Η γκαλερί Τheorema στην Art3f : Σταύρος Σιγαλός και Κλεοπάτρα Λιακοπούλου

Με δύο σημαντικές στιγμές που επιβεβαιώνουν τη μακρόχρονη πορεία της, η Γκαλερί Θεώρημα έκλεισε το 2025 επιβεβαιώνοντας τον ρόλο της ως μία από τους πιο σταθερούς πρεσβευτές της ελληνικής σύγχρονης τέχνης στο εξωτερικό. Μετά τη συμμετοχή της για τρίτη φορά στη διεθνή έκθεση Art3F, που πραγματοποιήθηκε στο Brussels Expo από τις 21 έως τις 23 Νοεμβρίου, όπου παρουσιάστηκαν έργα τεσσάρων καταξιωμένων Ελλήνων ζωγράφων, η γκαλερί γιόρτασε στις 27 Νοεμβρίου τα 20 χρόνια συνεχούς παρουσίας της στην καλλιτεχνική σκηνή των Βρυξελλών. Σε μια ζεστή εκδήλωση στη Στροφιλιά, η κα Κλεοπάτρα Λιακοπούλου και ο Σταύρος Σιγαλός υποδέχτηκαν φίλους, συνεργάτες και θεσμικούς εκπροσώπους από το Βέλγιο και την Ελλάδα οι οποίοι τίμησαν τον εορτασμό της πορείας δύο δεκαετιών, στη διάρκεια των οποίων η Γκαλερί  Θεώρημα έχει συμβάλει ουσιαστικά στην προβολή και διάδοση της ελληνικής τέχνης στην καρδιά της Ευρώπης.

Ακολουθεί το Δελτίου Τύπου της Γκαλερί Θεώρημα:

20 χρόνια λειτουργίας της Γκαλερί Θεώρημα με μια γιορτή στον φιλόξενο χώρο εκδηλώσεων του εστιατορίου Στροφιλιά.

«Η Γκαλερί Θεώρημα με 20 χρόνια συνεχούς παρουσίας στην καλλιτεχνική σκηνή των Βρυξελλών, συμμετείχε για τρίτη φορά στη διεθνή έκθεση τέχνης art3f από τις 21 έως τις 23 Νοεμβρίου 2025 που πραγματοποιήθηκε στο Brussels Expo. Εκεί παρουσιάστηκαν στο Βέλγικο κοινό έργα τεσσάρων εξαιρετικών Ελλήνων ζωγράφων, της Μαρίας Διακοδημητρίου, του Χρήστου Κεχαγιόγλου, του Πέτρου Ματζάκου και της Γεύσως Παπαδάκη.
Στις 27 Νοεμβρίου 2025 γιορτάσαμε τα 20 χρόνια λειτουργίας μας με μια γιορτή στον φιλόξενο χώρο εκδηλώσεων του εστιατορίου Στροφιλιά. όπου στον χώρο μας «συντρόφευαν» έργα των ζωγράφων-συνεργατών της γκαλερί. Φίλοι, συνεργάτες και θεσμικοί παράγοντες της χώρας μας και των Βρυξελλών μας τίμησαν με την παρουσία τους και μοιραστήκαμε αναμνήσεις από τις δύο δεκαετίες της δουλειάς μας για να «επικοινωνήσουμε» την ελληνική τέχνη στην καρδιά της Ευρώπης.

Φίλοι, συνεργάτες της Γκαλερί Θεώρημα και θεσμικοί παράγοντες της Ελλάδας στο Βέλγιο τίμησαν με την παρουσία τους τον εορτασμό των 20 ετών λειτουργίας του ελληνικού χώρου τέχνης.

Ευχαριστούμε θερμά τους καλλιτέχνες μας, Μαρία Διακοδημητρίου, Χρήστο Κεχαγιόγλου, Πέτρο Ματζάκο και Γεύσω Παπαδάκη για την εμπιστοσύνη και τη δημιουργική τους συνεισφορά. Ιδιαίτερες ευχαριστίες εκφράζουμε στο κοινό μας, στους συλλέκτες, στους συνεργάτες και σε όσους στήριξαν και στηρίζουν το Θεώρημα όλα αυτά τα χρόνια.
Ο στόχος μας δεν αλλάζει, η γκαλερί Θεώρημα θα συνεχίσει τη διεθνή της παρουσία προβάλλοντας την σύγχρονη ελληνική τέχνη έξω από τα σύνορά της πατρίδας μας.»

Γεύσω Παπαδάκη και Πέτρος Ματζάκος με την Γκαλερί Θεώρημα στην Art3F

The post Art3F Expo και εορταστική βραδιά στην Στροφιλιά για την είσοδο της Γκαλερί Θεώρημα στην τρίτη δεκαετία λειτουργίας της appeared first on .

