Δεν ξέρω πως καταφέρνει να «λυθεί» ένας τραγουδιστής του έρωτα σε μια ασφυκτική και άβολη σκηνή, μπροστά σε ένα σφιγμένο κοινό ο καθωσπρεπισμός και η επιβαλλόμενη αιδημοσύνη του οποίου μάλλον μεγαλώνει την μεταξύ τους απόσταση.
Ο Σταμάτης Κραουνάκης ήταν απλά ο εαυτός του, ιδιαίτερος και μοναδικός, παραμένοντας ως το τέλος, απροκάλυπτα και επιδεικτικά διαφορετικός και αντίθετος ενώπιον του εξευρωπαϊσμένου κοινού που ήρθε να τον ακούσει. Διονυσιακός Έλληνας και γνήσιος Βαλκάνιος τραγούδησε για τον έρωτα και την ζωή με τον ίδιο τρόπο που προφανώς τα βιώνει: δυνατά, ελεύθερα, με υπερβολή και χωρίς τρόπους.

Σαν άλλος Διόνυσος, ο δημοφιλής καλλιτέχνης μπήκε στην πόλη έχοντας για παρέα την μοναδική Αργυρώ Καπαρού, τον πολυμορφικό περφόρμερ Χρήστο Μουστάκα και τον διασκεδαστικό Γιώργο Στιβανάκη, και προσκάλεσε το κοινό να συμμετάσχει σε ένα ταξίδι γεμάτο μουσική, χιούμορ, αναμνήσεις και εξομολογήσεις. Στην αρχή με το ρομαντικό ¨ Πόσο σ’ αγαπώ¨, στη συνέχεια με το ξέφρενο ¨ Τα λαϊκά¨, το ¨ Δυο παλτά¨ της αμαρτίας και το ¨Άδωνις¨ της Αθήνας. Όλα του έρωτα, της ζωής, δικά του, δικά μας. Όλα. Πλην ενός. Το ¨έπεσε έρωτας¨. Τον συγχωρώ αυτή την φορά και το αποδίδω στο ότι σε αντίθεση με την πυρετική άνοιξη, ο έρωτας δεν κατέφθασε ακόμη. Για ‘κείνον τουλάχιστον.

Το θερμό χειροκρότημα του κοινού που δεν κατέκλυσε το Bozar τον επαναφέρουν στην σκηνή για να κλείσει την βραδιά με τον μοναδικό του τρόπο. Δυνατά και βερμπαλιστικά εξέφρασε τον θυμό του για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται τα τελευταία δύο χρόνια η Ελλάδα λέγοντας χαρακτηριστικά πως ¨ οι Έλληνες μπορεί να είμαστε ιδιαίτεροι αλλά δεν είμαστε τυχαίοι¨ και ¨ η Ευρώπη μας χρωστά δεν της χρωστάμε¨ βρισκόμενος για μια στιγμή σε απόλυτη ομοψυχία με το κοινό που επιδοκίμαζε με το δυνατό του χειροκρότημα.

Αφήνοντας πίσω το Bozar και ξεχνώντας για λίγο την μιζέρια της κρίσης φέρνω διαρκώς στο μυαλό μου την μελωδία από το τραγούδι ¨Αυτή η νύχτα μένει¨ που τόσο συγκλονιστικά ερμήνευσε στην σκηνή η Αργυρώ Καπαρού. Έτσι, γιατί μόνο οι μελωδίες της αλήθειας και της ζωής θέλω να μου χαϊδεύουν τα αυτιά.

The post Ο Σταμάτης Κραουνάκης στο Bozar appeared first on .

Αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος τα τελευταία χρόνια στον αδυσώπητο χώρο της μόδας, μετά την αποχώρηση του ταλαντούχου Tom Ford και τον πρόσφατο θάνατο του σοβαρότερου ανταγωνιστή του Alexander Mcqueen, ο εικονοκλάστης βρετανός σχεδιαστής, αγαπημένος των σημαντικότερων fashion editors και το poulain του ισχυρότερου ομίλου πολυτελών ειδών LMHV, κατακρημνίζεται από τον μέχρι πρότινος ατράνταχτο θρόνο του. Ο λόγος;

