Η Επανάσταση του 1821, το ιδρυτικό γεγονός του ελληνικού κράτους, έχει μεγάλη ιστορική, εθνική, κοινωνική σημασία. Όχι μόνο γιατί δημιούργησε τη σύγχρονη Ελλάδα, αλλά και γιατί οι παρακαταθήκες, τα διδάγματα και οι αξίες της
διαμόρφωσαν το μέλλον της χώρας. Από το 1821 αρχίζει μια νέα μεγάλη πορεία του ελληνικού έθνους, γεμάτη από πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες για γεωγραφική, πολιτική και οικονομική σταθεροποίηση μιας μικρής χώρας, με
δημοκρατία και ελευθερία.

Η Επανάσταση του 1821 υπήρξε η τελευταία σε μια μακρά σειρά επαναστατικών κινημάτων που εκδηλώθηκαν στον ελληνικό χώρο ήδη από την εποχή της Άλωσης της Κωνσταντινούπολης. Η ευόδωση της Επανάστασης του ’21 υπήρξε αποτέλεσμα καθοριστικών παραγόντων που έλειπαν στα προηγούμενα επαναστατικά κινήματα, αλλά υπήρχαν το 1821, όπως η εθνική αυτογνωσία, η πνευματική ωριμότητα του έθνους, η οικονομική του ανάπτυξη, η δημογραφική του εξάπλωση, η παρουσία και συμμετοχή σημαντικών προσωπικοτήτων.

Στην εμπέδωση της εθνικής αυτογνωσίας, ιδίως από τα μέσα του 18 ου αιώνα, συνέβαλαν καθοριστικά οι λόγιοι του Νεοελληνικού Διαφωτισμού. Το κίνημα του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, ένα πλέγμα διανοητικών και ιδεολογικών αλλαγών, που προέκυψαν από διευρυνόμενες πνευματικές και πολιτισμικές επαφές του νέου ελληνισμού με τη Δύση κατά τον 18ο αιώνα, εξέφρασε και μορφοποίησε στο επίπεδο της παιδείας, της ιδεολογίας, και της κοινωνικής κριτικής, τις επιδιώξεις και την αντίληψη που είχαν για τον κόσμο, οι νέες κοινωνικές δυνάμεις που εμφανίστηκαν, με μεγάλο δυναμισμό, στη σκηνή της ελληνικής ιστορίας, τον 18ο αιώνα.

Όπως τονίζεται, οι ορίζοντες άνοιξαν για τους υπόδουλους με την ίδρυση σχολείων, με εκδόσεις βιβλίων, φυλλαδίων, εφημερίδων, μεταφράσεων, που κυκλοφορούσαν από χέρι σε χέρι και πάντως από στόμα σε στόμα, με την εμπορική επικοινωνία με τις κοινότητες του εξωτερικού και την υπερηφάνεια που τους ενέπνεε, το ότι η πολιτισμένη Δύση του Διαφωτισμού θαύμαζε και καλλιεργούσε τον πολιτισμό των προγόνων τους.

Μέσα στη δυναμική του, το κίνημα του Διαφωτισμού αμφισβήτησε τις παραδοσιακές πραγματικότητες που κυριαρχούσαν στην Τουρκοκρατούμενη Ανατολή. Πρότεινε και προώθησε νέα συστήματα αξιών, νέα συστήματα παιδείας και ένα νέο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα.

Ομάδες Ελλήνων ίδρυσαν μυστικές οργανώσεις για την προετοιμασία της εθνικής εξέγερσης. Ο Ρήγας Φεραίος (1757-1798) πρότεινε τη δημιουργία μιας βαλκανικής δημοκρατίας και επεξεργάσθηκε την Πολιτική Διοίκηση, εμπνευσμένη από το γαλλικό σύνταγμα του 1793. Άλλες οργανώσεις, που δημιουργήθηκαν στις αρχές του 19ου αιώνα, όπως η Φιλική Εταιρεία, που ιδρύθηκε στην Οδησσό το 1814, επρόκειτο να οργανώσει γύρω της όλες τις δυνάμεις του έθνους και να αρχίσει την Επανάσταση.

Εκείνοι που πήραν αρχικά την πρωτοβουλία για την ουσιαστική προετοιμασία της Επανάστασης ήταν έμποροι και προοδευτικοί διανοούμενοι, που ταύτιζαν το ιδανικό του φιλελευθερισμού και το ιδανικό της εθνικής ανεξαρτησίας. Από το 1819, όταν φάνηκε πως η επανάσταση ήταν αναπόφευκτη και επικείμενη, η Εταιρεία ανοίχτηκε σε ανθρώπους που ανήκαν σε άλλες ομάδες, όπως τους Φαναριώτες, τους προεστούς, τους ιερωμένους.

Από τους αλληλοσυγκρουόμενους προσανατολισμούς των Επαναστατών, τον αστικό φιλελευθερισμό, το δημοκρατικό ή επαναστατικό πνεύμα, τις ολιγαρχικές τάσεις, μια στρατηγική που υπογράμμιζε τη σημασία της άμεσης ένοπλης δράσης, μια δεύτερη στρατηγική αναμονής, που τόνιζε την αναγκαιότητα μορφωτικής και πολιτικής προετοιμασίας και την υποστήριξη από ξένες δυνάμεις, έπρεπε να προσδιορισθεί η κοινή πορεία.

Το ζήτημα γινόταν πιο σύνθετο και από τον ειδικό και πολύπλοκο χαρακτήρα του ελληνικού κινήματος, που ήταν ένα κίνημα εθνικό, αλλά και ταυτοχρόνως κίνημα ενός χριστιανικού λαού ενάντια στον μουσουλμάνο κατακτητή που δεν ήταν εύκολο να θεωρηθεί νόμιμος. Επίσης, ήταν κίνημα ενός λαού που σε εκείνη τη ρομαντική εποχή είχε υποβλητική δύναμη και επηρέαζε την παγκόσμια κοινή γνώμη, δημιούργησε τον φιλελληνισμό, και οι κυβερνήσεις, ακόμα και οι πιο
απολυταρχικές, έπρεπε να υπολογίζουν.

Το ανεξάρτητο ελληνικό κράτος υπήρξε το αποτέλεσμα αυτών των διαφορετικών, ενίοτε αντιφατικών διεργασιών. Σε αυτήν την κορυφαία πολιτική πράξη συμπυκνώθηκαν πολύχρονες οικονομικές, κοινωνικές και ιδεολογικές διεργασίες, οι οποίες με τη σειρά τους επιταχύνθηκαν αλλά και άλλαξαν μέσα στην διαδικασία της επανάστασης.

Η αναδρομή στις πρώτες ενέργειες για τη συγκρότηση ενός σύγχρονου ελληνικού κράτους αποκαλύπτει τα ιδεολογικά και πολιτικά θεμέλια, επάνω στα οποία οι επαναστατημένοι Έλληνες θέλησαν να στηρίξουν το νεοσύστατο κράτος, το μείγμα το οποίο συνέθεσαν με στοιχεία από το παρελθόν, αλλά και την εποχή τους.

Τα πρώτα θεσμικά κείμενα, που συντάχθηκαν ταυτόχρονα με την εξελισσόμενη επανάσταση, ταυτόχρονα δηλαδή με σκληρές μάχες εναντίον του δυνάστη, αλλά και με εσωτερικές συγκρούσεις μεταξύ των πρωταγωνιστών της Επανάστασης, δηλαδή τα πρώτα τρία «Επαναστατικά» Συντάγματα, αποτελούν τη θεσμική αποκρυστάλλωση της πολιτικής ιδεολογίας της Επανάστασης.

Τα τρία Συντάγματα που προέκυψαν από τις Εθνοσυνελεύσεις της Επιδαύρου (1822), τεκμηρίωσαν, ότι οι Έλληνες αγωνίσθηκαν όχι μόνο για να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό, αλλά και για να δώσουν κρατική υπόσταση στο Έθνος, το οποίο διαφύλαξαν υπό καθεστώς δουλείας αιώνων, και να δημιουργήσουν κράτος δημοκρατικό, με κατοχυρωμένα όλα τα μέχρι τότε διαμορφωμένα δικαιώματα του ανθρώπου.

Eμφύλιες συγκρούσεις, και στρατιωτικές αποτυχίες τα επόμενα χρόνια (1825 – 1827) σκοτείνιασαν τον ορίζοντα και το καλοκαίρι του 1827, η πορεία της Επανάστασης φαινόταν καταδικασμένη.

Η πορεία αυτή ανατράπηκε από μια σειρά παρεμβάσεων του διεθνούς παράγοντα. Οι Pωσία, Aγγλία και Γαλλία, μετά τον ηθικό θρίαμβο και την αντοχή της Eλληνικής Eπανάστασης, συνασπισμένες για να καταστέλλουν τις επαναστάσεις, συνέπραξαν τελικά με τη ναυμαχία του Ναβαρίνου (Οκτώβρης 1827), υπέρ μιας επανάστασης, προς αίσιο τερματισμό της.

Η Ελληνική Επανάσταση αναγνωρίζεται ως ένα σύνθετο γεγονός της παγκόσμιας ιστορίας και εγγράφεται στην «Εποχή των Επαναστάσεων» που ξεκίνησε με την Αμερικανική Επανάσταση το 1775 και εκτείνεται έως το 1848.

Yπενθυμίζεται ότι κατά την Επανάσταση εξοντώθηκε το εν τρίτο του ενεργού πληθυσμού και απωλέσθησαν τα δύο τρία του παγίου κεφαλαίου στις απελευθερωμένες περιοχές του ελληνικού γεωγραφικού χώρου, τίμημα βαρύτατο για την απόκτηση της ελευθερίας σε όση έκταση αυτή εμπεδώθηκε με την ίδρυση του ελληνικού, μικρού ακόμη, κράτους.

Σήμερα 200 χρόνια μετά την Επανάσταση, η επανεξέταση των ιστορικών συμβάντων, η επανερμηνεία τους σήμερα, η αναζήτηση του κοινού νήματος του τότε και του τώρα, μπορεί να δίνει απαντήσεις στο ερώτημα πώς μπορούμε να
διαμορφώσουμε όρους και συνθήκες εθνικής ελευθερίας, πώς μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα μέλλον ανάπτυξης και ελευθερίας.

Η συνειδητοποίηση των θυσιών και της προσφοράς ζωής που έκαναν οι αγωνιστές του 1821 και ο αγωνιζόμενος λαός της εποχής εκείνης μπορεί να συμβάλει στην αποτελεσματικότερη και διαυγέστερη αντιμετώπιση των σημερινών
εθνικών αναγκών και στόχων.