Μπαίνοντας στο σπίτι της Κλεοπάτρας Λιακοπούλου, το δυνατό φως από τις μεγάλες ανοιχτές μπαλκονόπορτες φωτίζει τους δεκάδες πίνακες που κοσμούν τους τοίχους. Η αίσθηση πως βρίσκομαι σε χώρο τέχνης με κάνει και χαμογελάω, σκεπτόμενος το ίδιο ακριβώς απαράλλακτο συναίσθημα, είκοσι χρόνια νωρίτερα, όταν έμπαινα για πρώτη φορά στον φιλόξενο χώρο της γκαλερί Θεώρημα, στo 39 της rue Berckmans. Κάπως έτσι άρχισε η γνωριμία μας με την Κλεοπάτρα Λιακοπούλου και τώρα, μπαίνοντας στη τρίτη δεκαετία κοινής πορείας, συζητάμε για τα είκοσι τελευταία χρόνια, τις ωραίες στιγμές, τις δυσκολίες αλλά και τις αμέτρητες συναντήσεις με εικαστικούς, επιλεγμένους εκπροσώπους της ελληνικής τέχνης οι οποίοι φιλοξενήθηκαν στη γκαλερί Θεώρημα, στην πόλη-κέντρο της Ευρώπης.

Είκοσι χρόνια παρουσίας για μια γκαλερί ελληνικής τέχνης στις Βρυξέλλες δεν είναι απλώς μια χρονολογική επέτειος· είναι μια απόδειξη πίστης, αντοχής και αδιάκοπης προσφοράς. Η γκαλερί Θεώρημα, υπό τη διεύθυνση της  Κλεοπάτρας Λιακοπούλου, έχει αποτελέσει όλα αυτά τα χρόνια ένα σταθερό σημείο αναφοράς για τη σύγχρονη ελληνική τέχνη στην καρδιά της Ευρώπης. Με βαθιά δέσμευση απέναντι στους καλλιτέχνες, στην καλλιτεχνική δημιουργία και στην ανάγκη να εκπροσωπηθεί η Ελλάδα με συνέπεια και ποιότητα στο εξωτερικό, η Κλεοπάτρα Λιακοπούλου δεν περιορίστηκε στον ρόλο μιας διαχειρίστριας εκθέσεων· ανέλαβε τον ρόλο μιας γέφυρας που μεταφέρει τις ελληνικές εικαστικές «φωνές» στο διεθνές κοινό, με πάθος και ευθύνη.

Στην πορεία αυτών των δύο δεκαετιών, η ίδια έχει επιδείξει μια σπάνια αφοσίωση στον ευγενή στόχο που έθεσε από την πρώτη στιγμή: την ανάδειξη της ελληνικής καλλιτεχνικής παραγωγής, όχι ως περιφερειακό κομμάτι της ευρωπαϊκής σκηνής αλλά ως ουσιαστικό συνομιλητή της. Και ακόμη κι όταν οι συνθήκες —οικονομικές, πολιτικές, πολιτιστικές— έγιναν ιδιαίτερα δύσκολες τόσο για την Ελλάδα όσο και για τον χώρο της τέχνης, η Κλεοπάτρα Λιακοπούλου στάθηκε όρθια, καθοδηγούμενη από την υποχρέωση που η ίδια νιώθει να διατηρεί ζωντανό τον θεσμό του ξεχωριστού αυτού χώρου τέχνης. Με επιμονή, υπομονή και βαθιά συναίσθηση καθήκοντος, κράτησε την γκαλερί Θεώρημα ενεργή, συνεπή και παρούσα. Και έτσι, η φετινή επέτειος δεν αποτελεί απλώς μια γιορτή· είναι ένας φόρος τιμής στη συνεχή προσπάθεια, στο όραμα και στο ανθρώπινο αποτύπωμα μιας γυναίκας που υπηρέτησε και εξακολουθεί να υπηρετεί την ελληνική τέχνη με ακεραιότητα και ψυχή.

Η συντακτική ομάδα του Newsville, εύχεται ολόψυχα στην Κλεοπάτρα Λιακοπούλου και τους συνεργάτες τής Galerie THEOREMA, να συνεχίσει, για πολλά ακόμα χρόνια, να δίνει το φωτεινό παρών και μας φέρνει κοντά στην ελληνική τέχνη.

Κυρία Λιακοπούλου, η Galerie THEOREMA συμπληρώνει φέτος 20 χρόνια. Πώς ξεκίνησε αυτή η διαδρομή; Τι ήταν αυτό που σας ώθησε να δημιουργήσετε μια γκαλερί σύγχρονης τέχνης στις Βρυξέλλες;

Εδώ θα πρέπει να κάνω μια επισήμανση. Η γκαλερί Θεώρημα ιδρύθηκε το 2004 από τη φίλη Μαρία Πετρίτση, η οποία το 2005 άλλαξε επαγγελματική πορεία. Από την ίδρυση της παρακολουθούσα πολύ στενά και με μεγάλο ενδιαφέρον αυτό το εγχείρημα, οπότε όταν η Μαρία έφυγε από τον χώρο, πήρα εγώ την γκαλερί. Από τότε πέρασαν είκοσι πολύ δημιουργικά χρόνια.
Τολμώ να πω πως κάνω μια δουλειά που δεν την φανταζόμουν, αλλά είναι σαν να την έκανα πάντα! Ακούγεται οξύμωρο αλλά συμβαίνει καμιά φορά στη ζωή και η δουλειά της γκαλερί μπορεί να «αγκαλιάσει» όλη τη ζωή του ανθρώπου που τελικά τάσσεται στην υπηρεσία της.