Ο τέσσερεις φορές ¨σχεδιαστής της χρονιάς¨ και επαναστατικός καλλιτεχνικός διευθυντής του οίκου Dior, John Galliano, συλλαμβάνεται υπό την επήρεια αλκοόλ στις 25 Φεβρουαρίου 2011 σε μπαρ της περιοχής Maraisτων Παρισίων, με την κατηγορία της φραστικής επίθεσης και συγκεκριμένα αντισημιτικής εξύβρισης κατά ζευγάρι θαμώνων. Αμέσως ο οίκος Dior, βαθιά προσβεβλημένος κατά τα λεγόμενα ιθυνόντων, απύθμενα ανήσυχος για την εμπορική του έκβαση θα σημείωνα εγώ, ανακοινώνει την απόλυση του ανθρώπου, η δημιουργική πορεία του οποίου μόνο με αυτήν του ιδρυτή Christian Dior θα μπορούσε να συγκριθεί.
Ωστόσο, αφότου την επομένη κιόλας ημέρα αποφάσισε να αποδεσμεύσει τον JohnGalliano από τα καθήκοντά του αποδίδοντας τα της δικαιοσύνης- κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο- ο Dior συνέχισε το σεμινάριο επικοινωνιακής πολιτικής ακόμα και μια βδομάδα μετά το ατυχές συμβάν οπότε κατά τραγική σύμπτωση έπεται η επίδειξη συλλογής ρούχων Φθινόπωρο/ Χειμώνας 2012 στην Εβδομάδα Μόδας στο Παρίσι.
Μιας συλλογής, μοναδικής για άλλη μια και ίσως τελευταία φορά που φέρει την υπογραφή του John Galliano. Το show που πραγματοποιείται σε ατμόσφαιρα αμηχανίας θα κλείσει η πρέσβειρα και μούσα του οίκου Karlie Closs διασχίζοντας την πασαρέλα υπό του ήχους του ειρωνικού και καθόλου τυχαίου τραγουδιού των Coldplay, “ I used to rule the world” ενώ το κοινό ετοιμάζεται να αποχωρήσειμη περιμένοντας αυτή την φορά να δει στην σκηνή την θεσμική εκκεντρική εμφάνιση του έκπτωτου Βασιλιά της Μόδας. Όμως ξαφνικά την αμηχανία διαδέχεται πλήθος χειροκροτημάτων και ανάμεικτα συναισθήματα θαυμασμού και συγκίνησης.
Τι έχει γίνει;
Στην σκηνή εμφανίζονται ντυμένοι με λευκές ποδιές εργασίας οι εργαζόμενοι του οίκου δηλώνοντας σιωπηλά αλλά ηχηρά τις αρχές και τις αξίες που συμβάλλουν 65 χρόνια τώρα στην παγκόσμια αναγνωρισιμότητα του εμβλήματος Dior.
Η ομαδική δουλειά και η συνεισφορά όλων δίνει το αποτέλεσμα και όχι οι αλχημείες και οι εκρήξεις ταλέντου μιας μόνο ιδιοφυίας. Απαράμιλλη επικοινωνιακή στρατηγική. Ναι, ο οίκος Dior κατάφερε όχι μόνο να βγει αλώβητος από μια επικείμενη καταστροφή γοήτρου αλλά να την χειριστεί προς όφελός του. Διότι ο χαμαιλέωνξέρει πώς να ελίσσεται και να προσαρμόζεται στις εκάστοτε συνθήκες.
Μερικά χρόνια πριν, ο Dior έσπευσε πρώτος να σπάσει το συμβόλαιο συνεργασίας με το μοντέλο Kate Moss όταν τα κίτρινα tabloids την απαθανάτισαν να σνιφάρει, με μοναδικό στυλ, κοκαΐνη. Το σκάνδαλο που ακολούθησε ψύχρανε για λίγο μόνο τις μεταξύ τους σχέσεις έως ότου το συμβάν να ξεχαστεί τελείως. Έτσι σήμερα, ο οίκος αποφάσισε να δώσει άλλη μια ευκαιρία στην μετανοούσα μούσα της μόδας χρίζοντάς την εμβληματικό πρόσωπο της νέας του καμπάνιας DiorIconic.

Ο Galliano είναι ο punk βασιλιάς, ο εκκεντρικός επαναστάτης, ο ανεξάρτητος καλλιτέχνης, ο ονειροπόλος σχεδιαστής, ο παθιασμένος δημιουργός, ο συνώνυμος της φαντασίας και του παραμυθιού.

Ο Dior είναι ο χαμαιλέων. Απλά.

Αναπόφευκτα λοιπόν να λήξει δραματικά μια σχέση δύο διαφορετικών κόσμων, όπως άλλωστε γίνεται πάντα στην ζωή. Δραματικά ναι. Οριστικά; Θα δείξει…

The post God save the King appeared first on .

Για περίπου μία ώρα, ο Πατέρας Θεμιστοκλής μίλησε ενώπιων λίγων παρευρισκομένων για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στην πολύπαθη Σιέρα Λεόνε ύστερα από την λήξη του εμφυλίου πολέμου που βύθισε την χώρα στην δυστυχία. Παρουσιάζοντας ένα ολιγόλεπτο video, αναφέρθηκε περιεκτικά και διακριτικά στο σπουδαίο ανθρωπιστικό έργο που επιτελεί από το 2007 ως επικεφαλής της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης ParadiseKidsforAfrica (PK4A), έχοντας ως μοναδικά όπλα την βοήθεια εθελοντών, την αγάπη για τον άνθρωπο και την αυταπάρνηση.