Οφείλουμε να στοχαστούμε και σήμερα για την ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία, για το κόστος των εμφυλίων, για τη μη έγκαιρη διαμόρφωση συνθέσεων και συναινέσεων. Γιατί αυτή η μάχη στην ιστορία δεν δίνεται μόνο μια φορά. Κάθε εποχή οφείλει να δίνει το δικό της αγώνα για την εθνική ανεξαρτησία.

Η οικοδόμηση αποτελεσματικών θεσμών, η βελτίωση της οικονομίας, η ποιότητα των πολιτικών σχέσεων, ο σεβασμός του άλλου, η διαμόρφωση ενός ισχυρού συλλογικού Εμείς, όπως τότε το 1821, που θα εδράζεται στο κοινό καλό και στο δημόσιο συμφέρον, οι ειρηνικές, σταθερές και αμοιβαίως επωφελείς σχέσεις της χώρας μας με άλλες χώρες, η αποφασιστικότητα να προταχθεί το κοινό καλό στα οικονομικά και πολιτικά ζητήματα, απέναντι σε προσωπικά συμφέροντα, η ενίσχυση του έθνους ώστε να βασίζεται, σε μεγάλο βαθμό, στις δικές του δυνάμεις είναι μεγάλες εθνικές επιδιώξεις που θα απηχούσαν σήμερα το πνεύμα του ‘21.

Την 25 η Μαρτίου, επέτειο της ημέρας έναρξης του απελευθερωτικού αγώνα, οι Έλληνες τιμούν την επέτειο της εθνικής τους χειραφέτησης και την επανεμφάνιση του ιστορικού έθνους τους στο διεθνές προσκήνιο. Επίσης τιμούν την επιβεβαίωση του φρονήματος της αντίστασης στην αυθαιρεσία και στην ανελευθερία. Τιμούν τη δικαίωση της ουσίας της ύπαρξης τους και επιβεβαιώνουν την αξία της στην παγκόσμια Ιστορία.

The post «200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, 25 Μαρτίου 1821» – του Διον. Καλαμβρέζου appeared first on .

Ακολουθεί το άρθρο του Πρωθυπουργού:

Θέτουμε τις βάσεις για το μέλλον μας

Του Κυριάκου Μητσοτάκη, Πρωθυπουργού της Ελλάδας

Η προοδευτική διακυβέρνηση απαιτεί μεταρρυθμιστική ηγεσία. Αυτή είναι η πρόκληση που καλείται να αντιμετωπίσει σήμερα η Ευρώπη, και η Ελλάδα είναι αυτή που δείχνει τον δρόμο.

Μετά από μια δεκαετή κρίση που έφερε πόνο και απελπισία, η χώρα μου έχει ανακάμψει ως μια θετική δύναμη γεμάτη προοπτικές και αποτελεί θετικό παράδειγμα για πολλούς. Έχουμε κάνει άλματα προόδου από τότε που η Ελλάδα αντιμετωπιζόταν αποκλειστικά ως πολιτικός κίνδυνος. Όσα συνέβησαν την τελευταία δεκαετία ήταν, από πολλές απόψεις, απόρροια του λαϊκισμού και του πελατειακού συστήματος. Έχοντας αντικρίσει ευθέως την άβυσσο, ο ελληνικός λαός βίωσε την κάθαρση και γύρισε την πλάτη στις ακραίες πολιτικές.

Μολονότι τα αντισυστημικά κόμματα προσπαθούν να αλλοιώσουν τις δημοκρατίες μας, η Ελλάδα αποτελεί τη θετική εξαίρεση στην ΕΕ, καθώς έχει αφήσει πίσω της αυτά τα κόμματα.

Από τον Βορρά ως τον Νότο και από τη Δύση ως την Ανατολή, η ακροδεξιά συνεχίζει την ανοδική της πορεία εντός και εκτός των συνόρων της Ευρώπης. Ωστόσο, στην Ελλάδα η πορεία αυτή έχει ανακοπεί. Η Χρυσή Αυγή, ένα ακραίο φασιστικό πολιτικό μόρφωμα, βρίσκεται πια εκτός Κοινοβουλίου και έχει επιστρέψει στο 2% που ανέκαθεν συγκέντρωνε η ακροδεξιά στην Ελλάδα, μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974. Αυτή η μεταστροφή είναι μια αχτίδα ελπίδας αλλά και μια εικόνα του τι μέλλει γενέσθαι για τη δημοκρατία στην Ευρώπη.

Υπάρχει μια αισιόδοξη οπτική που προκύπτει από την ελληνική κρίση. Ασφαλώς, η μακρά και επίπονη περίοδος της κρίσης κόστισε χρόνο και χρήμα στον ελληνικό λαό. Ωστόσο, παρά τις δυσκολίες και τα προβλήματα, οι πολίτες κατάφεραν τελικά να δουν την αλήθεια πίσω από τη ρητορική των δημαγωγών τόσο της αριστεράς όσο και της δεξιάς και να υπερβούν την πολιτική του φόβου και του μίσους. Ενώ κάποτε η Ελλάδα θεωρούνταν για κάποιους παράγοντας ρίσκου, τώρα βλέπουν μια χώρα που αποτελεί παράδειγμα ασφάλειας, λογοδοσίας και ευκαιριών.

Σήμερα έχω το καθήκον και παράλληλα το προνόμιο να είμαι επικεφαλής της πρώτης κυβέρνησης ύστερα από δέκα χρόνια που έχει καθαρή εντολή για μεταρρυθμίσεις και την απόλυτη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο. Με αυτή την ώθηση και την εμπιστοσύνη που μας έδειξε ο λαός, ήδη κινούμαστε με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Δεν υπάρχει αμφισβήτηση οτι ήδη καταγράφεται αξιοσημείωτη ανάκαμψη στην οικονομία και ότι η Ελλάδα επέστρεψε στις αγορές με την έκδοση 15ετούς ομολόγου, για πρώτη φορά μετά από δώδεκα χρόνια. Είμαι περήφανος για όσα έχουμε πετύχει, γνωρίζω όμως και πόσο σκληρή δουλειά μας περιμένει ακόμη. Και επίσης δεν υπάρχει αμφισβήτηση ότι τόσο η κοινή γνώμη όσο και η πλειοψηφία του πολιτικού κόσμου, έχουν ήδη αγκαλιάσει τη νέα Πρόεδρο της Δημοκρατίας, κυρία Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, την πρώτη γυναίκα που αναλαμβάνει αυτό το αξίωμα στην ιστορία της Ελλάδας.

Πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη ότι οι πολίτες μπορούν να εκτιμήσουν και να ενστερνιστούν τα οφέλη αυτών των ενίοτε δύσκολων πολιτικών αποφάσεων, όπως κι εμείς θα πρέπει να έχουμε πίστη στις δυνάμεις μας και να υποστηρίξουμε αυτές τις δύσκολες αποφάσεις.

Ο χρόνος είναι καίριας σημασίας στην πολιτική και στην ιστορία και εμείς δεν έχουμε καθόλου χρόνο για χάσιμο. Η Ελλάδα σήμερα δείχνει στην Ευρώπη ότι η επιστροφή της μετριοπάθειας στην πολιτική δεν είναι απλώς εφικτή, αλλά ιδιαίτερα επωφελής, καθώς θέτει τα θεμέλια του μέλλοντος. Η ΕΕ και συγκεκριμένα η Ευρωζώνη, θα πρέπει να βρουν έναν τρόπο να επανέλθουν στον δρόμο της ανάπτυξης, διαφορετικά θα βρεθούν αντιμέτωπες με τη στασιμότητα και την παρακμή. Η «πράσινη» ανάπτυξη την οποία επιδιώκουμε είναι μια μορφή οικολογικού νεο-κεϋνσιανισμού.

Καθώς η οικονομία αναπτύσσεται, το ίδιο αυξάνονται οι ευκαιρίες αλλά και το καθήκον για δημόσιες επενδύσεις, προκειμένου να χαράξουμε τη σωστή πορεία. Αυτή τη φορά, οι επενδύσεις πρέπει να κατευθυνθούν προς μια ριζική πράσινη αναδιάρθρωση που θα τονώσει την οικονομία και θα πετύχει τους στόχους για μια ΕΕ με ουδέτερο ισοζύγιο άνθρακα έως το 2050.

Για εμάς, η ατζέντα της ΕΕ για την «πράσινη» ανάπτυξη που θα καταπολεμήσει την κλιματική αλλαγή είναι απλή, αλλά ταυτόχρονα πολυδιάστατη. Η Ελλάδα προσυπογράφει πλήρως την ατζέντα της ΕΕ για το Κλίμα, όπως παρουσιάστηκε από την πρόεδρο της Επιτροπής, κυρία Ursula von der Leyen. Παράλληλα, κάνουμε όλα όσα μπορούμε, επιταχύνοντας τη σταδιακή κατάργηση του άνθρακα, ενώ δεσμευθήκαμε ότι θα διακόψουμε και την ηλεκτροπαραγωγή από λιγνίτη έως το 2028, πολύ νωρίτερα από ό,τι προβλεπόταν. Για να κατανοήσει κανείς τι σημαίνει αυτό, θα πρέπει να επισημάνουμε ότι η Ελλάδα είναι χώρα παραγωγής λιγνίτη. Αυτή την πραγματικότητα θα πρέπει, όμως, να την αφήσουμε πίσω μας -είναι κάτι που ανήκει στο παρελθόν. Το μέλλον για την Ελλάδα είναι να αποκτήσει ηγετική θέση στην παραγωγή ηλιακής και αιολικής ενέργειας, όχι απλώς για την κάλυψη των εγχώριων αναγκών αλλά και για τον εφοδιασμό άλλων χωρών.

Η Ευρώπη δείχνει το δρόμο και θα συνεχίσει να μας καθοδηγεί στην πορεία για την πράσινη ανάπτυξη, η οποία αντανακλά τις προοπτικές μας και είναι η δέσμευσή μας για το μέλλον. Όμως, το 2020 είναι και μια χρονιά με ακόμη περισσότερες προκλήσεις: το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο, η εύρεση της σωστής ισορροπίας μεταξύ των θεμελιωδών πολιτικών γεωργίας και συνοχής της ΕΕ, η αντιμετώπιση των αυξανόμενων προκλήσεων της μετανάστευσης, της εκπαίδευσης, της έρευνας και της ενεργειακής μετάβασης, η διεύρυνση της ΕΕ στα δυτικά Βαλκάνια, και ασφαλώς η νέα σχέση της ΕΕ με το Ηνωμένο Βασίλειο. Είμαι βέβαιος ότι ο Charles Michel, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, θα αντιμετωπίσει προσεκτικά και με συνέπεια αυτές τις σύνθετες προκλήσεις. Ταυτόχρονα, καθώς οι ΗΠΑ απομακρύνονται από την Κίνα και εξακολουθεί να επικρατεί αστάθεια στη Μέση Ανατολή, πιστεύω ότι η ΕΕ θα πρέπει να καταλάβει έναν ευρύτερο χώρο στην εξωτερική της πολιτική, ενώ ευελπιστώ ότι ο Josep Borrell θα αναλάβει μεγαλύτερο και πιο ενεργό ρόλο με την ιδιότητα του Ύπατου Εκπροσώπου.

