Με ειδική συνεδρίαση στην ολομέλεια, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο τίμησε την Τρίτη τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, που εορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Ιανουαρίου, ημερομηνία απελευθέρωσης του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς το 1945. Στο επίκεντρο της τελετής βρέθηκε η μαρτυρία της Tatiana Bucci, μίας από τις νεότερες επιζήσασες του Άουσβιτς με ζωντανές μνήμες από την εμπειρία της.
Την εκδήλωση άνοιξε η πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ρομπέρτα Μέτσολα, η οποία υπογράμμισε ότι ο αντισημιτισμός εξαπλώνεται σήμερα με πρωτοφανή ταχύτητα, ιδίως μέσω του διαδικτύου, μετατρέποντας παλιά ψεύδη σε σύγχρονες απειλές. Η μνήμη του Ολοκαυτώματος, τόνισε, δεν αποτελεί απλώς ιστορικό καθήκον, αλλά ενεργή στάση απέναντι στο μίσος, πριν αυτό ριζώσει ξανά. Το «Ποτέ ξανά», όπως σημείωσε, αποκτά νόημα μόνο όταν καθοδηγεί τις σημερινές επιλογές και την Ευρώπη που οι κοινωνίες της επιλέγουν να οικοδομήσουν.
Ακολούθησε μουσική παρέμβαση με το τραγούδι Beautiful That Way του Nicola Piovani, σε ερμηνεία της Noa, πριν τον λόγο πάρει η Tatiana Bucci. Στην ομιλία της, αφηγήθηκε την ιστορία της οικογένειάς της: της μητέρας, της θείας, της αδελφής της Άντρα και του ξαδέλφου τους Σέρτζιο, που εκτοπίστηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Άουσβιτς-Μπίρκεναου τον Μάρτιο του 1944.
“I hope that all children in the world can have the life I was able to live after the war.”
This is what Holocaust survivor Tatiana Bucci had to say in a solemn ceremony at the European Parliament today for Holocaust Remembrance Day. pic.twitter.com/fdAoozIVIi
— European Parliament (@Europarl_EN) January 27, 2026
Η ίδια περιέγραψε πώς η σύγχυση των φρουρών, που θεώρησαν εκείνη και την αδελφή της δίδυμες, συνέβαλε στο να γλιτώσουν – μαζί με τον Σέρτζιο – από τους θαλάμους αερίων. Τα τρία παιδιά παρέμειναν στο Μπίρκεναου για δέκα μήνες. Όπως εξήγησε, προσαρμόστηκε σχεδόν αμέσως στη φρίκη της καθημερινότητας του στρατοπέδου και αντιλήφθηκε την εβραϊκή της ταυτότητα ακούγοντας τους δεσμοφύλακες να μιλούν, καταλαβαίνοντας ότι αυτή η «ζωή» προοριζόταν για τους Εβραίους – μια ύπαρξη που, όπως είπε, δεν ήταν ζωή αλλά θάνατος.
Η ζωή των δύο αδελφών σώθηκε για δεύτερη φορά όταν ένας φρουρός τις προειδοποίησε να μη σηκώσουν το χέρι τους όταν θα τους ζητούσαν να δηλώσουν αν επιθυμούν να επανενωθούν με τις μητέρες τους. Μετέφεραν την πληροφορία στον Σέρτζιο, ο οποίος όμως δεν άντεξε και απάντησε καταφατικά. Μεταφέρθηκε σε άλλο στρατόπεδο, υποβλήθηκε σε πειραματισμούς και τελικά δολοφονήθηκε με ιδιαίτερη αγριότητα.
Μετά την απελευθέρωση, η Τατιάνα και η Άντρα στάλθηκαν σε ορφανοτροφείο στην Αγγλία και επανενώθηκαν με τους γονείς τους στην Ιταλία τον Δεκέμβριο του 1946. Στη Ρώμη, τους έδειξαν φωτογραφίες παιδιών, με την ελπίδα ότι θα αναγνώριζαν συγγενείς. Αργότερα, η Τατιάνα συνειδητοποίησε ότι επρόκειτο για παιδιά που είχαν δολοφονηθεί μετά τη ναζιστική επιδρομή στο εβραϊκό γκέτο της Ρώμης το 1943. Από τότε, όπως ανέφερε, ελπίζει όλα τα παιδιά του κόσμου να μπορέσουν να ζήσουν μια ζωή όπως εκείνη που της δόθηκε μετά τον πόλεμο και να φτάσουν στα γηρατειά, τονίζοντας πως, παρά τα πάντα, η ζωή παραμένει όμορφη.