Ποια ήταν η δική σας προσωπική σχέση με την τέχνη πριν από τη δημιουργία της γκαλερί; Υπήρξε κάποιο γεγονός ή άνθρωπος που σας επηρέασε ιδιαίτερα;

Η σχέση μου με την τέχνη ξεκίνησε μέσα από την λογοτεχνία, την ποίηση και την φιλοσοφία και την πολιτική. Οι βασικές μου σπουδές είναι τα οικονομικά αλλά πάντα η τέχνη σε όλες της τις εκφάνσεις ήταν ο τρόπος να ζω, να βλέπω και να οραματίζομαι τον κόσμο. Η δουλειά μου στην γκαλερί είναι αυτό ακριβώς, το όραμα για έναν καλύτερο κόσμο και η προσπάθειά μου να αφήσω ένα μικρό αποτύπωμα.
Στη συνέχεια οι μεταπτυχιακές μου σπουδές στην φιλοσοφία «φώτισαν» την τέχνη. Ένας ζωγραφικός πίνακας είναι μια αφήγηση, μια καταγραφή, μια θέση. Η ζωγραφική μπορεί να είναι παρηγορητική στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, μπορεί όμως και οφείλει να είναι και καταγγελτική. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ιστορικός τέχνης για να ασχολείται ή να μπορεί να εκφέρει άποψη για την τέχνη.
Βρίσκω αυτή την άποψη ελιτίστικη, είναι η γνωστή ρήση «η τέχνη για την τέχνη», άποψη και θέση που με βρίσκει εντελώς αντίθετη. Η τέχνη θα έπρεπε να είναι μέσα στη ζωή όλων των ανθρώπων, εκεί ανήκει.

Πως επιλέχθηκε το όνομα «Θεώρημα»; Έχει μία έντονη φιλοσοφική και επιστημονική χροιά.

Είναι το όνομα που επέλεξε η Μαρία, είναι το Θεώρημα του Παζολίνι, τόσο απλά, αλλά τελικά έχει όπως λέτε μια φιλοσοφική χροιά. Εξέφραζε και μένα όποτε δεν το άλλαξα. Επιβεβαιώνει και την απάντησή μου στην προηγούμενη ερώτησή σας, δηλαδή η τέχνη τελικά είναι μία, είτε είναι ποίηση, είτε λογοτεχνία, κινηματογράφος, είναι όλες εκφάνσεις της δημιουργικότητας.

Από την αρχή, η γκαλερί φάνηκε να εστιάζει στη σύγχρονη ελληνική τέχνη. Γιατί επιλέξατε, η Ελλάδα και οι Έλληνες εικαστικοί, να αποτελέσουν κεντρικό άξονα της δραστηριότητάς σας;

Η γκαλερί θεώρημα έχει μια αποστολή που είναι και η ταυτότητά της. Είναι μια γκαλερί στις Βρυξέλλες που έχει ως σκοπό την ανάδειξη της σύγχρονης ελληνικής τέχνης στο κέντρο της Ευρώπης. Για να το πω λίγο πιο λογοτεχνικά, φιλοδοξεί να είναι το «παράθυρο» της ελληνικής τέχνης στην Ευρώπη. Μέσα από αυτό το «παράθυρο» δεν έρχεται ο θεατής μόνο σε επαφή με την σύγχρονη τέχνη, αλλά με τους προβληματισμούς, τις αγωνίες και τις
Όλη μου η προσπάθεια εστιάζεται σε αυτό. Έχω διαπιστώσει πως η παρουσία μας στην ευρωπαϊκή εικαστική σκηνή δεν είναι αυτή που θα έπρεπε. Είναι μια πολύ μεγάλη συζήτηση το γιατί. Ένας λόγος είναι η γεωγραφική θέση της χώρας μας, όπως και η ιστορία μας. Αυτό δυστυχώς συμβαίνει διαχρονικά.

Πώς περιγράφετε σήμερα την καλλιτεχνική ταυτότητα της THEOREMA; Έχει αλλάξει ή ωριμάσει μέσα στα χρόνια;

Η ταυτότητα ευτυχώς δεν έχει αλλάξει διότι δεν άλλαξε η ανάγκη! Σίγουρα έχει ωριμάσει. Επίσης έχουν αλλάξει και τα «εργαλεία» της δουλειάς μας. Η χρήση της τεχνολογίας είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι. Αυτό που κατά τη γνώμη μου δεν θα αλλάξει ποτέ είναι οι σχέσεις με τους καλλιτέχνες και με το κοινό, δηλαδή ο ανθρώπινος παράγοντας.

