγε καλά. Έκανα άλλες τέσσερις συνεντεύξεις, πήγαν καλά. Μου ζήτησαν να ταξιδέψω στα κεντρικά τους για μία παρουσίαση, πήγε κι αύτη καλά.

Μου πρόσφεραν μια δουλειά ανώτερη από τη θέση για την οποία είχα κάνει αίτηση. Η πρότασή τους ήταν πολύ δελεαστική, αλλά είχε ένα μειονέκτημα: η δουλειά ήταν στην Πράγα. Θα έπρεπε να αφήσω το Λονδίνο και να πάω σε μία πόλη άγνωστη (ναι, σκέφτεστε ότι είναι ωραία, το ξέρω, αλλά εγώ δεν έχω πάει).

Ζυγίζοντας την πρότασή τους, ένιωσα πως ήμουν μπροστά στην πραγματική ενηλικίωση. Παλιά νόμιζα ότι είχε έρθει όταν έκλεισα τα δεκαοχτώ. Μετά όταν ξεκίνησα να δουλεύω. Μετά όταν έφυγα στο εξωτερικό. Λάθος. Η πραγματική ενηλικίωση έρχεται όταν αποδέχεσαι την πικρή αλήθεια: η καριέρα και τα λεφτά σε κάνουν να πάρεις αποφάσεις που δε θα είχες πάρει διαφορετικά. Ωραίοι οι ιδεαλισμοί, αλλά στο τέλος του μήνα δεν πληρώνουν λογαριασμούς. Δυστυχώς.

Δέχτηκα. Δεν είχα την πολυτέλεια να πω όχι. Μετά από 6 χρόνια στο εξωτερικό, μου είχε δοθεί η ευκαιρία να ανέβω αρκετά σκαλιά. Δεν δικαιούμουν να σκοντάψω.

Φεύγω σε τρεις εβδομάδες και έχω πολλά να κάνω. Πώς πακετάρεις ξανά όλη σου την ζωή όμως; Πώς αφήνεις τα πάντα πίσω σου για δεύτερη φορά; Πώς αποχωρίζεσαι αυτά που μόλις είχες αποκτήσει; Πώς πας σε μια χώρα όπου δεν έχεις πάει ποτέ, όπου δεν έχεις κανέναν, όπου μιλάνε μια γλώσσα που δεν μιλάς, όπου έχουν διαφορετικό νόμισμα; Δεν έχω κανένα σημείο αναφοράς στην Πράγα. Όλα θα είναι καινούρια. Και όσο συναρπαστικό και αν ακούγεται αυτό, άλλο τόσο τρομακτικό είναι.

Θα συνηθίσω και θα αντεπεξέλθω. Δεν έχω καμία αμφιβολία γι’ αυτό. Όσοι είμαστε στο εξωτερικό από ανάγκη έχουμε γίνει εξαιρετικοί σχοινοβάτες. Δεν δικαιούμαστε να πέσουμε, γιατί πολύ απλά από κάτω δεν έχουμε δίχτυ ασφαλείας. Δεν έχουμε την επιλογή να μείνουμε στο πατρικό για να γλιτώσουμε λεφτά. Δεν έχουμε τη μάνα μας να μας ετοιμάζει φαγητό ή να μας στέλνει κρέατα από την επαρχία ούτε τον πατέρα μας να τρέχει στις τράπεζες και στις Εφορίες επειδή δεν προλαβαίνουμε εμείς. Κι επειδή και στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί που δεν έχουν τέτοια βοήθεια, να πω ότι αυτοί είναι οι πιο άξιοι από όλους μας. Όσοι όμως έχουν βοήθεια από την οικογένεια, ας μιλήσουν τελευταίοι.

Ποιο είναι το ηθικό δίδαγμα λοιπόν;

Δεν είμαι σίγουρος. Νομίζω ότι γράφω αυτό το κείμενο γιατί, μετά το προηγούμενο, μου έστελναν γνωστοί και άγνωστοι για να τους συμβουλεύσω αν πρέπει να φύγουν στο εξωτερικό ή όχι. Ήταν κάτι που φανέρωνε απόγνωση και το σεβόμουν, αλλά δεν απάντησα ποτέ με ναι ή όχι. Ίσως γιατί ούτε κι εγώ είχα ξεκάθαρη απάντηση μέσα μου. Τώρα όμως έχω και είναι αυτή:

Αν θέλεις μια καλή δουλειά, μπορείς να την έχεις. Αλλά θα πρέπει πρώτα να φας πολλά σκατά για να την αποκτήσεις. Και όταν θα την αποκτήσεις, μπορεί να μην είναι εκεί που θέλεις. Είσαι διαθέσιμος λοιπόν να αλλάξεις την ζωή σου, όχι μία, αλλά όσες φορές χρειαστεί; Είσαι έτοιμος ή έτοιμη να κάνεις θυσίες και υποχωρήσεις; Μπορεί να συμβιβαστείς με το άγνωστο; Αν ναι, καλώς. Βούτα στο κενό και προσευχήσου να ανοίξει το αλεξίπτωτο. Αν όχι, πάλι καλώς. Μείνε σε αυτά που ξέρεις, αρκεί να μην γκρινιάζεις μετά. Εύκολες λύσεις δεν υπάρχουν.

Έχοντας γράψει το κείμενο για τα τρία χρόνια στο εξωτερικό και τελειώνοντας αυτό για τα έξι, το μόνο που αναρωτιέμαι είναι πού θα είμαι στα εννιά χρόνια. Στην Πράγα; Πίσω στο Λονδίνο; Πίσω στην Ελλάδα; Κάπου αλλού; Κανείς δεν το ξέρει. Είχαμε την ατυχία να γεννηθούμε σε μια όμορφη χώρα με κουτοπόνηρους κατοίκους και πονηρούς πολιτικούς. Φάγαμε λαίμαργα τους καρπούς από τα δέντρα χωρίς να φυτέψουμε άλλα. Τώρα πρέπει να φύγουμε μακριά για να βρούμε τροφή.

Το πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος άλλαξε και μάλλον δεν το έχουμε καταλάβει. Φοβάμαι ότι η επιλεκτική μας προσοχή θα μας στοιχίσει. Πιστεύουμε ότι κάποτε θα επιστρέψουν οι χρυσές εποχές, οι οποίες όμως έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Κάντε μια χάρη λοιπόν στα παιδιά σας, στα αδέρφιά σας και σε όποιον άλλο μπορείτε να επηρεάσετε: μάθετέ τους να αγαπάνε τους ξένους. Όποιος αφήνει την πατρίδα και την οικογένειά του, μετανάστης ή πρόσφυγας, έχει τους δικούς του λόγους και κουβαλάει την δική του ιστορία. Αύριο μπορεί να είναι το παιδί σας. Ή εσείς.

stefivos.com

The post Έξι χρόνια στο εξωτερικό: Ετοιμάζοντας ένα νέο ξεκίνημα appeared first on .