Μιλώντας σε άπταιστα ελληνικά, παρ” ότι γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αυστραλία, άγγιξε και εξέπληξε όσους παρακολούθησαν την ομιλία του με την απλότητα, την ειλικρίνεια και την αμεσότητα του λόγου του. Έπειτα από πολύχρονες σπουδές στα πιο περιζήτητα πανεπιστήμια της Αμερικής, ξεκίνησε μια πολλά υποσχόμενη ακαδημαϊκή σταδιοδρομία στην Αυστραλία για να την αφήσει ωστόσο μια για πάντα όπως ο ίδιος εξομολογείται εξαιτίας μιας γυναίκας… Η Μητέρα Τερέζα και κυρίως το έργο της θα τον επηρεάσουν βαθιά, αλλάζοντας ριζικά την κοσμοθεωρία του. Αποφασίζει να αφήσει οριστικά την επίπλαστη ευημερία και την ματαιότητα της επιτυχίας για να ακολουθήσει το παράδειγμα αυτοθυσίας της ισχυρότερης όπως την αποκαλεί γυναίκας στον κόσμο και να βρεθεί λίγο αργότερα στην Σιέρα Λεόνε ως ο κυριότερος εκπρόσωπος της PK4A. Με έδρα το Queensland και πολλά παραρτήματα σε άλλες πόλεις της Αυστραλίας όπως Μελβούρνη, Αδελαΐδα, Σίδνεϊ και σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Κύπρος, το Βέλγιο (Βρυξέλλες) και οι Η.Π.Α η οργάνωση παρέχει ελεύθερα και μη δογματικά, υποστήριξη και βοήθεια στους μη προνομιούχους και όσους έχουν ανάγκη, ανεξαρτήτως φυλής και θρησκείας.
Εκτός από την κάλυψη καθημερινών αναγκών όπως η παροχή τροφής και ρουχισμού, τα σημαντικότερα έργα που έχουν γίνει μέχρι σήμερα στην περιοχή της Σιέρα Λεόνε από τον Πατέρα Θεμιστοκλή αφορούν στην ίδρυση κλινικών μεταξύ των οποίων και της νεοϊδρυθείσας κλινικής για προσθήκη άκρων για άτομα που ακρωτηριάστηκαν κατά την διάρκεια του εμφυλίου, την κατασκευή και παροχή στέγης για τους ανήμπορους και τα θύματα του πολέμου και κυρίως στην ίδρυση σχολείων και την παροχή εκπαίδευσης και χριστιανικής ηθικής. Σε μια χώρα που μαστίζεται από την αδικία, την σεξουαλική καταπίεση και την υποβάθμιση της γυναίκας, η εκπαίδευση και η διακήρυξη των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως το αίτημα για αξιοπρεπή διαβίωση και ο σεβασμός εξακολουθεί να αποτελεί το σημαντικότερο προς κατάκτηση έργο.

Ο Πατέρας Θεμιστοκλής καταλήγει την εξιστόρηση των γεγονότων με την φράση «Το εγώ φεύγει όταν βλέπεις τον πόνο του άλλου» συνοψίζοντας με απλά λόγια όλη την χριστιανική αλήθεια και την φιλοσοφία αιώνων που θέλει την Αγάπη ως την μοναδική δύναμη που κινεί τον κόσμο. Φορώντας πάντα το μαύρο του ράσο, ο Πάτερ έκλεισε την ομιλία με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που λίγη ώρα νωρίτερα την είχε ξεκινήσει: με μια προσευχή.

Οι συνεντεύξεις

Στο περιθώριο της παρουσίασης του ανθρωπιστικού έργου του Πατέρα Θεμιστοκλή και της PK4A το Newsville ζήτησε από την ιδιοκτήτρια της Theorema Art Gallery Κλεοπάτρα Λιακοπούλου, την Βασιλική Αυγουστίδη, δικηγόρου και μέλους του Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Κοινότητας Βρυξελλών και τον Χρήστο Γεωργιάδη, Νομικό Σύμβουλο της Ελληνικής Στρατιωτικής Αντιπροσωπίας στην Ε.Ε, να μας πουν δυο λόγια για το ξεχωριστό αυτό γεγονός.

Τι αποκομίσατε από την γνωριμία σας με τον Πάτερ Θεμιστοκλή; Πιστεύεται ότι οι Έλληνες του Βελγίου θα πρέπει να αγκαλιάσουν με περισσότερη θέρμη τέτοιου είδους ανθρωπιστικά γεγονότα ;

Βασιλική Αυγουστίδη – Η γνωριμία μου με τον Πατέρα Θεμιστοκλή μου έδωσε και πάλι ελπίδα ότι πέρα από την ασχήμια που βλέπουμε και διαβάζουμε καθημερινά, υπάρχουν και στα πιο ξεχασμένα μέρη και υπό τις πιο δύσκολες συνθήκες άνθρωποι που εργάζονται με αυτοθυσία για να βελτιώσουν άμεσα την ζωή συνανθρώπων μας. Μου υπενθύμισε επίσης ότι δεν αρκεί να νιώθουμε ευγνώμονες για όλα τα καλά πράγματα στη ζωή μας, αλλά και να αναλαμβάνουμε την ευθύνη μας για να συμπαρασταθούμε σε όσους έχουν ανάγκη, όποιοι και όπου εάν είναι.  – Δεν μπορώ να απαντήσω για λογαριασμό άλλων. Ο καθένας μας μπορείνα προσφέρει με όποιο τρόπο θέλει και για όποιο σκοπό τον αγγίζει. Δυστυχώς, υπάρχει αρκετή δυστυχία στο κόσμο που να δικαιολογεί την ύπαρξη πάμπολλων ανθρωπιστικών οργανώσεων. Η αποστολή στη Σιέρρα Λεόνε είναι μόνο μία από αυτές.