Πώς βλέπετε την εμπορικότητα και την αναγνωρισιμότητα των Ελλήνων καλλιτεχνών στο εξωτερικό; Έχουν αλλάξει τα πράγματα τα τελευταία 20 χρόνια;

Δυστυχώς εδώ δεν είμαι πολύ αισιόδοξη. Όπως είπα και παραπάνω τα ΜΜΕ μας βοηθάνε αλλά λείπει κάτι πιο ουσιαστικό. Δεν νομίζω να αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο αν η τέχνη συνεχίσει να θεωρείται ως παραπαίδι ενός ολόκληρου κράτους. Κατά την γνώμη μου, θα έπρεπε όλοι οι εθνικοί φορείς στο εξωτερικό να την αγκαλιάσουν και να την θεωρήσουν μέρος της εθνικής πολιτικής εξωστρέφειας.
Η τέχνη δεν είναι κάτι με το οποίο ασχολούμαστε μετά τον εξωτερικό εθνικό στρατηγικό σχεδιασμό, είναι αναπόσπαστο μέρος του.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο που αντιμετωπίζει ένας Έλληνας εικαστικός όταν προσπαθεί να παρουσιαστεί διεθνώς;

Το ερώτημά σας είναι κεφαλαιώδες και η απάντησή του κρύβεται στην ερώτηση, γιατί δεν έχουμε μια διεθνή αναγνώριση. Εκτός από τους γεωγραφικούς και ιστορικούς λόγους που πολύ συνοπτικά ανέφερα παραπάνω, νομίζω πως μία γκαλερί που έχει ως στόχο και όραμα να «φέρει» την ελληνική τέχνη στη διεθνή σκηνή πρέπει να είναι πολύ αυστηρή με την ανάλυση. Καταρχάς η γνώμη μου είναι πως όντως, δεν έχουμε μια σοβαρή διεθνή αναγνώριση και τα εμπόδια δεν μπαίνουν από τους «άλλους».

Συμμετέχετε και σε διεθνείς εκθέσεις, όπως εκθεσιακά σαλόνια, φεστιβάλ και art fairs. Τι σημαίνει αυτό για την προβολή της γκαλερί και των καλλιτεχνών σας;

Η προβολή αυτή είναι πολύ σημαντική. Εκτός από την εξωστρέφεια που οφείλουμε να έχουμε, πολύ σημαντική είναι και η ζύμωση που πρέπει να υπάρχει. Η ζύμωση αυτή επιτυγχάνεται με το να είμαστε στον ίδιο χώρο και τον ίδιο χρόνο με γκαλερί και καλλιτέχνες από άλλα κράτη και να γίνεται μια καλλιτεχνική «συνομιλία».

Έχετε δουλέψει με πολύ διαφορετικές καλλιτεχνικές «φωνές». Πώς επιλέγετε ποιον καλλιτέχνη θα εκπροσωπήσετε ή θα φιλοξενήσετε;

Η πιο άμεση και ειλικρινής απάντηση είναι μία. Με το ένστικτό μου. Η ψυχολογία λέει βέβαια πως το ένστικτο δεν είναι πάντα μια προσωπική ορμή αλλά είναι η συλλογική εμπειρία. Ένα κριτήριο, ή μάλλον το βασικό για μένα, είναι πως θα εκπροσωπήσω και θα υποστηρίξω έναν καλλιτέχνη που η δουλειά του ερεθίζει το συναίσθημα μου. Αυτό είναι η τέχνη, και κυρίως η ζωγραφική, να ανασύρει κρυμμένα συναισθήματα που μπορεί να θέλουμε ή και όχι να ξανααισθανθούμε. Για αυτό πολλές φορές μας σοκάρει ένας πίνακας ή ακόμη τον αποστρεφόμαστε. Αυτό που μας σοκάρει υπάρχει ήδη μέσα μας, ο πίνακας απλώς μας τον ανασύρει σε συναισθηματικό επίπεδο. Νομίζω όμως πως μπαίνω σε άλλα θεωρητικά χωράφια…

Ποιες τρεις στιγμές ανακαλείτε στη μνήμη από την πολύχρονη πορεία, τα τελευταία 20 χρόνια;

Είναι δύσκολο να επιλέξω. Κάθε έκθεση και εκδήλωση που γινόταν και γίνεται είναι σπουδαία για μένα. Αν έπρεπε να επιλέξω θα διάλεγα την έκθεση της Μαρίας Γιαννακάκη με τίτλο «Mare Monstrum» που έγινε το 2016 σε συνεργασία με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και είχε ως θέμα το προσφυγικό και τους θανάτους των προσφύγων στο Αιγαίο, εξού και ο τίτλος που είναι παράφραση του mare nostrum. Είναι πεποίθησή μου και πολιτική της γκαλερί, πως η Τέχνη δεν είναι ξεκομμένη από την πραγματικότητα και οφείλει να «μιλάει» για τα μεγάλα προβλήματα των ανθρώπων και των λαών.