Είναι πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν. Το να ξέρουμε που θέλουμε να πάμε δεν σημαίνει ότι έχουμε ήδη φτάσει, ο δρόμος θα είναι μακρύς και δεν θα πρέπει να υποτιμούμε τις αυξανόμενες πολυπλοκότητες που καθιστούν τον σημερινό κόσμο εξαιρετικά απρόβλεπτο. Ο μόνος τρόπος για να ελπίζουμε σε ένα καλύτερο μέλλον είναι να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις του σήμερα. Πιστεύω ακράδαντα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι η κιβωτός που μπορεί να εξασφαλίσει ένα καλύτερο μέλλον για όλους μας.

Πηγή: primeminister.gr

The post Άρθρο του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην έκδοση Our World appeared first on .

Φυσικά, η απόσταση αποτελεί ένα από τους σημαντικότερους λόγους καθώς και η γλώσσα, τουλάχιστον όταν πρόκειται για την πραγματοποίηση μιας συναλλαγής. Ωστόσο, σύμφωνα με εκτιμήσεις μεσιτών που επικαλείται η εφημερίδα τα πράγματα θα πρέπει να αλλάξουν τους προσεχείς μήνες. Με την υποστήριξη της νέας Κυβέρνησης, οι νόμοι θα τεθούν σε ισχύ από την 1η Ιανουαρίου 2020, ενθαρρύνουν τις επενδύσεις σε ακίνητα.

Όπως αναφέρει το άρθρο, ελληνικά μεσιτικά γραφεία έχουν έρθει σε συνεννόηση με Βελγικά και προσφέρουν υποστήριξη στην αγορά και βοήθεια στις αναγκαίες διαδικασίες. Οι βέλγοι προτιμούν εκτός από περιοχές όπου έχουν αγοράσει άλλοι φίλοι ή συγγενείς προορισμούς με εύκολη πρόσβαση. Αναφέρει δε το άρθρο ότι εάν προσθέτουμε τις πτήσεις από τις Βρυξέλλες, το Charleroi, την Οστάνδη και τη Λιέγη, υπάρχουν περίπου δεκαπέντε προορισμοί οι οποίοι είναι εύκολα προσβάσιμοι από το Βέλγιο όπως Κρήτη, Σαντορίνη, Μύκονος, Κω, Κέρκυρα, Καλαμάτα κλπ ενώ από την Αθήνα, πολλά νησιά είναι εύκολα προσβάσιμα με πλοίο.

Η ακριβότερες περιοχές είναι η Μύκονος όπου πλησιάζει στις τιμές την Ίμπιζα, η τιμή ανά τετραγωνικό μέτρο είναι περίπου 7.500 ευρώ ενώ αναφέρει ότι η απόδοση της επένδυσης είναι πολύ καλύτερη από την Ίμπιζα (μεταξύ 5 και 7%), λόγω των υψηλών ενοικίων. Επίσης η Σαντορίνη αναφέρεται ως άλλο ακριβό νησί (6.500 ευρώ/τ.μ.). και ακολουθούν η Πάρος (5.000 ευρώ/τ.μ.), η Κέρκυρα (4.000 ευρώ/τ.μ.) και η Κρήτη (μεταξύ 3.000 και 4.000 ευρώ/τ.μ.).

Στο τέλος κάνει αναφορά στις «διοικητικές ιδιαιτερότητες» της Ελλάδος αναφέροντας την απόκτηση του ΑΦΜ, τον τραπεζικό λογαριασμό την χρήση υπηρεσιών συμβολαιογράφου και δικηγόρου και συστήνει να συμβουλευτούν μηχανικό καθώς και λογιστή (για τις διάφορες φορολογικές υποχρεώσεις). Αναφορά γίνεται επίσης και στα διάφορα τέλη και προμήθειες που πρέπει να πληρωθούν.

Ενημέρωση: Γραφείο ΟΕΥ Βρυξελλών

The post Άρθρο της βελγικής La Libre με τίτλο «Η Ελλάδα, το νέο El Dorado για δεύτερη κατοικία» appeared first on .

Σύμφωνα με το διεθνές ειδησεογραφικό δίκτυο, η Ελλάδα αποτυγχάνει να κερδίσει τα μέγιστα δυνατά οφέλη από την εξαγωγή ελαιολάδου, όντας ο τρίτος μεγαλύτερος παραγωγός παγκοσμίως. Σημειώνει δε, ότι μεγάλο μέρος της παραγωγής αποτελείται από υψηλά ποσοστά εξαιρετικού παρθένου ελαιόλαδου. Ενώ την ίδια στιγμή, μόλις το 27% του ελληνικού ελαιολάδου καταφέρνει να φτάσει στις αγορές του εξωτερικού με ελληνική σήμανση και επωνυμία και το υπόλοιπο καταλήγει να πωλείτε σε τιμές χονδρικής μαζικά στην Ιταλία, όπου και συσκευάζεται και εξάγεται σε supermarket στην Ευρώπη με premium ιταλικές ετικέτες.

Το δημοσίευμα φιλοξενεί δηλώσεις ελαιοπαραγωγών, αλλά επισημαίνει, επίσης, με έμφαση, τα προβλήματα και τις δυστοκίες στη λειτουργία των αγροτικών συνεταιρισμών, οι οποίοι συνήθως μεσολαβούν για τη συγκέντρωση της απαραίτητης προς εξαγωγή ποσότητας, με πολλούς να ισχυρίζονται ότι οι συνεταιρισμοί εμφανίζουν συχνά φαινόμενα διαφθοράς.  Παραγωγοί εκφράζουν ανοικτά τη δυσαρέσκειά τους για το γεγονός ότι πουλάνε στους συνεταιρισμούς σε τιμή πολύ κάτω του κόστους παραγωγής και δεν είναι λίγοι αυτοί που προσπαθούν να κινηθούν μόνοι τους για την πώληση της παραγωγής τους μέσω διαδικτύου. Τα πράγματα βέβαια δείχνουν να βελτιώνονται καθώς η ποσότητα συσκευασμένου ελαιολάδου ανήλθε σε περισσότερο από 30,000 τόνους το 2018 ενώ το 2005 ανήλθε στους 10,000 τόνους. Τα περιθώρια βελτίωσης βέβαια είναι σημαντικά, όπως επισημαίνει το δημοσίευμα, καθώς η ετήσια παραγωγή ελαιολάδου είναι της τάξεως των 300.000-400.000 τόνων.

Ο συντάκτης αναφέρει ότι υπάρχει πρόταση της συμβουλευτικής εταιρείας McKinsey, σχετικά με μια ενοποιημένη βιομηχανία ελληνικού ελαιολάδου, που θα διαθέτει δύο ή τρεις τεράστιες εγκαταστάσεις μαζικής επεξεργασίας και συσκευασίας για τη δημιουργία οικονομιών κλίμακας.

Οι ελαιοπαραγωγοί, με τους οποίους συνομίλησε το Politico, θεωρούν πάντως ότι η ιδέα αυτή δεν κινείται στη σωστή κατεύθυνση. Η κριτική κατά της εταιρείας McKinsey επισημαίνει ότι η εταιρεία μελετά μοντέλα παραγωγής που ταιριάζουν στην ισπανική παραγωγή ελαιολάδου παρά τις μείζονες διαφορές των δύο χωρών σε γεωγραφία και κλίμακα. Ένας ελαιοπαραγωγός εκφράζει την ανησυχία ότι μία τέτοια στρατηγική εξυπηρετεί την παραγωγή χαμηλότερης ποιότητας ποικιλιών. Αντ’ αυτού, η κυβέρνηση θα πρέπει να εστιάσει στην προώθηση του ελληνικού ελαιολάδου με την ίδια προσέγγιση που έχει υιοθετήσει για στον τουρισμό, ως ενός υψηλού ποιότητας ελληνικού προϊόντος. Συμπληρώνουν δε ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να προσφέρει φορολογικά κίνητρα σε μικρούς παραγωγούς, αλλά και να μειώσει το κόστος των καυσίμων.

Το δημοσίευμα επισημαίνει ότι η Κυβέρνηση έχει λάβει μέτρα για τη μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης των συνεταιρισμών, αλλά δεν υπάρχει κάποιο ευρύτερο σχέδιο. Τα ελληνικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι ο Υπουργός Γεωργίας επιδιώκει την δημιουργία ενός σχεδίου εθνικής στρατηγικής από την Εθνική Διεπαγγελματική Οργάνωση Ελαιολάδου.

Ενημέρωση: Γραφείο ΟΕΥ Βρυξελλών

The post Εκτενές δημοσίευμα της Politico για το ελληνικό ελαιόλαδο με τίτλο: «Η Ελλάδα δεν αξιοποιεί τον πλούτο της στο ελαιόλαδο» appeared first on .

Του Jos D’Haese

(…) Στις 29 Δεκεμβρίου, δύο κορίτσια στο Βέλγιο ξεκίνησαν μια έκκληση για σχολικές απεργίες μαθητών υπέρ της προστασίας του κλίματος. Οργισμένες από την έλλειψη πολιτικής για το κλίμα από μέρους της βελγικής κυβέρνησης, εμπνεύστηκαν ταυτόχρονα από το παράδειγμα της δεκαεξάχρονης Σουηδής Γκρέτα Τούνμπεργκ, που είχε ξεκινήσει παρόμοια απεργία στη χώρα της. Κανείς δεν περίμενε μεγάλη συμμετοχή (…) Αλλά δύο εβδομάδες αργότερα, η χώρα έμεινε έκπληκτη, καθώς τουλάχιστον τρεις χιλιάδες παιδιά διέσχισαν τους δρόμους των Βρυξελλών σε μια μη εξουσιοδοτημένη αλλά ενθουσιώδη διαδήλωση.

Αυστηρές δηλώσεις άρχισαν να στοιβάζονται για να αποθαρρύνουν τις προσπάθειές τους. «Δεν είμαι θαυμαστής του θρησκευτικού φονταμενταλισμού, ούτε επίσης του κλιματικού φονταμενταλισμού». Τάδε έφη ο Ρικ Τορφς, πρώην διευθυντής του Καθολικού Πανεπιστημίου της Λουβαίν. «Το “κλιματικό” κίνημα φαίνεται αρκετά φιλικό, αλλά μέσα του διεισδύει το Κόμμα Εργατών Βελγίου και άλλοι εξτρεμιστές», δήλωσε ο φιλελεύθερος οικονομολόγος Γκερτ Νόελς.