Χρήστος Γεωργιάδης – Κατ’ αρχήν συγχαρητήρια στην πρωτοβουλία της εφημερίδας σας να καλύψετε ένα τόσο σημαντικό, αλλά δυστυχώς μικρής προβολής γεγονός. Ο Πατέρας Θεμιστοκλής ήταν κυριολεκτικά συγκλονιστικός και αφοπλιστικός για όλους μας. Το παράδειγμα ενός ανθρώπου αποφοίτου των καλύτερων αμερικανικών Πανεπιστημίων, με επιτυχή ακαδημαϊκή καριέρα, ο οποίος τα εγκατέλειψε όλα, προκειμένου να αφοσιωθεί στη βοήθεια του πιο φτωχού και πονεμένου λαού στον κόσμο (Σιέρα Λεόνε) ζώντας κι ο ίδιος μέσα στη φτώχεια και την ανέχεια δεν μπορεί παρά να μας ταρακουνήσει όλους. Ένας και μόνο άνθρωπος, ο οποίος ανιδιοτελώς και με μόνη βοήθεια το όραμα και την πίστη του κατάφερε να χτίσει εκκλησίες, σπίτια για άστεγους, σχολεία, νοσοκομείο και κλινική για προσθήκη τεχνητών ποδιών και χεριών. Μου έκανε φοβερή εντύπωση, όταν προκειμένου να μας παρακινήσει σε δράση και να μας αφοπλίσει από κάθε δικαιολογία, είπε χαρακτηριστικά ότι εμείς στην πολιτισμένη Ευρώπηέχουμε τα πάντα και δεν πρέπει να παραπονιόμαστε για τις καθημερινές δυσκολίες όταν είμαστε αρτιμελείς και έχουμε καθημερινά να πιούμε νερό! – Πιστεύω ότι πρέπει όλοι οι Έλληνες του Βελγίου να βοηθήσουμε να υπάρξει συνέχεια στην πρωτοβουλία αυτή μέσω της ίδρυσης ενός παραρτήματος της φιλανθρωπικής οργάνωσης για τα παιδιά της φτωχής αυτής χώρας (ΡΚ4Α) στις Βρυξέλλες, καθώς το ποσό που θα πρέπει εμείς να στέλνουμε θα είναι ασήμαντο για εμάς, αλλά ταυτόχρονα υπερπολύτιμο για αυτούς. Όπως χαρακτηριστικά είπε ο Πατέρας Θεμιστοκλής, με 100 μόνο δολάρια κάθε μέρα ένας άνθρωπος σταματάει να κουτσαίνει φορώντας νέο τεχνητό μέλος! Ταυτόχρονα η προσωπικότητα του Πατέρα Θεμιστοκλή είναι εγγύηση της καλύτερης αξιοποίησης των μικρών εισφορών όλων μας χωρίς να αφήνει ίχνος ανασφάλειας για το πού και πώς θα διατίθενται οι προσφορές.

Κλεοπάτρα Λιακοπούλου – Αυτοί που ήμασταν εδώ νομίζω πως είχαμε την ευκαιρία να γίνουμε, ίσως, λίγο καλύτεροι άνθρωποι. Ο Πατέρας Θεμιστοκλής μέσα από το έργο του και την ομιλία του μας έκανε να θυμηθούμε τον πραγματικό κόσμο, να ξαναδούμε τις προτεραιότητες μας και να θυμηθούμε την έννοια του μέτρου. – Ζούμε, εργαζόμαστε και δημιουργούμε σε μία χώρα η οποία θεωρείται κέντρο οικονομικών και πολιτικών αποφάσεων. Αυτό καιμόνο μας δίνει την ευχέρεια να δημοσιοποιούμε τις πρωτοβουλίες και το έργο κάποιων ανθρώπων και φορέων. Η επίσκεψη του πατέρα Θεμιστοκλή θα έπρεπε να έχει αγκαλιαστεί από όλον τον ελληνισμό. Ο ανθρωπιστικός χαρακτήρας , η σοβαρότητα και κυρίως η αποτελεσματικότητα του έργου του ξεπερνάει τις πιθανές θρησκευτικές και ιδεολογικές αντιρρήσεις που κάποιος μπορεί να προβάλει. Θεωρώ λοιπόν ότι όλοι οι φορείς, επίσημοι και ανεπίσημοι έπρεπε τουλάχιστον να τον τιμήσουν με την παρουσία τους. Η παντελής απουσία καταδεικνύει το ποιοί είμαστε, πάντα από τις πράξεις μας κρινόμαστε.

Περισσότερες πληροφορίες για το έργο του Πατέρα Θεμιστοκλή και το PK4A θα βρείτε στην ιστοσελίδα www.pk4a.com.

The post Το εγώ φεύγει όταν βλέπεις τον πόνο του άλλου appeared first on .