Η δεύτερη έκθεση-εκδήλωση έγινε στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 2020 και είχε ως θέμα «Νέο γκροτέσκο, 10 χρόνια ελληνικής κρίσης». Η έκθεση αυτή έγινε σε συνεργασία με το Μεταπτυχιακό Τμήμα Φιλοσοφίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Και δω η τέχνη αρθρώνει λόγο, δεν μπορεί η δημιουργία να είναι ανεξάρτητη και ανεπηρέαστη από τις εξωτερικές συνθήκες. Ήταν η πρώτη μας συνεργασία, μέχρι ώρας έχουν γίνει άλλες δύο συνεργασίες όπου η γκαλερί έχει την θεωρητική και εικαστική επιμέλεια. Ήταν προγραμματισμένη η έκθεση να μεταφερθεί τον Ιούνιο του 2020 στο Ευρωκοινοβούλιο στις Βρυξέλλες, αλλά δυστυχώς μας πρόλαβε η πανδημία και το λοκντάουν.

Μου μένει μία, ε; Δύσκολο να πω. Οι εκθέσεις που έχουν γίνει είναι πια σε τριψήφιο αριθμό. Όλοι οι καλλιτέχνες αξιόλογοι και με δυνατή «φωνή». Θα αναφέρω λοιπόν την έκθεση του Βασίλη Οικονομίδη που έγινε το 2010 με τίτλο «Solo Exhibition 2010″. Ο Βασίλης Οικονομίδης είναι ένας καλλιτέχνης ο οποίος σπούδασε και ζει στις Βρυξέλλες. Ήταν τιμή για μένα να εκθέσει στο Θεώρημα που προβάλλει αμιγώς την σύγχρονη ελληνική τέχνη.

Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε αυτά τα 20 χρόνια, οικονομικές, πολιτισμικές, καλλιτεχνικές;

Οι προκλήσεις ήταν και συνεχίζουν να είναι πολλές. Δυστυχώς οι πιο πολλές είναι οικονομικής φύσης. Ήταν από την αρχή θέση για την γκαλερί πως δεν θα καταστεί κρατικοδίαιτη. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως δεν θα έπρεπε να αγκαλιαστεί από τους επίσημους θεσμούς της χώρας μας. Εκεί δυστυχώς σε πολύ λίγες περιπτώσεις είχαμε κάποια υποστήριξη. Και για να το ξεκαθαρίσω δεν εννοώ οικονομική, αλλά ηθική. Θα έλεγα πως πάλευα μόνη αυτά τα χρόνια, εκτός λίγων εξαιρέσεων. Αυτό δεν είναι προσωπικό παράπονο, είναι δυστυχώς μια κάκιστη πολιτική και απαντάει και στο γιατί η ελληνική τέχνη δεν είναι στο διεθνές προσκήνιο.
Μια χώρα, ένα κράτος δεν είναι μόνο οι πολιτικοί και οικονομικοί της θεσμοί. Είναι και η τέχνη της και αυτό θα έπρεπε να «εξάγουμε» ποικιλοτρόπως. Εδώ ως κράτος υπολειπόμαστε.

Υπήρξε κάποια στιγμή που σκεφτήκατε να σταματήσετε; Και τι σας κράτησε στη διαδρομή;

Δεν υπήρξε μία, αλλά πολλές φορές. Αυτό που με κράτησε σε αυτή τη διαδρομή είναι η ευθύνη απέναντι στους εικαστικούς που με εμπιστεύθηκαν και στο όραμα πως μπορεί να καταφέρουμε να βάλουμε την ελληνική τέχνη στη θέση που της αρμόζει.
Με κράτησε η σκέψη πως δεν πρέπει η τέχνη της Ελλάδας να είναι «αόρατη». Αυτή είναι η δουλειά μου, να την καταστήσω ορατή.

Ίσως ακούγονται λίγο θεωρητικά αυτά. Δεν είναι όμως, γιατί για να παραμείνει ένας άνθρωπος πιστός σε ένα όραμα και να παραμείνει στην διαδρομή όπως είπατε πρέπει να υπάρχουν άνθρωποι που πίστεψαν σε αυτόν και στη δουλειά του. Εγώ ευτυχώς είμαι τυχερή και χρωστώ πολλές ευχαριστίες στους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου. Καταρχάς στον σύζυγο και τα παιδιά μου που πάντα με πλαισίωναν όπως και να πήγαιναν τα πράγματα στην γκαλερί. Είχε μεγάλη σημασία για μένα η σοβαρότητα με την οποία προσέγγιζαν τη δουλειά μου. Επίσης οι σχέσεις μου με τον Δήμο του St.Gilles, η συνεχής επαφή μαζί τους, και η άψογη συνεργασία που είχαμε με έκανε να αισθάνομαι μέρος της κοινότητας. Θα πρέπει να πω και για σας κύριε Δήμα. Γνωριστήκαμε στην αρχή της διαδρομής αυτής, γίναμε φίλοι και ήσασταν και είστε πάντα αρωγός και συμπαραστάτης της γκαλερί Θεώρημα. Το πιο σπουδαίο είναι η εμπιστοσύνη που υπάρχει μεταξύ μας.
Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να κάνω στον Γιώργο Γιούπη. Είναι συνεργάτης, στυλοβάτης, μέλος του ΔΣ και κυρίως φίλος. Χωρίς τον Γιώργο η γκαλερί δεν θα ήταν ίδια. Έχει καλλιτεχνικό ένστικτο και την ικανότητα να το μετουσιώνει σε ό,τι κάνει. Κάποια στιγμή πρέπει να κάνουμε έκθεση με τις αφίσες που επιμελήθηκε ο Γιώργος, είναι από μόνες τους έργα τέχνης.