Η απάντηση των μαθητών; «Ευχαριστούμε που μας υποτιμήσατε» (…) Μέχρι τις 24 Ιανουαρίου, τριάντα πέντε χιλιάδες μαθητές βγήκαν στους δρόμους, απαιτώντας μια θαρραλέα πολιτική για το κλίμα. Ακόμη και αντιμέτωπες με την πολιτική περιφρόνηση, αυτές οι απροσδόκητες διαδηλώσεις δείχνουν ότι οι νέοι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να υπερασπιστούν το μέλλον τους (…)

Εργάτες συνενώνουν δυνάμεις

Το απεργιακό κίνημα για την κλιματικά αλλαγή έχει ήδη γίνει η μεγαλύτερη κινητοποίηση μαθητών στο Βέλγιο εδώ και τέσσερις δεκαετίες και έχει αρχίσει να εξαπλώνεται σε πόλεις και κοινότητες σε όλη τη χώρα.

Αυτό έχει επίσης γίνει μέρος μιας ευρύτερης εξέγερσης ενάντια στη λιτότητα. Αν και οι μέτοχοι σε βελγικές εταιρείες έλαβαν πέρσι πάνω από 12 δισ. ευρώ σε μερίσματα, τα επίσημα όρια για την αύξηση των μισθών των εργαζομένων (που εκδόθηκαν από το Κεντρικό Συμβούλιο για την Οικονομία) καθορίστηκαν στο 0,8%. Πράγματι, χρησιμοποιώντας τη δικαιολογία ότι υπάρχει «διαφορά αμοιβής» στις γειτονικές χώρες, η βελγική κυβέρνηση εμποδίζει τις αυξήσεις των μισθών για πάνω από δύο δεκαετίες. Οι νέοι φόροι επί των καυσίμων, της ηλεκτρικής ενέργειας, ακόμη και της ζάχαρης, έχουν αυξήσει σημαντικά το κόστος ζωής τα τελευταία χρόνια, πιέζοντας την αγοραστική δύναμη των Βέλγων. Οι υπουργοί που αμείβονται με €10.000 μηνιαίως δεν κατάφεραν να καταλάβουν ότι οι άνθρωποι είχαν αρκετούς μισθολογικούς περιορισμούς.

(…) Στις 13 Φεβρουαρίου, η μεγαλύτερη απεργία των τελευταίων πέντε χρόνων ακινητοποίησε τη χώρα. Ο βελγικός εναέριος χώρος ήταν εντελώς κλειστός, η δραστηριότητα στα τρία λιμάνια της χώρας είχε σχεδόν σταματήσει. Σχεδόν οκτώ στις δέκα μεγάλες εταιρείες αντιμετώπισαν οχλήσεις. Η κυβέρνηση δεν είχε άλλη επιλογή παρά να ανακοινώσει ότι θα υπολογίσει εκ νέου το περιθώριο για μισθολογικές αυξήσεις.

Αυτό ήταν και το σημείο στο οποίο συνδυάστηκαν οι διαδηλώσεις για το κλίμα και ενάντια στη λιτότητα. Νωρίς το πρωί της γενικής απεργίας, οι μαθητές που εισήλθαν στην έκτη εβδομάδα των σχολικών απεργιών τους επισκέφθηκαν τις απεργιακές περιφρουρήσεις για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους. Την επόμενη μέρα, μια νέα ομάδα συνδικαλιστών και εργαζόμενων Βέλγων, που αποκαλούνται «Εργαζόμενοι για το Κλίμα», έκανε την εμφάνισή της υποστηρίζοντας τουλάχιστον δεκαπέντε χιλιάδες νέους σε μια νέα πορεία στους δρόμους των Βρυξελλών, ενώ πολλές χιλιάδες περισσότεροι εμφανίστηκαν σε διαμαρτυρίες σε ολόκληρη τη χώρα. Ενώ «διαμορφωτές κοινής γνώμης», δημοσιογράφοι και πολιτικοί ήταν πεπεισμένοι ότι οι μισθολογικές απαιτήσεις και η κλιματική πολιτική ήταν ασυμβίβαστες, οι «κλιματικοί» απεργοί και οι συνδικαλιστές συνένωσαν τις δυνάμεις τους, ζητώντας μια παγκόσμια κλιματική απεργία στις 15 Μαρτίου.

«Η μετάβαση σε ένα ελεύθερο από διοξείδιο του άνθρακα Βέλγιο πρέπει να είναι κοινωνικά δίκαιη»

Μόλις πριν από τρεις μήνες όλο αυτό το σενάριο ήταν εντελώς απρόβλεπτο. Τον Δεκέμβριο, οι επικεφαλίδες κυριαρχούνταν από την άκρα δεξιά, καθώς η κυβέρνηση του Βελγίου κατέρρευσε σε μια κρίση για την υπογραφή σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για τη μετανάστευση. (..)

Αυτό που αγνόησαν ήταν ότι στις 2 Δεκεμβρίου είχαν συγκεντρωθεί εξήντα πέντε χιλιάδες άνθρωποι στη μεγαλύτερη περιβαλλοντική πορεία που είχε ποτέ δει το Βέλγιο. Ακόμα και ο φιλελεύθερος Υπουργός Περιβάλλοντος συμμετείχε στη συγκέντρωση, επιμένοντας ότι είχε λάβει υπόψη τα αιτήματα των διαδηλωτών. Πολλοί συμμετέχοντες ήλπιζαν ότι τελικά η κυβέρνηση θα αναλάβει δράση για το κλίμα.

Όμως την επόμενη μέρα το Βέλγιο αρνήθηκε να συμμετάσχει στην ομάδα χωρών που ζητούν ταχείες πολιτικές για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής (High Ambtion Coalition). Δύο ημέρες μετά την τεράστια πορεία, το Βέλγιο ψήφισε κατά των υψηλότερων ευρωπαϊκών στόχων για την ενεργειακή απόδοση και στη συνέχεια απείχε από την ψηφοφορία για υψηλότερους στόχους για την ανανεώσιμη ενέργεια.

Αυτό ήταν ένα κρύο ντους για όσους ήλπιζαν ότι οι φωνές τους θα εισακουστούν. Και ένα μήνυμα αφύπνισης για τη νεολαία να περάσει σε πιο ριζοσπαστική δράση: στις σχολικές απεργίες (…)

Το κατεστημένο έκανε ό,τι είναι δυνατόν για να φανεί το ανερχόμενο κίνημα για το κλίμα ως έκκληση προς τους πολίτες να αναλάβουν πρόσθετο οικονομικό βάρος. Σαν να ήταν απλώς μια έκκληση για υψηλότερους οικολογικούς φόρους στα αεροπλάνα, τον άνθρακα ή τα μίλια στο αυτοκίνητο. Τα δεξιά κόμματα προσπάθησαν να θέσουν μια σφήνα ανάμεσα σε οικολογικά και κοινωνικά ζητήματα. Ωστόσο, οι δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι το αντίθετο ήταν αλήθεια: ενώ επτά στους δέκα ερωτηθέντες έδειξαν σοβαρές ανησυχίες για την υπερθέρμανση του πλανήτη, έξι στους δέκα δεν ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν επιπλέον φόρους για την επίλυση του προβλήματος.

Προσπαθώντας να απαντήσει σε αυτή την αντίφαση, το μανιφέστο που εξέδωσε ο όμιλος Φοιτητές για το Κλίμα (αποτελούμενο από φοιτητές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση) έθεσε αμέσως το πρόβλημα της κοινωνικής δικαιοσύνης. «Η μετάβαση σε ένα ελεύθερο από διοξείδιο του άνθρακα Βέλγιο πρέπει να είναι κοινωνικά δίκαιη», δήλωσαν. «Λέμε ναι σε κοινωνικά μέτρα, όπως προσιτές δημόσιες μεταφορές και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, αλλά λέμε όχι στην άδικη φορολογία που επιβάλλεται στους απλούς πολίτες».

Στις εβδομαδιαίες διαδηλώσεις, η «κλιματική δικαιοσύνη» έγινε μακράν το πιο δημοφιλές σύνθημα. Και εκεί όπου τα πολιτικά κόμματα έπρεπε να βρουν νέες προτάσεις για μια φιλόδοξη πολιτική για το κλίμα, τώρα έπρεπε να αποδείξουν ότι τα μέτρα τους θα ήταν κοινωνικά δίκαια. Και πάλι, οι νέοι οδήγησαν την ατζέντα.

Τα συνδικάτα ακολούθησαν παρόμοια γραμμή. Μετά από πέντε χρόνια υπό μια δεξιά κυβέρνηση, ο δημόσιος διάλογος κυριαρχείται από τέτοιου είδους «αειθαλείς» ρητορείες όπως ότι «είναι οι επιχειρηματίες που δημιουργούν τον πλούτο» και «οι μισθοί θα πρέπει να κρατηθούν ακόμη περισσότερο, προκειμένου να κρατηθεί το Βέλγιο ανταγωνιστικό με τους γείτονές μας». Το κίνημα των «κίτρινων γιλέκων» που άρχισε στη Γαλλία είχε ήδη αναδείξει το ζήτημα των υπερβολικών φόρων και της μείωσης της αγοραστικής δύναμης στη βελγική δημόσια συζήτηση -όπως λένε, όταν βρέχει στο Παρίσι, στάζει στις Βρυξέλλες (…)

Η εντυπωσιακή απεργία της 13ης Φεβρουαρίου απαιτούσε ο πλούτος που παράγουν οι εργαζόμενοι να μεταβεί σε εκείνους που τον παράγουν. «Δεν υπάρχει περιθώριο για την αύξηση των μισθών», απάντησε ο επικεφαλής της βελγικής ένωσης εργοδοτών. Αλλά μόλις οι επιχειρήσεις σε ολόκληρη τη χώρα βρέθηκαν ακινητοποιημένες, αποδείχθηκε ότι υπήρχε χώρος για να μειωθεί η πίεση στην αγοραστική δύναμη.

Κόκκινο και πράσινο έρχονται μαζί

(…) Εκατοντάδες ώρες κενών περιεχομένου ομιλιών από τα βελούδινα κοινοβούλια δεν μας οδήγησαν πουθενά. Μόνο χάρη σε αυτόν τον αναβρασμό από τα κάτω, που οι ιδέες για το κλίμα και τη διανομή του πλούτου αλλάζουν.