Την θεατρική διασκευή του Ιάκωβου Καμπανέλλη, το Παραμύθι χωρίς Όνομα, του ομώνυμου έργου της γνωστής συγγραφέως Πηνελόπης Δέλτα, ανέβασε στη σκηνή του Bozar το Λύκειο των Ελληνίδων των Βρυξελλών στις 11, 12 και 13 Μαρτίου 2011, σε σκηνοθεσία Μαρίας Καραχάλιου και Γιάννη Οικονομίδη.

Εκατό χρόνια μετά την πρώτη έκδοση του έργου χωρίς όνομα, τόπο και χρονικό προσδιορισμό, και έναν αιώνα μετά τις ιστορικές και πολιτικές περιπέτειες που αποτέλεσαν την αφορμή και την πρώτη ύλη για την δημιουργία του από την Πηνελόπη Δέλτα ( το Κίνημα στο Γουδί τον Σεπτέμβριο του 1909 προκαλείται από την δυσαρέσκεια του ελληνικού λαού που ξεσηκώνεται και απαιτεί αναθεώρηση του Συντάγματος εξαιτίας της δυσμενούς κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η χώρα ύστερα από τον πόλεμο του 1896, την κήρυξη πτώχευσης και την αποδοχή ξένης οικονομικής βοήθειας) οι συντελεστές της παράστασης επιλέγουν να ανεβάσουν στη σκηνή του Bozar μια αλληγορική ιστορία με σαφείς πολιτικές προεκτάσεις και επίκαιρα μηνύματα.

Η ιστορία εκτυλίσσεται σ’ένα μακρινό τόπο με ένδοξο παρελθόν, στάσιμο παρόν και αβέβαιο μέλλον όπου ο Βασιλιάς, το «καλό ανθρωπάκι» όπως τον προσφωνεί ο Δάσκαλος, ένας από τους ήρωες του Παραμυθιού, κουρασμένος πια έχει εγκαταλείψει την τύχη του λαού, της οικογενείας του αλλά και του ιδίου, στο έλεος και την οικονομική βοήθεια των ξένων καλοθελητών. Η απότομη και κυρίως προσβλητική διακοπή αυτής της βοήθειας θα γίνει η αφορμή για να ξυπνήσει από τον μοιρολατρικό του λήθαργο ο λαός ενώ ο έρωτας και η αγάπη για την ζωή θα γίνουν ο σκοπός για να διεκδικήσει πάλι την γη του, την αξιοπρέπεια και την ελπίδα.

Το Λύκειο των Ελληνίδων Βρυξελλών και οι σκηνοθέτες Μαρία Καραχάλιου και Γιάννης Οικονομίδης, παρουσιάζοντας ένα πλούσιο θέαμα με εντυπωσιακά σκηνικά, κοστούμια εποχής και πολλούς ηθοποιούς, κατάφεραν να ζωντανέψουν το πνεύμα ενός έργου του χθες, τα μηνύματά του οποίου σήμερα ηχούν πιο δυνατά και πιο επιτακτικά από ποτέ.      


ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ

Ιάκωβου Καμπανέλλη
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις Σκηνοθεσία: Μαρία Καραχάλιου – Γιάννης Οικονομίδης
Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Παπαδόπουλος
Λαμβάνουν μέρος Κατερίνα Αμπελιώτη Silvia Bianchi Χριστίνα-Αθηνά Caulier Δημήτρης Δαρδαμάνης Γιώργος Δημητρίου Αναστασία Gacuta Γιώργος Καμπούρογλου Χριστίνα Καρυοφύλλη Χρύσα Κασσιανίδου Ηλίας Κοντέας Σικελία Κωνσταντακοπούλου Γιώργος Λιόλιος Γιώργος Μαγκλής Γιάννης Οικονομίδης Νίκος Παναγιωταράκης Δημήτρης Πουρνιάς Μαρία Τάκη Νίκος Τσουλάκος Τάσος Φιλιππίδης Σέβη Χατζηθεοδώρου    
Μουσικοί Παναγιώτης Παπαδόπουλος, ΤΡΟΜΠΕΤΑ Βασιλική Ράδη, ΦΛΑΟΥΤΟ Δημήτρης Χατζόπουλος, ΒΙΟΛΙ Ανδρέας Τάκης, ΙΡΛΑΝΔΕΖΙΚΟ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙ Γιώργος Μπαλκάμος, ΚΙΘΑΡΑ Σοφία Ράδη, ΠΙΑΝΟ Κωνσταντίνα Τάκη, ΠΙΑΝΟ, ΚΡΟΥΣΤΑ  
Σκηνικά: Aldo Perissinotto Κοστούμια:
Βεστιάριο COSTHEA
Αφίσα: Βίκυ Δογραματζοπούλου
Παραγωγή: Μιχάλης Βλαχογιάννης  

Salle STUDIO, PALAIS DES BEAUX-ARTS 123, Rue Ravenstein, 1000 BRUXELLES

The post Το Παραμύθι χωρίς Όνομα στο Bozar appeared first on .

¨ Όλα αυτά είναι ένα όνειρο που πολύ σύντομα αν δεν ξυπνήσεις θα γίνει εφιάλτης ¨ *  

Το έργο του γνωστού και πολυβραβευμένου Έλληνα συγγραφέα Παύλου Μάτεσι, «Μικροαστικό Δίκαιο» ανέβασε το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου σε τέσσερις πετυχημένες παραστάσεις από τις 11 έως τις 14 Φεβρουαρίου 2011.