Πιστεύετε ότι η τέχνη μπορεί να λειτουργήσει ως μορφή γνώσης; Και αν ναι, τι μαθαίνουμε μέσα από αυτήν;

Η τέχνη είναι γνώση. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην σοβαρή γνώση που διαθέτουν οι καλλιτέχνες. Η τέχνη έρχεται από πολύ παλιά και κουβαλάει την ιστορία της ανθρωπότητας. Πριν αρκετά χρόνια είχα πάει να επισκεφτώ μία έκθεση ενός διάσημου ζωγράφου. Ήταν μόνο πίνακες που απεικόνιζαν το περίγραμμα ανθρώπινων κεφαλιών. Μέσα ήταν εικόνες από φωτογραφίες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Σκέφτηκα λοιπόν πως αν για κάποιο λόγο καιγόντουσαν όλα τα ιστορικά βιβλία για τον Πρώτο Παγκόσμιο, αυτοί οι πίνακες, αυτές οι ζωγραφιές θα μπορούσαν να τον αφηγηθούν στις επόμενες γενιές. Ελπίζω να σας απάντησα…

Ποιο είναι το σημείο επαφής σας με την Ελλάδα σήμερα; Πώς διατηρείτε ζωντανό τον δεσμό με την ελληνική πραγματικότητα στο χώρο της τέχνης;

Η επαφή μου με την Ελλάδα είναι πολύ στενή και ουσιαστική, άλλωστε δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Αν κάποιος θέλει πραγματικά να «κοινωνεί» την σύγχρονη ελληνική τέχνη στο διεθνές κοινό γνωρίζει πως δεν «κοινωνεί» μόνο την ζωγραφική και γλυπτική τέχνη, αλλά την καλλιτεχνική δημιουργία που παράγεται στην χώρα. Και η δημιουργία μιας χώρας είναι άρρηκτα δεμένη με τις καλλιτεχνικές, πολιτικές, πολιτιστικές και οικονομικές συνθήκες που βρίσκεται η χώρα.
Μέσα στα είκοσι αυτά χρόνια και έχοντας κάνει πολλές εκθέσεις θα τολμήσω να πω πως είμαι και εγώ ένα μικρό κομμάτι της καλλιτεχνικής δημιουργίας, με την έννοια πως γνωρίζουν τη δουλειά μου και την προσπάθειά μου.

Πώς φαντάζεστε τα επόμενα 20 χρόνια της Galerie THEOREMA; Υπάρχουν σχέδια για νέες μορφές δράσης, άλλους χώρους, ψηφιακές πλατφόρμες ή διεθνή «παραρτήματα»;

Τα 20 χρόνια που γιορτάζουμε φέτος είναι και ένα εφαλτήριο για καινούριες μορφές δράσης. Σίγουρα οι ψηφιακές πλατφόρμες, η συμμετοχή σε διεθνείς φουάρ, και οι συνεργασίες με πολιτιστικούς, ακαδημαϊκούς και με φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης στις Βρυξέλλες, αλλά και στα γειτονικά κράτη είναι στα σχέδιά μας. Ήδη κάποια έχουν αρχίσει ήδη να πραγματώνονται.

Αν γυρίζατε τον χρόνο πίσω, θα το ξανακάνατε; Και τι θα λέγατε στον εαυτό σας στην αρχή αυτής της διαδρομής;

Θα το ξαναέκανα χωρίς δεύτερη σκέψη. Και ευτυχώς δεν θα έλεγα κάτι διαφορετικό από αυτό που πρωτοείπα το 2005. Είμαι εδώ και εργάζομαι για έναν σκοπό που ξεπερνάει το εμπορικό κομμάτι. Για να γίνω πιο σαφής το εμπορικό κομμάτι είναι το τελευταίο σε αυτή τη δουλειά και θα επιτευχθεί μόνο όταν η ελληνική τέχνη προωθηθεί ως ένα σύγχρονο κομμάτι της ευρωπαϊκής τέχνης.

Φωτογραφίες: Yannis Dimas/Newsville.be

Στο πλαίσιο εορτασμού των είκοσι χρόνων λειτουργίας της, θα συναντήσουμε την γκαλερί Θεώρημα στη διεθνή έκθεση art3f στο Heysel καθώς και σε μία ξεχωριστή εκδήλωση που γίνει στη Strofilia στις 27 Νοεμβρίου 2025.

Galerie Theorema

Web, Facebook, Instagram

The post Κλεοπάτρα Λιακοπούλου: 20 χρόνια σύγχρονης ελληνικής τέχνης στο κέντρο της Ευρώπης appeared first on .

Το Brusk βρίσκεται δίπλα στο Μουσείο Groeninge και αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου πολιτιστικού σχεδίου. Μέχρι το 2030, θα ενταχθεί σ’ ένα νέο μουσειακό πάρκο στο ιστορικό κέντρο της πόλης, δημιουργώντας έναν κόμβο σύγχρονης έκφρασης και διεθνούς διαλόγου.