Οι ανησυχητικές αναφορές κλιματικών αλλαγών και οι ακραίες καιρικές συνθήκες του περασμένου καλοκαιριού δεν οδήγησαν σε αυστηρά μέτρα για την καταπολέμηση της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Οι μελέτες που δείχνουν τη μετατόπιση του εισοδήματος από την εργασία στο κεφάλαιο δεν οδήγησαν σε ευρύτατη συζήτηση σχετικά με την αύξηση της ανισότητας. Αντίθετα, το κίνημα για το κλίμα και τα συνδικάτα μπόρεσαν να θέσουν την ατζέντα κινητοποιώντας δεκάδες χιλιάδες απεργούς.

Και οι δύο κινήσεις έχουν τον ίδιο εχθρό. Οι μεγάλες επιχειρήσεις που ευθύνονται για την εξάντληση της φύσης είναι οι ίδιες που εκμεταλλεύονται τους εργαζόμενους. Οι εργαζόμενοι συνειδητοποιούν ότι δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας σε έναν νεκρό πλανήτη. Και οι ακτιβιστές του κλίματος κατανοούν ότι μια κλιματική πολιτική που δεν είναι κοινωνικά δίκαιη δεν θα μπορέσει ποτέ να κινητοποιήσει ολόκληρη την κοινωνία πίσω από τον αγώνα για μια πράσινη οικονομία.

(…) Μαζί, οι κλιματικοί απεργοί και οι εργαζόμενοι μπορούν πραγματικά να αρχίσουν να κάνουν τη διαφορά (…)

11 Μαρτίου 2019 Περιοδικό “Jacobin”

Πηγή: dialogos.com

The post «Ο πιο καυτός χειμώνας του Βελγίου» appeared first on .

Εάν ο Έλληνας πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας, εξαντλήσει την τετραετία,, τότε θα είναι αυτός που θα διορίσει τον επόμενο Έλληνα Επίτροπο. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, πολλοί είναι ωστόσο αυτοί που βλέπουν τριπλές εκλογές τον Μάιο – με το σενάριο αυτές να διεξαχθούν τον Μάρτιο να είναι ακόμα στο τραπέζι.

Η επικρατούσα επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ο νυν αντιπρόεδρος του ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Δημήτρης Παπαδημούλης. Ο κος Παπαδημούλης έχει έρεισμα στις Βρυξέλλες, ωστόσο η σχέση που έχει με τον κο Τσίπρα μπορεί να βάλει εμπόδια στην υποψηφιότητά του.

Πηγές αναφέρουν πως στην λίστα του Αλέξη Τσίπρα βρίσκεται και η πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, Λούκα Κατσέλη. Με τον ΣΥΡΙΖΑ να κοιτάζει ολοένα και πιο συχνά προς το Κέντρο (από την άκρα αριστερά που ήταν κάποτε), η τέως Υπουργός Εργασίας και Οικονομίας, αποτελεί μια ισχυρή και προοδευτική κίνηση για τον Τσίπρα.

Την ίδια στιγμή, στην Δεξιά παράταξη ρίχνουν το βάρος στις βουλευτικές εκλογές, αφήνοντας στην άκρη την εκλογή του Επιτρόπου. Ο τέως πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, δείχνει μεν μια εξαιρετική επιλογή για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ενώ μάλλον δεν φαίνεται να βρίσκεται ο ίδιος πίσω από τα θετικά -στην πιθανή επιλογή του- δημοσιεύματα των εγχώριων Μέσων.

Φυσικά ο νυν Επίτροπος, Δημήτρης Αβραμόπουλος, δεν βρίσκεται εκτός κάδρου. Ουσιαστικά είναι στην κρίση του το αν θα συνεχίσει ή θα αποχωρήσει. Το χαρτοφυλάκιο του Μεταναστευτικού που έχει επωμιστεί είναι από τα δυσκολότερα, και δεδομένου ότι και η Ελλάδα αλλά και η Νέα Δημοκρατία θέλει να επανεμφανιστεί στην διεθνή σκηνή, ο κος Αβραμόπουλος αποτελεί (για την ΝΔ) ένα δυνατό χαρτί, γι” αυτό δεν θα είναι έκπληξη αν τον δούμε να επανέρχεται στο πολιτικό εγχώριο προσκήνιο.

Αναλυτικά το άρθρο της Κασσάνδρας, όπως δημοσιεύτηκε στην New Europe:

Election talk in Greece is hotter than ever. The question of election timing is crucial – because depending on the chosen date, it will be either the current SYRIZA-led government, or the next, most likely New Democracy led government, that will select the country’s next European Commissioner.

If the Greek Prime Minister, Alexis Tsipras, decides to wait until the last moment to hold parliamentary elections, he will be the one to nominate the next Greek Commissioner. SYRIZA is trying to buy time, but many see a triple election in May the latest moment at which Greece will go to elections – with a possibility to go to the polls as early as March.

Looking left from the center

Many see Dimitris Papadimoulis as the frontrunner for SYRIZA. The 63-year-old Vice President of the European Parliament is on the one hand considered a very influential figure for the left in Brussels – but on the other has a questionable relationship with Tsipras  that may kill his candidacy.

With a visit in the last 15 days in Brussels, sources suggest that former Minister under the socialist PASOK government, Louka Katseli, is a strong choice for Tsipras. With SYRIZA looking ever more frequently to veer toward the center ground from the far left that it once occupied, the former Minister for Labour, and Minister for the Economy, would be a powerful and forward-looking move for Tsipras.

However, if Tsipras is certain of defeat in the elections, it is more likely he will look backwards rather than forward – looking to cement either himself (we’ve seen outgoing heads of state gun for the position of Commissioner), or one of his close associates to the position.

Looking right from the center

Meanwhile, on the center-right side of the electoral minefield, people are paying more attention to who will run for MP rather than talking Commissioners. Former Prime Minister Antonis Samaras, is calmly waiting and support around his candidacy is being cemented. Though Samaras presents as an excellent choice for New Democracy leader Kyriakos Mitsotakis, it seems that he is not behind the big media drive in support of his potential nomination.

New Democracy incumbent – and nearly President – Dimitris Avramopoulos, would normally also be thinking about his next moves – but the Migration portfolio is one of the few portfolios whose weight and importance won’t allow him to catch too many breaths until the term is over. Ultimately, it will be up to Avramopoulos to decide whether he stays or goes – with a Vice-Presidency of the Commission being on the cards should he decide to stay, after handling such a tough portfolio. But as Greece and New Democracy looks to reassert themselves on the world stage, Avramopoulos is an asset that we may see called upon from outside the EU institution context.

Looking out from the inside

Regardless of who the choice of Commissioner will be – both Tsipras and Mitsotakis have taken political gambles in their choices of European support. Tsipras – the Spitzen candidate for the European Left half a decade ago, has kept quiet for the time being, taking a wait and see approach. It may end up hurting him no matter what personality and political family he eventually puts his weight behind.

Mitsotakis, has used all his power to prop up EPP Group leader, and EPP Spitzen candidate Manfred Weber – being one of the two parties to support his candidacy. There are many in Brussels – from the highest levels of power to staffers who look at the numbers and still question whether Weber will be able to get the support required to be given the European Commission Presidency. Somehow those concerns haven’t echoed down to Greece – where Weber is considered the defacto next president by the New Democracy leaders. All this newfound, and now cemented love for Weber is certain to go down the drain if anyone else gets the Presidency. Otherwise – Mitsotakis is certain to cash in.

But assuming Weber does indeed become President, what could Mitsotakis get in return for his support? Consider a very strong personality like Avramopoulos or Samaras in the forefront as Commissioner, and another kingmaker in the arsenal in Margaritis Schinas – who is easily one of the top five most influential people inside the European Commission (and has himself political ambitions). On top of this, Schinas’ wife Mercedes Alvargonzález is coincidentally Weber’s head of cabinet. Would it not be a failure for Mitsotakis to not get one of the top  positions?

If Weber becomes the next Commission President and New Democracy is not given High Representative of the Union for Foreign Affairs and Security Policy (HRVP) or the position of First Vice-President, then Mitsotakis has spent a whole lot of political capital and gained exactly nothing.

Πηγή: neweurope.eu

The post Ποιος θα είναι ο νέος Έλληνας Επίτροπος; appeared first on .

Οι συναντήσεις αυτές αποτελούσαν μέρος ενός πρότζεκτ που ονομαζόταν «Ίχνη Εξουσίας» (Traces of Power) και που είχε ως στόχο να δείξει πώς η δύναμη αλλάζει τους ανθρώπους. Το έργο της Koelbl περιελάμβανε ισχυρούς άνδρες όπως ο Gerhard Schröder και ο Joschka Fischer, των οποίων η εμφάνιση άλλαξε πράγματι καθώς μεγάλωσε κι η φήμη τους. Αυξομειώσεις βάρους. Πούρα εντός κάδρου, μαζί με ακριβά κοστούμια και μια δεδομένη ευφυΐα.

Στη Μέρκελ, όμως, η φωτογράφος βρήκε έναν πολιτικό που παρέμεινε αξιοσημείωτα – και βαρετά – αληθινός στον εαυτό της. Η Μέρκελ ήταν επιφυλακτική, ελεγχόμενη, λίγο αμήχανη και με πλήρη επίγνωση των παγίδων που κρύβει η δύναμη.

Στην πραγματικότητα, είπε στην Koelbl ότι σκοπεύει να μην παραμείνει στην κορυφή για πολύ καιρό. «Δεν θέλω να είμαι ένα ημιθανές ναυάγιο όταν αφήσω την πολιτική», δήλωσε η Μέρκελ στα τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν ήταν γενικός γραμματέας της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης.

Το πρότζεκτ «Ίχνη Εξουσίας» στέφθηκε με επιτυχία. Οι φωτογραφίες και οι συνεντεύξεις της Koelbl παρουσιάστηκαν σε εκθέσεις σε όλη τη Γερμανία. Διαμόρφωσαν τη δημόσια αντίληψη για την Μέρκελ. Εδώ, για μια και μοναδική φορά, παρουσιάστηκε σαν μια ισχυρή πολιτικός, αλλά ταπεινή και αυθεντική, χωρίς να φαίνεται επιρρεπής στον ναρκισσισμό.

Βαθιά μέσα της, η Μέρκελ πρέπει να γνωρίζει ότι θα έπρεπε να έχει ήδη αποσυρθεί 

Είναι μια εικόνα που η Μέρκελ άρχισε να καλλιεργεί. Σε συνεντεύξεις, συχνά υπαινισσόταν ότι θα είχε μια ζωή και πέρα από την πολιτική. Όχι τίποτα πολύ φανταστικό, φυσικά. Μόλις τελείωνε η καριέρα της, η Μέρκελ έδειχνε πως θα βρισκόταν στο εξοχικό της, στο αγροτικό Uckermark, ψήνοντας κέικ και ακούγοντας κλασική μουσική. Με άλλα λόγια, θα ήξερε πότε να αποσυρθεί.