Μία θεατρική σκηνή, πολλά και διαφορετικά πλούσια σκηνικά, κυριολεκτικές και μεταφορικές μεταμορφώσεις ( ο πρωταγωνιστής Τάσσος Ζαχαριάς αναρωτιέται – και εμείς μαζί του – αν είναι γάτα ή άνθρωπος, αγόρι ή κορίτσι ) ευφάνταστα και διασκεδαστικά τεχνάσματα όπως η πόρνη που κρατά επιδεικτικά σε επίμαχο σημείο του σώματος, την τσάντα της η οποία φέρει την ένδειξη «ενοικιάζεται», είναι μόνο κάποιες από τις χαρακτηριστικές εικόνες και στιγμές μιας παράστασης διαφορετικής από όλες τις άλλες.

Με φόντο το θέατρο του παραλόγου και πρωταγωνιστές το μαύρο χιούμορ και το παράδοξο σε όλο του το μεγαλείο, ο Φιλόλογος Γιάννης Κατσάνος μετά την πετυχημένη παράσταση «Ορέστης», σκηνοθετεί ένα ετερόκλητο κοινωνικό συνονθύλευμα που αρχικά προκαλεί το γέλιο, στη συνέχεια τον προβληματισμό και εν τέλει την μελαγχολία ή ακόμα και την θλίψη που επιφέρει η αποκάλυψη της ανεπιθύμητης και πικρής αλήθειας. Ποιας αλήθειας; Της ζωής μας, της πόλης μας, του μικρόκοσμού μας, των σχέσεών μας και αναπόφευκτα του ίδιου μας του εαυτού. Πέντε συν μία ιστορίες καθημερινής τρέλας, υποκρισίας, αδικίας, συμβιβασμού και αλλοτρίωσης, εναλλάσσονται σε διαφορετικό χωροχρόνο για να συναντηθούν σε ένα τέλος τόσο παράδοξο όσο και η αρχή, μην επιτρέποντας ούτε στιγμή στο κοινό που παρακολουθεί να επαναπαυτεί, ζητώντας επιτακτικά την προσοχή και την σκέψη του.

Οι συντελεστές του Ελληνικού Θεάτρου Βελγίου με τον σκηνοθέτη Γιάννη Κατσάνο δικαιώσαν το κοινό των Βρυξελλών με την επιλογή ενός δύσκολου έργου όπως είναι το «Μικροαστικό Δίκαιο» και μιας παράστασης μεγάλων απαιτήσεων και προσδοκιών που απ΄ ότι φάνηκε εκπληρώθηκαν απόλυτα.  

* Γιάννης Κατσάνος, Καθηγητής Φιλολογίας, Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών.  

Δείτε σχετικά:

www.matessis-ellinikotheatro.blogspot.com

The post Μικροαστικό Δίκαιο από το Ελληνικό Θέατρο Βελγίου appeared first on .

The post Γιώργος Σταθόπουλος, έκθεση στις Βρυξέλλες. appeared first on .

The post Venetian and Flemish masters στο Bozar appeared first on .

Μπορεί ο ¨Κυνόδοντας¨ του Γιώργου Λάνθιμου να έχασε από την συμμετοχή της Δανίας για την καλύτερη ξενόγλωσση ταινία ¨In a better world¨, χάρισε όμως μια υποψηφιότητα στην Ελλάδα και μια στιγμή συγκίνησης σε όλους μας στο άκουσμα της προσφώνησης ¨Greece¨!

Νικητής της βραδιάς, όπως αναμενόταν, ήταν η ταινία¨Ο Λόγος του Βασιλιά ¨ αποσπώντας συνολικά τέσσερα βραβεία, καλύτερης ταινίας, σεναρίου, σκηνοθεσίας και καλύτερου αντρικού ρόλου για τον ταλαντούχο ColinFirth που με την ρεαλιστική και άκρως συγκινητική ερμηνεία του, έπεισε κοινό και κριτικούς.

Η εγκυμονούσα Natalie Portman κέρδισε επάξια το βραβείο για την καλύτερη γυναικεία ερμηνεία στο ρόλο της πρίμα μπαλαρίνα στο ¨Black Swan¨ του Daren Aronofski, δίνοντας ένα μακροσκελές ευχαριστήριο λόγο από το βάθρο της απονομής. Η MelisaLeo σε παραλήρημα υπερβολής και βερμπαλιστικού χιούμορ παρέλαβε το Oscar Β’ καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για τον ρόλο της στην ταινία ¨The fighter¨ από τον βετεράνο του κινηματογράφου Kirk Douglas που παρά τα 92 του χρόνια και την εμφανώς καταβεβλημένη υγεία του (επιβίωσε από εγκεφαλικό επεισόδιο το 1996 και με την βοήθεια ειδικών επανάκτησε την δυνατότητα ομιλίας) κατάφερε να ζωντανέψει με τον αυτοσαρκασμό και το χιούμορ του το κοινό. Δεύτερο βραβείο για την ταινία ¨The fighter¨ αυτή την φορά στον τον Ουαλό ηθοποιό Christian Bale ο οποίος για τις ανάγκες της ταινίας έχασε 13 κιλά όχι όμως και το Oscar Β’ αντρικού ρόλου.