Μετά την ομιλία της, οι ευρωβουλευτές τήρησαν ενός λεπτού σιγή και η τελετή ολοκληρώθηκε με μουσική ερμηνεία του Kaddish του Μορίς Ραβέλ.
Ποια είναι η Tatiana Bucci
Η Tatiana Bucci γεννήθηκε το 1937 στη Φιούμε, πόλη που τότε ανήκε στην Ιταλία και σήμερα βρίσκεται στην Κροατία. Ήταν μόλις έξι ετών όταν, μαζί με την τετράχρονη αδελφή της Άντρα, τη μητέρα τους, τη θεία, τη γιαγιά και τον ξάδελφό τους, εκτοπίστηκαν στο Άουσβιτς στις 4 Απριλίου 1944. Οι δύο αδελφές συγκαταλέγονται στους νεότερους επιζήσαντες του στρατοπέδου που διατηρούν μνήμες από την εμπειρία τους. Σήμερα, η Tatiana Bucci ζει στο Βέλγιο με την οικογένειά της.
Se souvenir pour rester vigilants
Le Parlement européen rend hommage aux victimes de la Shoah
Le Parlement européen a commémoré la Journée internationale dédiée à la mémoire des victimes de l’Holocauste lors d’une séance plénière solennelle, organisée à l’approche du 27 janvier, date anniversaire de la libération du camp d’Auschwitz en 1945. La cérémonie a été marquée par le témoignage de Tatiana Bucci, survivante d’Auschwitz et l’une des plus jeunes rescapées à conserver des souvenirs directs de la déportation.
La présidente du Parlement, Roberta Metsola, a ouvert la séance en rappelant que l’antisémitisme connaît aujourd’hui une diffusion alarmante, notamment en ligne, où des discours anciens se transforment en menaces bien réelles. Se souvenir de la Shoah, a-t-elle souligné, signifie refuser toute banalisation de la haine et agir avant qu’elle ne s’installe à nouveau. L’engagement du « plus jamais ça » ne peut, selon elle, se limiter à une formule, mais doit guider les choix politiques et sociétaux de l’Europe contemporaine.
Après une interprétation de Beautiful That Way de Nicola Piovani par la chanteuse Noa, Tatiana Bucci a pris la parole pour retracer le parcours de sa famille, déportée à Auschwitz-Birkenau en mars 1944. Elle a évoqué sa mère, sa tante, sa sœur Andra et leur cousin Sergio, tous emportés dans la mécanique d’extermination nazie.
Elle a raconté comment la confusion des gardiens, qui prirent elle et sa sœur pour des jumelles, permit aux deux enfants – ainsi qu’à Sergio – d’échapper à la sélection pour les chambres à gaz. Les trois enfants restèrent dix mois dans le camp. Très vite, a-t-elle expliqué, elle comprit qu’elle était juive en entendant les paroles des gardes et en réalisant que cette existence, imposée aux Juifs, n’était pas une vie mais une lente condamnation à mort.
Les deux sœurs furent une nouvelle fois sauvées lorsqu’un gardien les avertit de ne pas répondre à l’appel demandant qui souhaitait rejoindre sa mère. Elles transmirent l’avertissement à Sergio, qui, incapable de résister, se manifesta. Déporté dans un autre camp, il fut soumis à des expérimentations avant d’être exécuté dans des conditions d’une extrême brutalité.
Après la libération, Tatiana et Andra furent envoyées dans un orphelinat en Angleterre, avant de retrouver leurs parents en Italie à la fin de l’année 1946. À Rome, on leur montra des photographies d’enfants, dans l’espoir d’identifier des proches. Tatiana comprit plus tard qu’il s’agissait d’enfants assassinés après la rafle du ghetto juif de Rome en 1943. Depuis lors, elle nourrit l’espoir que tous les enfants puissent vivre en paix, grandir et vieillir, comme elle en a eu la chance après la guerre, affirmant que, malgré tout, la vie reste précieuse.
La cérémonie s’est achevée par une minute de silence observée par les eurodéputés, suivie d’une interprétation du Kaddish de Maurice Ravel.