Το απόκοσμο θέαμα της La Machine

Το αποκορύφωμα του διημέρου θα είναι η εμφάνιση της La Grande Araignée, μιας μηχανικής αράχνης ύψους 13 μέτρων και βάρους 37 τόνων, δημιούργημα της γαλλικής ομάδας La Machine. Η αράχνη θα περιηγείται στους δρόμους της Μπριζ σαν ένας ζωντανός καλλιτεχνικός οργανισμός, προκαλώντας δέος και ενθουσιασμό. Όπως δήλωσε ο δήμαρχος Dirk de Fauw, «η επίσκεψη της La Machine δεν είναι απλώς εντυπωσιακή – αποτελεί σύμβολο της τολμηρής, ενωτικής ενέργειας που το Brusk φέρνει στην πόλη».

Μέσα στο ίδιο το Brusk, το κοινό θα μπορεί να περιηγηθεί σε μια γλυπτική εγκατάσταση από κολλητική ταινία του συλλογικού Numen/For Use. Η δομή θυμίζει ιστό και είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να ανεβαίνει και να διασχίζεται, προσφέροντας μία βιωματική εμπειρία που συνοδεύεται από ηχητικό τοπίο του συνθέτη Patrick Hamilton, από τη Μπριζ.

Εναέριες παραστάσεις και μουσική στον ουρανό της Μπριζ

Η καλλιτεχνική εμπειρία δεν περιορίζεται στον εκθεσιακό χώρο. Στην καρδιά της πόλης, το βελγικό καλλιτεχνικό σχήμα Lyapunov θα εκτελέσει ένα εντυπωσιακό ακροβατικό δρώμενο: ένα slackline μήκους 400 μέτρων θα κρεμαστεί 70 μέτρα πάνω από το έδαφος, ανάμεσα στο Καμπαναριό και την Παναγία της Μπριζ. Την Κυριακή, οι καλλιτέχνες θα κατέβουν με σκοινιά προς το Brusk, σε ένα συνδυασμό εναέριας χορογραφίας, ακροβασίας και ζωντανής μουσικής.

Το Brusk ανοίγει τις πόρτες του με έναν τρόπο που ανατρέπει τις συμβάσεις της μουσειακής εμπειρίας και δείχνει τις προθέσεις της Μπριζ να επενδύσει τολμηρά στον σύγχρονο πολιτισμό. Το φθινόπωρο ξεκινά με φαντασία, τεχνική και τέχνη που ζωντανεύει το αστικό τοπίο.

The post Η Μπριζ υποδέχεται τη νέα της αίθουσα σύγχρονης τέχνης με ένα θεαματικό Σαββατοκύριακο appeared first on .

Η απόφαση του ζευγαριού προκάλεσε έκπληξη για τους τριάντα καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάζονται αυτή τη στιγμή. «Έγινε εντελώς ξαφνικά. Αυτό είναι δράμα. Για το προσωπικό. Για τους καλλιτέχνες. Για όλους», λέει ο φωτογράφος Dirk Braeckman, μακροχρόνιος συνεργάτης της γκαλερί, «Είμαι στην Zeno X από το 1999. Φυσικά εξεπλάγην όταν ο Frank μου τηλεφώνησε την περασμένη εβδομάδα. Αυτό είναι σίγουρα το τέλος ενός θεσμού».

Βάζοντας τους Βέλγους καλλιτέχνες στον διεθνή χάρτη

Μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του Βελγίου στον κόσμο της τέχνης ξεκίνησαν από τη γκαλερί, όπως ο Luc Tuymans και ο Michaël Borremans. «Πρόκειται για μια συνεργασία που δεν θα επιστρέψει ποτέ. Είμαι απίστευτα ευγνώμων στον Frank για το ταξίδι που έχουμε κάνει μαζί. Χωρίς αυτόν, δεν θα ήμουν εδώ που είμαι σήμερα», λέει ο Tuymans ως απάντηση στα νέα για το κλείσιμο.

Η πρώτη έκθεση του Tuymans στην γκαλερί το 1990 είχε ως αποτέλεσμα περισσότερα από 30 χρόνια συνεργασίας και δεκάδες προθήκες. Πιστεύει ότι ένας πιθανός λόγος για το τέλος της γκαλερί οφείλεται στην ηλικία. Ο Frank Demaegd, αυτή τη στιγμή στα 70 του, βρίσκεται στα πράγματα εδώ και 42 χρόνια. «Είναι σημαντικό να τελειώνεις με στιλ», δηλώνει ο Tuymans.

Ενώ η ηλικία και η αποχώρηση σε υψηλό επίπεδο είναι παράγοντες στην τελική πράξη της Zeno X Gallery, οικονομικοί λόγοι μπορεί επίσης να συμβάλλουν στην απόφαση. Ο κύκλος εργασιών της γκαλερί μειώθηκε κατά 43 % το 2022, από περισσότερα από 19 εκατομμύρια ευρώ σε σχεδόν 11 εκατομμύρια ευρώ. Η γκαλερί είχε επίσης 52 % λιγότερα κέρδη από ό,τι το προηγούμενο έτος, με αποτέλεσμα 13 % λιγότερες επιστροφές για τους ιδιοκτήτες.