Αξιοσημείωτη στιγμή της βραδιάς ήταν η απονομή βραβείου καλύτερου ντοκιμαντέρ στους Charles Ferguson και Audrey Mars για το ¨Inside Job¨ οι οποίοι δεν δίστασαν να καταγγείλουν το σύστημα απονομής δικαιοσύνης λέγοντας χαρακτηριστικά: « Τρία χρόνια μετά την οικονομική κρίση που προκλήθηκε από απάτη, κανείς από τους υπαίτιους δεν έχει οδηγηθεί στην φυλακή». Οι οικοδεσπότες της φετινής τελετής, Ann Hathaway και James Franco άνοιξαν την βραδιά με ένα ευφάνταστο video, αποτέλεσμα ψηφιακού μοντάζ και ευρηματικής δημιουργικότητας, αντάξιο του βεληνεκούς της μεγαλύτερης, παγκοσμίως, κινηματογραφικής βιομηχανίας και δικαιολόγησαν με αυτοσαρκαστική διάθεση την παρουσία τους στη σκηνή του Kodak Theater ως μια προσπάθεια προσέλκυσης νεότερου κοινού από την Ακαδημία Κινηματογράφου.
Σε κλίμα νεοτερισμών και νεανικής διάθεσης και με λιγότερους δραματισμούς έπεσε η φετινή αυλαία των Βραβείων Oscar ανανεώνοντας το ραντεβού για την επόμενη χρονιά.

Οι Νικητές: Καλύτερη ταινία: Ο λόγος του βασιλιά
Καλύτερος Α’ ανδρικός ρόλος: Κόλιν Φερθ (Ο λόγος του βασιλιά)
Καλύτερος Α’ γυναικείος ρόλος: Νάταλι Πόρτμαν (Μαύρος κύκνος)
Καλύτερη σκηνοθεσία: Τον Χούπερ (Ο λόγος του βασιλιά)
Καλύτερος Β' ανδρικός ρόλος: Κρίστιαν Μπέιλ (The fighter)
Καλύτερος Β' γυναικείος ρόλος: Μελίσα Λίο (The fighter)
Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία: «Ίσως αύριο» (Δανία της Σουζάνε Μπίερ)
Καλύτερα ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους: Toy Story 3 (Λι Ούνκριτς)
Καλύτερο τραγούδι: «We Belong Together» (Toy Story 3, Ράντι Νιούμνα)
Καλύτερο σενάριο (διασκευασμένο): The social network (Άαρον Σόρκιν)
Καλύτερο σενάριο (πρωτότυπο): Ο λόγος του βασιλιά (Ντέιβιντ Σέιντλερ)
Καλύτερο μοντάζ: The Social Network (Κερκ Μπάξτερ, Άνγκους Γουόλ)
Καλύτερα οπτικά εφέ: Inception (Κρις Κόρμπουλντ, Άντριου Λόκλεϊ, Πιτ Μπεμπ, Πολ Τζ. Φράνκλιν)
Καλύτερο ντοκιμαντέρ: Inside Job (Τσάρλς Φέργκιουσον, Οντρεϊ Μαρς)
Καλύτερα κοστούμια: Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων (Κολίν Ατγουντ)
Καλύτερο μακιγιάζ: Λυκάνθρωπος (Ρικ Μπέικερ, Ντέιβ Ελσεί)
Καλύτερο μοντάζ ήχου: Inception (Ρίτσαρντ Κινγκ)
Καλύτερο μιξάζ ήχου: Inception (Λόρα Χίρσμπεργκ, Γκάρι Ρίζο, Εντ Νόβικ)
Καλύτερη μουσική: The Social Network (Τρεντ Ρέζνορ, Άτικους Ρος)
Καλύτερη φωτογραφία: Inception (Γουόλι Πφίστερ)
Καλύτερα σκηνικά: Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων (Ρόμπερτ Στρόμπεργκ, Κάρεν Ο' Χάρα)
Καλύτερη μικρού μήκους μυθοπλασίας: God of love
Καλύτερα μικρού μήκους κινούμενα σχέδια: The lost thing
Καλύτερο μικρού μήκους ντοκιμαντέρ: Strangers no more  

Δείτε περισσότερα: http://oscar.go.com

Καλύτερες στιγμές από την Τελετή Απονομής http://oscar.go.com/award-show/video/pl_PL55103819

Υποψηφιότητες για την καλύτερη ταινία http://oscar.go.com/award-show/video/pl_PL55113781/vd_VD55115143

The post Οσκαρ, 83η απονομή βραβείων. appeared first on .

The post ΒΕΝΕΣ, Κοπή Βασιλόπιτας appeared first on .