Δυστυχώς όμως, δεν το έκανε. Η γερμανίδα καγκελάριος βρίσκεται στην εξουσία για ένα διάστημα 13 χρόνων τώρα, πολύς καιρός ακόμα και για τα δικά της στάνταρ. Ακόμη χειρότερα, είναι πια μια σκιά του παλιού εαυτού της. Η Μέρκελ δεν κυβερνά, απλά καταφέρνει να συγκρατήσει το συνασπισμό της και αυτή τη στιγμή μετατρέπεται σε μια καρικατούρα, εξαιτίας αυτού.

Ο καταστροφικός χειρισμός της στην υπόθεση του Hans-Georg Maaßen – επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών- που αρχικά τον προώθησε ενώ στην συνέχεια ανακάλεσε την απόφασή της, δείχνει ότι έχει χάσει την αίσθηση της προοπτικής.

Μέρες αργότερα, το κόμμα της, το συντηρητικό CDU, στράφηκε εναντίον της. Σε μια μυστική ψηφοφορία, οι νομοθέτες του CDU έδιωξαν τον παλαιότερο σύμμαχο της Μέρκελ, τον Volker Kauder, και επέλεξαν τον λιγότερο γνωστό Ralph Brinkhaus να ηγείται της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος.

Ενδεχομένως να υπάρχουν κάποιες θέσεις όπου η Μέρκελ παραμένει η πιο ισχυρή γυναίκα και ο τελευταίος υπέρμαχος των φιλελεύθερων αξιών. Αλλά στο Βερολίνο τα πράγματα δεν είναι έτσι. Στο πρωτοσέλιδο της Frankfurter Allgemeine Zeitung, αγαπημένης εφημερίδας του CDU, η Μέρκελ χαρακτηρίστηκε ως «πάρα πολύ κακή». Ο ευρωπαίος Επίτροπος για το Προϋπολογισμό, Günther Oettinger, μέλος του CDU, δήλωσε το ίδιο για την καγκελάριο.

Η τραγική ειρωνεία είναι, βεβαίως, ότι η Μέρκελ βρέθηκε στην κατάσταση που τόσο πολύ ήθελε να αποφύγει. Βαθιά μέσα της, πρέπει να γνωρίζει ότι θα έπρεπε να είχε εγκαταλείψει εδώ και πολύ καιρό.

Η διάσημη δήλωση της Μέρκελ ότι η Γερμανία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τις εισροές προσφύγων ήταν σίγουρα «αντιμερκελική», μιας και έθεσε μη ρεαλιστικές προσδοκίες

Κάτι άλλο ακόμα δούλεψε υπέρ της Μέρκελ. Ο γερμανικός συντηρητισμός βρισκόταν σε κρίση όταν ανέλαβε. Μετά από πειραματισμό με τον οικονομικό φιλελευθερισμό, η καγκελάριος στράφηκε προς την Αριστερά και εξουδετέρωσε την αντιπολίτευση, αγκαλιάζοντας τις ιδέες της. Οι κυβερνήσεις της Μέρκελ εισήγαγαν τον κατώτατο μισθό, καταργούσαν την στρατολόγηση και απομακρύνθηκαν από την πυρηνική ενέργεια. Οι αληθινοί συντηρητικοί την μισούσαν γι “αυτό. Όμως, τα κέρδη που έφερε στο πολιτικό κέντρο αντιστάθμισαν τις απώλειες. Ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν…

Στο εξόχως διορατικό βιβλίο του «Angela Merkel – Die Zauder-Künstlerin» που δημοσιεύθηκε το 2013, ο δημοσιογράφος Νικόλαους Μπλούμε ανέφερε ότι κύκλοι εντός του κόμματος που συμμετείχαν στην ψηφοφορία, συμφωνούσαν ότι η Μέρκελ θα παραιτηθεί το 2015.

Γνωρίζουμε ωστόσο τι συνέβη. Στα τέλη του καλοκαιριού του 2015 ήρθαν το προσφυγικό. Η Μέρκελ, υπό τεράστια πίεση, πήρε μια απόφαση που την στοιχειώνει από τότε: άνοιξε τα γερμανικά σύνορα. Kαι τα κράτησε ανοιχτά για μήνες.

Ήταν αυτή η κίνηση η καλύτερη δυνατή επιλογή σε μια όντως δύσκολη κατάσταση; Ή ήταν ένα σοβαρό λάθος; Η ετυμηγορία σχετικά με τις μακροπρόθεσμες συνέπειες δεν έχει ακόμη βγει. Αλλά δρώντας έτσι, η Μέρκελ παραβίασε μερικές από τις αρχές της.

Ο Dirk Kurbjuweit, ένας άλλος βιογράφος, έγραψε κάποτε ότι η Μέρκελ ξέρει πως να «μεταφέρει μηνύματα κατά τρόπο ώστε να καθιστά αδύνατο να αποδειχθεί λάθος μελλοντικά». Η διάσημη δήλωση της ότι η Γερμανία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την εισροή των προσφύγων, ήταν σίγουρα «αντιμερκελική», επειδή έθεσε μη ρεαλιστικές προσδοκίες.

Ο Χένρι Κίσινγκερ κάποτε αποκάλεσε τη Μέρκελ ως την τέλεια έκφραση των καιρών μας. Η δήλωση αυτή δεν είναι πλέον αλήθεια. Η Μέρκελ άλλαξε με την προσφυγική κρίση. Αλλά και οι καιροί έχουν αλλάξει.

Ο δημόσιος χαρακτήρας της Μέρκελ – μελαγχολικός, εργατικός, τεχνοκρατικός – έχει χάσει πια την όποια ελκυστικότητά του.  Τα πρώτα χρόνια της θητείας της Μέρκελ, οι Γερμανοί ανησυχούσαν περισσότερο για την οικονομία. Σε ομιλίες, μίλησε ήρεμα για την ανάγκη διατήρησης της ευημερίας της χώρας σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης.

Αλλά σήμερα οι άνθρωποι ανησυχούν για άλλα πράγματα. Η Δεξιά εξοργίζεται από την εισροή προσφύγων ενώ η Αριστερά βρίσκεται επί ποδός λόγω της ανόδου του δεξιού λαϊκισμού και της ακροδεξιάς.

Η ικανότητα της Μέρκελ να βρίσκεται πάνω από κομματικές γραμμές – κάτι που οι περισσότεροι Γερμανοί το είδαν ως ατού- έχει καταστεί αρνητικό

Σήμερα, l’état, c’est Merkel. Αλλά για πόσο καιρό; Έκανε το ίδιο λάθος με τους προκατόχους της και υπερεκτίμησε εαυτόν.

Ο Κόνραντ Αντενάουερ και ο Χέλμουτ Κολ, δύο από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς καγκελάριους της Γερμανίας, πίστευαν ότι «όποιος είχε κυβερνήσει τόσο άριστατο κράτος, θα έπρεπε να είναι το ίδιο το κράτος», γράφει ο βιογράφος Kurbjuweit. «Δεν συνειδητοποίησαν ότι υπήρχαν και καλύτεροι υποψήφιοι τότε και έχασαν την έξοδο».

Αλλά οι Γερμανοί – και η Μέρκελ – πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι η χώρα χρειάζεται αλλαγή. Οι εκλογές θα είναι η ευκολότερη έξοδος. Ίσως οι συντηρητικοί να επωφεληθούν μάλιστα αν μείνουν κάμποσο στην αντιπολίτευση. Ή ίσως χρειαστούν κάποιον άλλον για να ηγηθεί σε μια ακόμα κυβέρνηση συνασπισμού.

Σε κάθε περίπτωση, η Μέρκελ θα πρέπει να προετοιμαστεί για μια ζωή μακριά από την Καγκελαρία. Μια αποχαιρετιστήρια ομιλία θα ήταν η τέλεια αρχή. Πρέπει να εξηγήσει ότι σκόπευε να φύγει νωρίτερα και ότι απλά δεν είχε τη δύναμη να το κάνει. Στη συνέχεια θα πρέπει να πει αντίο και να φύγει για το εξοχικό της στο Uckermark.

Λίγους μήνες αργότερα, αφού θα έχει περάσει αρκετό χρόνο ψήνοντας κέικ και ακούγοντας τις όπερες του Βάγκνερ, θα βάλει υποψηφιότητα για κάποιο κορυφαίο πόστο στις Βρυξέλλες ή στον ΟΗΕ. Θα την έχει την δουλειά, χωρίς καμιά αμφιβολία.

Και θα έχει τις πιθανότητες οι περισσότεροι -και εδώ και στο εξωτερικό- να την θυμούνται ως μια από τους κορυφαίους καγκελάριους της Γερμανίας.

* Ο Konstantin Richter είναι αρθρογράφος στην POLITICO. Είναι επίσης συγγραφέας του μυθιστορήματος «The Chancellor: A Fiction», το οποίο μιλά για την Άνγκελα Μέρκελ και την προσφυγική κρίση. 

Πηγή: politico.eu 

The post Politico: Ήρθε η ώρα για την Άνγκελα Μέρκελ να φύγει… appeared first on .

Μέσω του Γ.Γ του Ευρωπαϊκού Σχολείου, εστάλη απάντηση αναφορικά με το άρθρο της Esther King καθώς και τις απόψεις που εκφράζονται σε αυτό.

To Ευρωπαϊκό Σχολείο, με την τοποθέτησή του αυτή, ουσιαστικά κρατά αποστάσεις από τα δημοσιεύματα. Κάνει λόγο για «πολύ γενικές και κοινές δηλώσεις που έγιναν από υπαλλήλους των σχολείων και οι οποίες παρατίθενται (στο άρθρο) εκτός πλαισίου προκειμένου να υποστηριχθεί μια άποψη που η κοινότητα των Ευρωπαϊκών Σχολείων δεν συμμερίζεται». Στην συνέχεια της επιστολής, αναφέρεται πως το σύστημα που ακολουθεί το σύνολο των Ευρωπαϊκών Σχολείων είναι τέτοιο που διασφαλίζει την ποιότητα της διδασκαλίας, την αξιοπιστία και κυρίως την διαφάνεια των εξετάσεων. Τονίζεται επίσης πως ενώ στο άρθρο της κας King υπονοείται πως ο θεσμός των Συντονιστών των Σχολείων ξεκίνησε πρόσφατα, στην ουσία αυτό εφαρμόζεται από καταβολής των Σχολείων. Στην κατακλείδα της επιστολής, το Ευρωπαϊκό Σχολείο εκφράζει την πεποίθηση πως οι γνώμες που παρουσιάστηκαν στο αρχικό άρθρο αποτελούν μειοψηφία, και πως τα ίδια τα αποτελέσματα των Σχολείων, που κανείς μπορεί ελεύθερα να βρει στο διαδίκτυο, μαρτυρούν το αντίθετο της εντύπωσης που σχηματίζεται.

Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή (στα αγγλικά):

European Schools’ statement in response to Ms. King’s article of July 5, 2018.

On July 5, 2018, the European edition of the Politico newspaper published an article entitled «The genius of the Greeks», by journalist Ms. Esther King.
As Secretary-General of the European Schools, and on behalf of the European Schools System, I am keen to distance myself from this publication as, in my opinion, it unjustly discredits our Schools’ reputation.
First of all, I consider it highly regrettable that the professionalism of our Greek teachers and the commitment of their students are disparaged as they are in this article.
It is unfortunate that some very general and commonplace statements made by officials of the Schools are quoted out of context in order to support a view that the European Schools Community in general does not share.
The journalist’s suggestion that the European Schools would tolerate an unfair treatment among the students is misleading. On the contrary, a quality assurance system under the responsibility of national inspectors is in place in all European Schools, to ensure the validity, reliability and transparency of our teaching and assessment. The national inspectors guarantee the level and quality of the Baccalaureate examinations, as well as the respect of the regulations in each examination centre.
Moreover, as the journalist may have known, the European Baccalaureate examinations are governed by the harmonised rules found in our Regulations. Each European Baccalaureate session is overseen and supervised each year by a Chairman of the European Baccalaureate, who is a national independent expert (very often a university professor). The Chairman is proposed by the country holding the annual presidency of the Board of Governors of the European Schools.
While the article claims that subject coordinators are only now being recruited, this system has in fact been in place since the origins of the European Schools, and efforts are constantly made to improve it.
The professional training offered to the teachers in our Schools is updated and reviewed every year. All teachers and other staff members are also reminded annually of the rules of ethics and integrity.
Finally, as Secretary-General, I would like to insist that the opinion expressed in the article is based on very few sources and partly on rumors, and is not confirmed by the long-term data on success rates, which is freely available on the website of the Office of the Secretary-General (www.eursc.eu).

The post Η απάντηση του Ευρωπαϊκού Σχολείου Βρυξελλών στο άρθρο της Politico appeared first on .

• «Οι οπισθοδρομικές, νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις και πολιτικές επιλογές μάς οδήγησαν στο τέλμα και δεν μπορούν να προσφέρουν μια βιώσιμη, συνολική λύση για το μέλλον».

• «Η ελληνική κυβέρνηση περνά με σταθερό ρυθμό από τη φάση της καλύτερης δυνατής διαχείρισης της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, στη φάση νομοθέτησης προοδευτικών πολιτικών στο εσωτερικό και προώθησης προοδευτικών προτάσεων στην Ευρώπη».

• Άρθρο του Δημήτρη Παπαδημούληστηνεφημερίδα «Documento».

Άρθρο του Αντιπροέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρη Παπαδημούλη, για την ανάγκη η Ευρωπαϊκή Ένωση να προχωρήσει σε προοδευτικές αλλαγές, φιλοξενεί η εφημερίδα «Documento».

Σε αυτό ο Δημήτρης Παπαδημούλης σημειώνει ότι «η επιβολή των πολιτικών λιτότητας από τη γερμανική πολιτική ηγεσία, η διαρκής απομάκρυνση από τα αιτήματα της πλειοψηφίας των Ευρωπαίων πολιτών και η πρόσδεση ενός μεγάλου τμήματος της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας στον νεοφιλελεύθερο άξονα, έχουν οδηγήσει στην εφαρμογή μιας σειράς ελλειμματικών και διαλυτικών πολιτικών για την ΕΕ», προσθέτοντας πως «οι πολιτικές αυτές έχουν τροφοδοτήσει την άνοδο της λαϊκιστικής και ξενοφοβικής ακροδεξιάς στην πλειοψηφία των κρατών-μελών της ΕΕ και της Ευρωζώνης και έχουν αποδυναμώσει αισθητά τις πολιτικές συνοχής και κοινωνικής σύγκλισης».

Ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τόνισε επίσης ότι «η μετατόπιση ενός σημαντικού τμήματος του ευρωπαϊκού εκλογικού σώματος προς τα δεξιότερα του πολιτικού φάσματος δημιουργεί συνθήκες σύγκρουσης και διαλυτικές τάσεις εντός του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, ξυπνώντας μνήμες της δεκαετίας του 1930», συμπληρώνοντας πως «πρέπει να προωθηθούν πολιτικές για την κοινωνική συνοχή και ανάπτυξη, τον αποτελεσματικό έλεγχο της φοροδιαφυγής και την εμβάθυνση του διαλόγου με τους πολίτες».

Αναφερόμενος στις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ο Δημήτρης Παπαδημούλης υπογράμμισε ότι «είναι αδύνατο να επιτευχθούν οι στόχοι που έχουν τεθεί για την κοινωνική ανάπτυξη, την καταπολέμηση των ανισοτήτων και την ενίσχυση της εργασίας μέσα από την εφαρμογή του υπάρχοντος οικονομικού μοντέλου, ειδικά όταν σε πολλά κράτη-μέλη έχουμε υψηλούς δείκτες ανεργίας, φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, από-επένδυση και αναιμική ανάπτυξη», ενώ δεν παρέλειψε να σημειώσει για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πως «περνά σταδιακά και με σταθερό ρυθμό από τη φάση της καλύτερης δυνατής διαχείρισης της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, στη φάση νομοθέτησης προοδευτικών πολιτικών στο εσωτερικό και προώθησης προοδευτικών προτάσεων στο πλαίσιο του διαλόγου που έχει ξεκινήσει για το μέλλον της Ευρώπης».

Για τα ParadisePapers, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ αναφέρθηκε στο «έλλειμμα πολιτικής βούλησης και στην αδυναμία της Κομισιόν και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου να προωθήσουν έναν αποτελεσματικό μηχανισμό ελέγχου και διαφάνειας», προσθέτοντας πως υπάρχουν «συγκεκριμένες λύσεις και νομοθετικές πρωτοβουλίες που μπορούν να προωθηθούν από τους παραπάνω θεσμούς για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και την προστασία των ‘μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος’ (whistleblowers)».

Τέλος, για την εμβάθυνση του διαλόγου με τους Ευρωπαίους πολίτες, ο Δημήτρης Παπαδημούλης επέμεινε στην ανάγκη ανάπτυξης «μόνιμων καναλιών επικοινωνίας και διαλόγου μεταξύ των πολιτικών και των πολιτών», τονίζοντας πως οι Ευρωπαίοι πολίτες «έχουν να επιλέξουν μεταξύ της συντήρησης και της προόδου», με τις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις και πολιτικές επιλογές να είναι εκείνες «που μας οδήγησαν στο τέλμα και είναι βέβαιο ότι δεν μπορούν να προσφέρουν μια βιώσιμη, συνολική λύση για το μέλλον».

Ακολουθεί το άρθρο:

Η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται μεγάλες προοδευτικές αλλαγές

Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει συνολικά το ευρωπαϊκό οικοδόμημα είναι πολλές και σύνθετες. Για την αποτελεσματική τους διαχείριση απαιτείται πρωτίστως πολιτική βούληση, αναγνώριση της δεσμευτικότητας των συλλογικών αποφάσεων και της βαθύτατης απογοήτευσης των Ευρωπαίων πολιτών, όπως επίσης και αλλαγή της ευρωπαϊκής πολιτικής ατζέντας και των πολιτικών προτεραιοτήτων.

Η επιβολή των πολιτικών λιτότητας από τη γερμανική πολιτική ηγεσία, η διαρκής απομάκρυνση από τα αιτήματα της πλειοψηφίας των Ευρωπαίων πολιτών, και η πρόσδεση ενός μεγάλου τμήματος της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας στο νεοφιλελεύθερο άξονα, έχουν οδηγήσει στην εφαρμογή μιας σειράς ελλειμματικών και διαλυτικών πολιτικών για την ΕΕ.

Οι πολιτικές αυτές, όπως αναπτύσσονται από τις συντηρητικές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές ηγεσίες, έχουν τροφοδοτήσει την άνοδο της λαϊκιστικής και ξενοφοβικής ακροδεξιάς στην πλειοψηφία των κρατών-μελών της ΕΕ και της Ευρωζώνης, έχουν αποδυναμώσει αισθητά τις πολιτικές συνοχής και κοινωνικής σύγκλισης, εγκλωβίζοντας τις προσπάθειες για ανάδειξη πολιτικών που στοχεύουν στη δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη.

Η μετατόπιση ενός σημαντικού τμήματος του ευρωπαϊκού εκλογικού σώματος προς τα δεξιότερα του πολιτικού φάσματος δημιουργεί συνθήκες σύγκρουσης και διαλυτικές τάσεις εντός του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, ξυπνώντας μνήμες της δεκαετίας του 1930. Οι τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις σε Γαλλία, Αυστρία και Γερμανία έρχονται να επαληθεύσουν αυτή την εκλογική τάση, να προβληματίσουν ακόμη περισσότερο τις προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις και να διαμορφώσουν τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι δυνάμεις οφείλουν να κινηθούν το επόμενο διάστημα, με ορίζοντα τις ευρωεκλογές του 2019.

Κοινωνικές Πολιτικές και Δίκαιη Ανάπτυξη

Οι στόχοι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την κοινωνική ανάπτυξη, την καταπολέμηση των ανισοτήτων και την ενίσχυση της εργασίας, με ορίζοντα το 2020, είναι αδύνατο να επιτευχθούν μέσα από την εφαρμογή του υπάρχοντος οικονομικού μοντέλου. Ειδικά όταν σε πολλά κράτη-μέλη έχουμε υψηλούς δείκτες ανεργίας, φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, από-επένδυση και αναιμική ανάπτυξη.