Όσον αφορά τη μεταβίβαση της γκαλερί σε νέα χέρια, ο Braeckman είναι αμφίβολος ότι το ζευγάρι θα ακολουθήσει αυτή τη διαδρομή, «Η Zeno X είναι σαν το παιδί τους», λέει ο Braeckman, «Ο Frank έχει τον δικό του τρόπο δουλειάς, με τους καλλιτέχνες του, με τις δημιουργίες τους. Είμαι σίγουρος ότι δεν μπορεί να το αφήσει αυτό σε κάποιον άλλο».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Zeno X Gallery (@zenoxgallery)

Το μέλλον του βελγικού κόσμου της τέχνης

Ο Tuymans είναι αισιόδοξος για το μέλλον του βελγικού καλλιτεχνικού κόσμου, παρά το σοκ από το κλείσιμο της γκαλερί. «Φωτογραφίζει» τον Tim Van Laere, ο οποίος επεκτείνεται διεθνώς ανοίγοντας μια νέα γκαλερί στη Ρώμη εκτός από τον βασικό του χώρο στην περιοχή επίσης της Αμβέρσας.

Όσο για τους καλλιτέχνες που εξαρτώνται από την Zeno X, ο Braeckman περιγράφει την ακούραστη αφοσίωση του Frank Demaegd στους συνεργάτες του, δηλώνοντας: «Ο Frank δεν πρόκειται να τους αφήσει έτσι απλά. Σας διαβεβαιώνω. Ξέρω ότι θα ακούσει τις ανάγκες των καλλιτεχνών του και θα κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια για να εξασφαλίσει ότι όλα θα τελειώσουν ομάλα. Ήταν πάντα τόσο πιστός. Γιατί να αλλάξει κάτι τώρα;»

Η γκαλερί Zeno X άνοιξε το 1981 στη νότια περιοχή της Αμβέρσας. Το 2013, μετακόμισε σε μια νέα τοποθεσία στο Borgerhout, επιτρέποντάς της να εκθέτει μεγαλύτερα έργα και εγκαταστάσεις. Το 2000, το ζευγάρι άνοιξε ξανά την αρχική γκαλερί στο Νότο ως μέσο για να επεκτείνει την έκθεση των καλλιτεχνών που αντιπροσώπευαν. Η γκαλερί έχει προσφέρει μια πλατφόρμα τόσο για καθιερωμένους διεθνείς εικαστικούς όσο και για ανερχόμενους νέους καλλιτέχνες.

The post H Zeno X Gallery της Αμβέρσας κλείνει μετά από τέσσερις δεκαετίες appeared first on .

Η νέα γκαλερί θα βρίσκεται στην Rue Saint-Jean, κοντά στην Mont des Arts και ανήκει στον Deodato Salafia, ο οποίος έχει ήδη τρεις γκαλερί στην Ιταλία και μια στην Ελβετία. Ειδικεύεται στην τέχνη του δρόμου και την ποπ-αρτ, εκθέτοντας και προσφέροντας πρωτότυπους πίνακες ζωγραφικής, λιθογραφίες και εκτυπώσεις από μερικούς από τους πιο διάσημους σύγχρονους καλλιτέχνες στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των κ. Brainwash, Damien Hirst, Keith Haring και Banksy. Η γκαλερί είναι επίσης γνωστή για τις ισχυρές διαδικτυακές πωλήσεις της.

Ο Banksy ζωγραφίζει πρωτότυπα σε χαρτί ή καμβά, καθώς και σε δημόσιους χώρους, με τις πολιτικά φορτισμένες εικόνες του να εντοπίζονται σε τοίχους από το Μπρίστολ έως το Καλέ κι από τη Νέα Ορλεάνη ως τη Βηθλεέμ. Αναπαράγει επίσης συχνά σε χαρτί ή καμβά τα σχέδια που φτιάχνει στους δρόμους και εν συνεχεία τα διαθέτει σε πολλά αντίτυπα.

Η Deodato Art θα παρουσιάσει πρωτότυπα έργα σε χαρτί και καμβά, στα οποία θα περιλαμβάνονται και ορισμένα από τα πιο αναγνωρίσιμα του ανώνυμου καλλιτέχνη, όπως το τρίπτυχο του «Rage, Flower Thrower», «Love Rat» και «No Ball Games». Η έκθεση θα έχει διάρκεια δύο μήνες.

Χρήσιμες Πληροφορίες

Rue Saint-Jean 28, Βρυξέλλες
Mail: galerie@deodato.be
Τηλ: +32 28087443

BANKSY
The Brussels Show
25 Μαρτίου 2021 – 22 Μαΐου 2021

Τρίτη έως Σάββατο: 10.30πμ – 2μμ, 3μμ – 7μμ
Απαιτείται κράτηση
Προτεινόμενος χρόνος επίσκεψης: 25 λεπτά

The post Μια νέα γκαλερί στα πολιτιστικά δρώμενα των Βρυξελλών: Εγκαίνια με Banksy appeared first on .