Πρόκειται για έναν από τους διασημότερους και πιο αναγνωρίσιμους πίνακες στην ιστορία της Τέχνης ή καλύτερα της ιστορίας γενικότερα. Η ¨Ελευθερία που οδηγεί τον λαό¨( La Liberté guidant le peuple) δεν είναι ένα απλό καλλιτεχνικό αριστούργημα αλλά αποτελεί ένα ιστορικό ντοκουμέντο μιας από τις σπουδαιότερες εξεγέρσεις και μια εικαστική διακήρυξη της Ιδέας για την οποία προκλήθηκε. Ο Eugène Delacroix αποτυπώνει με τα δυνατά χρώματα και στομφώδη ρομαντική τεχνική, τις Τρεις Ένδοξες Μέρες της Ιουλιανής Επανάστασης του 1830 που οδήγησαν στην αποκαθήλωση του Charles X ( 10^ου) και στην ενθρόνιση του Louis – Philippe. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης θα πει για το έργο του: « Si je n’ai pas vaincu pour la Patrie, au moins peindrai-je pour elle… »*. Το πάθος και η ένταση που αποπνέει η ατμόσφαιρα του έργου εκφράζουν με τον ρεαλιστικότερο τρόπο τα συναισθήματα και την διάθεση σύμπλευσης του Delacroix με το πνεύμα της εποχής ενώ ο συγκερασμός της πραγματικότητας με την αλληγορία καθιστούν το έργο σημείο αναφοράς της ανθρώπινης πάλης ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης. Αλληγορική εικόνα και προσωποποίηση της ¨Ελευθερίας¨ στην προκειμένη είναι η κεντρική ρωμαλέα γυναικεία φιγούρα η οποία γυμνόστηθη και ξυπόλυτη, κρατώντας την τρίχρωμη σημαία της γαλλικής επανάστασης στο ένα της χέρι και το όπλο στο άλλο, βηματίζει πάνω στα πτώματα των θυμάτων που έπεσαν υπέρ αυτής. Προχωρώντας μπροστά, δίνει την εντύπωση ότι θα βγει έξω από τον καμβά, σηματοδοτώντας με αυτό τον τρόπο την ρήξη με το παρελθόν και το παλαιό καθεστώς. Αν η γυναίκα στο έργο του Delacroix είναι σύμβολο του ιδανικού της Ελευθερίας, το ίδιο το έργο είναι το σύμβολο της εποχής του. 

 TahrirSquare**

 Αν ο Delacroix επιλέγει μια αλληγορική μορφή για να μιλήσει για ένα ιστορικό συμβάν, ο φωτογράφος τοποθετεί μια θνητή ύπαρξη για να μεταδώσει την είδηση του θριάμβου του αιγυπτιακού λαού ενάντια στο καθεστώς, ύστερα από 18 ημέρες αιματηρών εξεγέρσεων που συντάραξαν την κοινή γνώμη. Η κυβέρνηση Mubarak παραιτήθηκε ύστερα από τα επιτακτικά αιτήματα του εξεγερμένου λαού, στην πλειοψηφία μορφωμένων και αποκλεισμένων από τα κοινά νέων, ενώ οι πανηγυρισμοί για τα επινίκια ακούγονται δυνατότερα από την οργή και τα πολιτικά συνθήματα των προηγούμενων ημερών. Ο φακός εστιάζει στο πρόσωπο μιας γυναίκας της οποίας η δύναμη και η αποφασιστικότητα που αποπνέουν τα δακρυσμένα της μάτια έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την εύθραυστη εικόνα και την ευάλωτη κοινωνική της θέση. Η στιγμή της ρήξης με το παρελθόν αποτυπώνεται με τον καλύτερο τρόπο και καθόλου τυχαία στο πρόσωπο της πιο καταπιεσμένης ίσως φιγούρας της αιγυπτιακής κοινωνίας. Η ¨Ελευθερία¨ του Delacroix είναι η αλληγορία μιας οικουμενικής Ιδέας, τοποθετημένη σε μια ιστορική μάχη. Η γυναίκα της φωτογραφίας είναι μια θνητή ύπαρξη απαθανατισμένη σε μια ολοζώντανη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας. Μοναδικός κοινός παρονομαστής των δύο εικόνων είναι η διάχυτη ατμόσφαιρα της εξέγερσης και της διεκδίκησης της ελευθερίας. Μόνο που στην περίπτωση της φωτογραφίας, η πραγματική διάσταση και η θνητή φύση της γυναίκας ισχυροποιεί την πολιτική και συγκινησιακή δυναμική της εικόνας κάνοντας και την πιο ευφάνταστη αλληγορία να ωχριά μπροστά της και γιατί όχι, να αποτελεί η ίδια σύμβολο ελπίδας για την αλλαγή και το καινούργιο. 

* ¨ Αφού δεν αγωνίστηκα για την χώρα μου τουλάχιστον θα μπορούσα να ζωγραφίσω για αυτήν ¨. Eugène Delacroix ( Paris,1798 – 1863)
 **Tahrir Square: Πλατεία της Ελευθερίας. Σημείο συνάντησης και συγκέντρωσης των διαδηλωτών της αιγυπτιακής εξέγερσης κατά του καθεστώτος του Hosni Mubarak που οδήγησε στην ανατροπή του τελευταίου.

The post Η Τέχνη καταγράφει την Ιστορία appeared first on .