Η ελληνική κυβέρνηση ξεκίνησε το 2015 μια πολύ μεγάλη προσπάθεια αλλαγής της πολιτικής ατζέντας στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, μέσα σε ένα πλαίσιο δυσμενών πολιτικών συσχετισμών, χτίζοντας σταδιακά συμμαχίες που δεν θα απεγκλώβιζαν μόνο την ίδια τη χώρα από την πολυετή και επώδυνη επιτροπεία, αλλά θα έθεταν και τα θεμέλια ανάδειξης προοδευτικών πολιτικών και συμμαχιών σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Μετά από τρία περίπου χρόνια, παρά τις μεγάλες δυσκολίες, τα λάθη και τις παραλείψεις, η χώρα έχει εισέλθει σε τροχιά ανάμψης και οικονομικής σταθεροποίησης. Η ελληνική κυβέρνηση περνά σταδιακά και με σταθερό ρυθμό από τη φάση της καλύτερης δυνατής διαχείρισης της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, στη φάση νομοθέτησης προοδευτικών πολιτικών στο εσωτερικό, και προώθησης προοδευτικών προτάσεων στο πλαίσιο του διαλόγου που έχει ξεκινήσει για το μέλλον της Ευρώπης. Η μετάβαση αυτή  αποτυπώνεται, μεταξύ άλλων, και μέσα από τις πρωτοβουλίες και τις πολιτικές σύγκλισης που αναπτύσσονται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο μεταξύ της Αριστεράς, των Σοσιαλιστών και των Πράσινων, σε σειρά ζητημάτων, όπως είναι οι διεθνείς εμπορικές συμφωνίες, ο ευρωπαϊκός κοινωνικός πυλώνας και η αλλαγή των οικονομικών πολιτικών στην Ευρωζώνη.

Αποτελεσματικός έλεγχος της φοροδιαφυγής

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για τα ParadisePapers αναδεικνύουν για ακόμη μία φορά το έλλειμμα πολιτικής βούλησης και την αδυναμία της Κομισιόν και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου να προωθήσουν έναν αποτελεσματικό μηχανισμό ελέγχου και διαφάνειας που θα καταπολεμά το ζήτημα της φοροδιαφυγής σε επίπεδο ΕΕ.

Υπάρχουν συγκεκριμένες λύσεις και νομοθετικές πρωτοβουλίες που μπορούν να προωθηθούν και αφορούν στην επιβολή κυρώσεων στις πολυεθνικές που δεν δημοσιεύουν τα βασικά οικονομικά τους στοιχεία, στον έλεγχο των διοικητικών υπηρεσιών των φορολογικών παραδείσων, ακόμη και κίνητρα που μπορούν να οδηγήσουν στην εθελοντική αποκάλυψη διαφυγόντων εσόδων, μέσα από τη συνεργασία μεταξύ Κομισιόν και κρατών-μελών.

Εξίσου σημαντική προς αυτή την κατεύθυνση είναι και η ενίσχυση και προστασία τόσο της δημοσιογραφικής έρευνας που ασχολείται με τα θέματα αυτά, όσο και των «μαρτύρων δημοσίου συμφέροντος» (whistleblowers) που διευκολύνουν τη δημοσιοποίηση περιστατικών τέτοιου είδους. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχουμε θέσει το θέμα αυτό με ιδιαίτερη επιμονή το τελευταίο διάστημα, ασκώντας πιέσεις προς την Κομισιόν για να προωθήσει συγκεκριμένη, δεσμευτική νομοθετική πρωτοβουλία.

Εμβάθυνση διαλόγου με τους πολίτες

Πολλές έρευνες, ακόμη και από το ίδιο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αναδεικνύουν την απογοήτευση των Ευρωπαίων πολιτών απέναντι στις κοινωνικές και οικονομικές πολιτικές που προωθούνται.

Η ανάπτυξη μόνιμων καναλιών επικοινωνίας και διαλόγου μεταξύ των πολιτικών και των πολιτών είναι απαραίτητο στοιχείο μιας δημοκρατικής κοινωνίας, και είναι αυτό το πεδίο το οποίο θέλουμε να ενισχύσουμε και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η απομόνωση και η περιχαράκωση έχουν αναδείξει ως ψευδεπίγραφη «λύση» για την αμφισβήτηση των ασκούμενων πολιτικών την υποστήριξη ακροδεξιών μορφωμάτων που επιθυμούν τη διάλυση της ΕΕ και την επιστροφή στους εθνικισμούς, όχι την κοινωνική σύγκλιση και την καταπολέμηση των οικονομικών ανισοτήτων.

Απέναντι σε αυτές τις προκλήσεις, το δίπολο «συντήρηση-πρόοδος» νοηματοδοτείται εκ νέου, και διαμορφώνει τις επιλογές που έχουν μπροστά τους οι Ευρωπαίοι πολίτες. Η συντήρηση και οι οπισθοδρομικές και νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις και πολιτικές επιλογές είναι εκείνες που μας οδήγησαν στο τέλμα, και είναι βέβαιο ότι αυτές οι πολιτικές δεν μπορούν να προσφέρουν μια βιώσιμη, συνολική λύση για το μέλλον.

The post Άρθρο του Δημήτρη Παπαδημούλη στην εφημερίδα «Documento» appeared first on .

Οι τέσσερις Ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ σημειώνουν πως «οι μέχρι τώρα πρωτοβουλίες, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, πρέπει να ενισχυθούν και να αποκτήσουν μεγαλύτερη σαφήνεια και στόχευση (…)»ώστε να αναπτυχθεί μια πολιτική «που θα έχει ως πυλώνες την κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη, την προστασία των δικαιωμάτων, την μεγαλύτερη κοινωνική και περιφερειακή σύγκλιση, και τη βιώσιμη ανάπτυξη».

Οι Ευρωβουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ τονίζουν επίσης πως οι στρατηγικές συμμαχίες της Αριστεράς με τη Σοσιαλδημοκρατία και τους Πράσινους είναι απαραίτητες για τη διαμόρφωση της πολιτικής ατζέντας, ενώ απαιτούνται «διαρκείς ζυμώσεις με τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και τα εργατικά συνδικάτα (…), διαρκή ενημέρωση των πολιτών, αλλά και συμμετοχή τους στις πολιτικές διαδικασίες και τη συλλογική διεκδίκηση των αιτημάτων τους».

Ακολουθεί το άρθρο

Η Κοινωνική Ευρώπη είναι η πρόταση των προοδευτικών δυνάμεων

Η επέτειος από τα 60 χρόνια της Συνθήκης της Ρώμης είναι μια πολύ καλή αφορμή για να εξετάσουμε θεσμικά και πολιτικά τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Οι προσπάθειες και πρωτοβουλίες ωστόσο δεν εκκινούν και δεν σταματούν στις 25 Μαρτίου στη Ρώμη. Αντίθετα, τροφοδοτούνται από τη μαζική συμμετοχή και κινητοποίηση των Ευρωπαίων πολιτών, που εδώ και πολλά χρόνια προσπαθούν να μεταφέρουν τις βαθιές ανησυχίες τους στις πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης.

Η Αριστερά και οι ευρύτερες προοδευτικές δυνάμεις στην Ευρώπη οφείλουν να κινηθούν με συγκεκριμένο πλάνο και στρατηγική για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις των Ευρωπαίων πολιτών. Οι μέχρι τώρα πρωτοβουλίες, σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο, πρέπει να ενισχυθούν και να αποκτήσουν μεγαλύτερη σαφήνεια και στόχευση, καθώς βρισκόμαστε ενώπιον κορυφαίων διλημμάτων: είτε θα απαντήσουμε στις ανησυχίες των πολιτών, με μια πολιτική που θα έχει ως πυλώνες την κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη, την προστασία των δικαιωμάτων, την μεγαλύτερη κοινωνική και περιφερειακή σύγκλιση, και τη βιώσιμη ανάπτυξη, είτε θα αφεθούμε στις διαλυτικές δυνάμεις του συντηρητισμού και της ακροδεξιάς, που θέλουν την επιστροφή στην Ευρώπη των ελίτ, του εθνικισμού, των κλειστών συνόρων, την οπισθοδρόμηση σε μια «α λα καρτ» Ευρώπη που θα τρέχει σαν λαγός για να εξυπηρετήσει τα οικονομικά συμφέροντα των λίγων και θα πηγαίνει σαν χελώνα σε ζητήματα που αφορούν την κοινωνική πλειοψηφία, τα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα.

Η ελληνική κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ, τόσο στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, όσο και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, επιχειρούν να αναπτύξουν μια κοινωνική ατζέντα που οδηγεί στο ριζικό μετασχηματισμό της ΕΕ, με στόχο την επιστροφή στις βασικές ιδρυτικές αξίες του ευρωπαϊκού οικοδομήματος: την αλληλεγγύη, την κοινωνική δικαιοσύνη, την βιώσιμη ανάπτυξη και τη δημοκρατία. Η δημιουργία ενός εναρμονισμένου πλαισίου φορολογικής και κοινωνικής πολιτικής, η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, η αμοιβαιοποίηση του δημόσιου χρέους, ο πλήρης σεβασμός των εργασιακών δικαιωμάτων και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, η δημιουργία «εργαλείων» για την πρόληψη της φοροδιαφυγής σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η αύξηση των επενδύσεων και η ισομερής μεταφορά πόρων προς τις αδύναμες περιφέρειες της Ευρώπης, η ταχύτερη εφαρμογή του προγράμματος μετεγκατάστασης προσφύγων και η ενσωμάτωσή τους στα κράτη-μέλη, η ενίσχυση του ρόλου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στη διαδικασία λήψης αποφάσεων στην ΕΕ, η ενίσχυση της δημοκρατικής λογοδοσίας και του δημοκρατικού ελέγχου του Eurogroup και του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, που σήμερα αιωρούνται έξω από το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο, βρίσκονται στον «πυρήνα» της πολιτικής μας ατζέντας μας και αποτυπώνουν το πολιτικό και ιδεολογικό μας πλαίσιο. Στο κέντρο της κοινωνικής μας ατζέντας παραμένει η μείωση της ανεργίας και η  εξασφάλιση θέσεων αξιοπρεπούς εργασίας για όλους του Ευρωπαίους πολίτες.

Την ίδια στιγμή, οφείλουμε να γνωρίζουμε τα όρια των δυνατοτήτων μας, αλλά και τους συσχετισμούς που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Η προώθηση των πολιτικών μας προτάσεων απαιτεί στρατηγικές συγκλίσεις στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας και των Πρασίνων. Προϋποθέτει διαρκείς ζυμώσεις με τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και τα εργατικά συνδικάτα, απαιτεί σταθερά και οργανωμένα βήματα. Κυρίως και πάνω από όλα, απαιτεί όχι μόνο τη διαρκή ενημέρωση των πολιτών, αλλά και τη συμμετοχή τους στις πολιτικές διαδικασίες, τη συλλογική διεκδίκηση των αιτημάτων τους ως  βασική προϋπόθεση για να πετύχουμε όσα περισσότερα μπορούμε και προσδοκούν οι λαοί της Ενωμένης Ευρώπης από μια σύγχρονη Αριστερά που παραμένει και επιμένει οραματικά.

The post «Η Κοινωνική Ευρώπη είναι η πρόταση των προοδευτικών δυνάμεων» appeared first on .